तस्य मातागमत् कूपं तमन्धं शिलयाचितम्
त्याची आई त्या अंधाऱ्या, दगडांनी भरलेल्या विहिरीकडे आली.
तस्य मातागमत् कूपं तमन्धं शिलयाचितम्
त्याची आई त्या अंधाऱ्या, दगडांनी भरलेल्या विहिरीकडे आली.
उच्चैः प्रोवाच केनेयं कूपोपरि शिला कृता
ती मोठ्याने विचारू लागली, 'ही विहिरीवर दगड कोणी ठेवला?'
प्राह प्रदत्ता पित्रा मे कूपोपरि शिला त्वियम्
त्याने उत्तर दिले, 'ही दगड माझ्या वडिलांनी विहिरीवर ठेवली.'
सो ऽप्याह तव पुत्रो ऽस्मि निशाकरेति विश्रुतः
तो म्हणाला, 'मीच तुझा मुलगा, निशाकर म्हणून प्रसिद्ध आहे.'
निशाकरेति नाम्नाहो न कश्चित् तनयो ऽस्ति मे
ती म्हणाली, 'निशाकर या नावाने माझा असा कोणी मुलगा नाही.'
सा श्रुत्वा तां शिलांसुभ्रः समुत्क्षिप्यान्तयो ऽश्रिपत्
हे ऐकून तिने तो चमकणारा दगड उचलला आणि तिच्या डोळ्यातून अश्रू गळाले.
सा स्वानुरूपं तनयं दृष्ट्वा स्वसुतस्य च
तिने स्वतःच्या योग्य अशा मुलाला आणि आपला मुलगाही पाहिला.
कथयामास तत्सर्वं चेष्टितं स्वसुतस्य च
तिने सर्व घडलेली गोष्ट आणि आपल्या मुलाचे वर्तन सांगितले.
नोक्तवान् यद्भवान् पूर्वं महत्कौतूहलं मम
तू आधी जे सांगितले नाहीस, त्यामुळे मला फारच कुतूहल वाटले.
प्राह पुत्रो ऽद्भुतं वाक्यं मातरं पितरं तथा
मुलाने आपल्या आईवडिलांना अद्भुत असे बोल सांगितले.
मया जडत्वमनघ तथान्धत्वं स्वचक्षुषः
हे निष्पापे, माझ्या मूढपणामुळे आणि डोळ्यांच्या अंधत्वामुळे असे झाले.
वृषाकपेश्च तनयो मालागर्भसमुद्भवः
वृषाकपीचा मुलगा माळेच्या पोटी जन्माला आला.
मोक्षशास्त्रं परं तात सेतिहासश्रुतिं तथा
प्रिय, मुक्तीचं श्रेष्ठ शास्त्र, इतिहास आणि परंपरा हेही तिथे होतं.
जातो मदान्धस्तेनाहं दुष्कर्माभिरतो ऽभवम्
मदाने अंध झालो आणि वाईट कर्मांत गुंतलो.
विवेको नाशमगमत् मूर्खभावमुपागतः
विवेक हरपला, मी मूर्खपणाकडे गेलो.
परदारपरार्थेषु मतिर्मे च सदाभवत्
माझं मन नेहमी दुसऱ्यांच्या बायका आणि संपत्ती यांच्यावरच होतं.
मृतो ऽस्म्युद्ब्न्धनेनाहं नरकं रौरवं गतः
कर्माच्या ओझ्याने मी मेलो आणि रौरव नावाच्या नरकात गेलो.
अरण्ये मृगहा पापः संजातो ऽहं मृगाधिपः
अरण्यात मी पापी हरिण-मारक बनलो, आणि हरिणांचा राजा झालो.
नराधिपेन विभुना नीतश्च नगरं निजम्
राजाने, जो सर्वांचा स्वामी होता, मला आपल्या शहरात नेलं.
धर्मार्थकामशास्त्राणि प्रत्यभासन्त सर्वशः
धर्म, अर्थ आणि काम यांची शास्त्रं मला सर्व प्रकारे दिसली.
एकवस्त्रपरीधानो नगरान्निर्ययौ बहिः
एकच वस्त्र घालून तो शहराबाहेर गेला.
सा निर्गते तु रमणे ममान्तिकमुपागता
ती बाहेर गेल्यावर, माझी प्रियतमा माझ्याजवळ आली.
यथैव धर्मशास्त्राणि तथाहमवदं च ताम्
जसं धर्मशास्त्रात आहे तसं मी तिला सांगितलं.
चित्तं हरसि मे भीरु कोकिला ध्वनिना यथा
भीतीने थरथरणाऱ्या, तू माझं मन हरपतेस, जसं कोकीळेच्या गाण्याने होतं.
कथमेवावयोर्व्याघ्र रतियोगमुपेष्यति
वाघा, आपल्या दोघांचा संग कसा होईल?
द्वारमुद्घाटयस्वाद्य निर्गमिष्यामि सत्वरम्
दार उघड गं, मी पटकन बाहेर जाईन.
रात्रावुद्घाटयिष्याम ततो रंस्याव स्वेच्छया
रात्री दार उघडीन, मग आपण आपल्या इच्छेने आनंद घेऊ.
तस्मादुद्घाटय द्वारं मां बन्धाच्च विमोचय
म्हणून, दार उघड आणि मला या बंदनातून सोडव.
उद्घाटिते ततो द्वारे निर्गतो ऽहं बहिः श्रणात्
दार उघडलं आणि मी तिथून बाहेर पडलो.