षट्त्रीणि चैकं च दितीश्वरेण मुक्तानि बाणानि नराय विप्र
दैत्यराजाने नरावर सहा, तीन आणि एक असे बाण सोडले, हे ऋषी.
षट् सप्त चाष्टौ नव षण्नरेण द्विसप्ततिं दैत्यपतिः ससर्ज्ज
नराने सहा, सात, आठ, नऊ आणि पुन्हा सहा बाण सोडले; दैत्यराजाने बहात्तर बाण सोडले.
ततो ऽप्यसंख्येयतरान् हि बाणान् मुमोचतुस्तौ सुभृशं हि कोपात्
मग दोघांनीही प्रचंड रागाने अनगणित बाण सोडले.
स चापि दैत्यप्रवरः पृषत्कैश्चिच्छेद वेगात् तपनीयपुङ्खैः
आणि त्या श्रेष्ठ दैत्याने सोन्याच्या पिसांनी सजवलेल्या बाणांनी ते झपाट्याने छाटले.
युद्धे वरास्त्रैर्युध्येतां घोररूपैः परस्परम्
युद्धात दोघांनीही भीषण शस्त्रांनी एकमेकांवर जोरदार हल्ला केला.
महेश्वरास्त्रं पुरुषोत्तमेव समं समाहत्य निपेततुस्तौ
महेश्वराचे अस्त्र आणि परमपुरुषाचे अस्त्र एकमेकांना समसमान भिडले आणि दोन्ही खाली पडले.
गदां प्रगृह्य तरसा प्रचस्कन्द रथोत्तमात्
त्याने जोरात गदा उचलली आणि आपल्या उत्तम रथातून झपाट्याने खाली उडी मारली.
दृष्ट्वाथ पृष्ठतश्चक्रे नरं योद्धूमनाः स्वयम्
हे पाहून, स्वतःच युद्धाची इच्छा ठेवून, तो मागून त्या पुरुषाकडे वळला.
ख्यातं पुराणर्षिमुदारविक्रमं नारायणं नारद लोकपालम्
तो प्रसिद्ध प्राचीन ऋषी, उदार पराक्रमी, नारायण नावाने ओळखला जाणारा, नारद, लोकांचा रक्षक—
परिभ्राम्य गदां वेगात् मूर्ध्नि साध्यमताडयत्
त्याने वेगाने गदा फिरवून साध्याच्या डोक्यावर जोरात प्रहार केला.
नेत्राभ्यामपतद् वारि वह्निवर्षनिभं भुवि
त्याच्या डोळ्यांतून पाण्याचे थेंब जमिनीवर पडले, जणू काही अग्नीच्या वर्षेसारखे.
जगाम शतधा ब्रह्मञ्शैलशृङ्गे यथाशनिः
ब्रह्मन्, तो जणू वीज पडल्यावर पर्वतशिखर तुटावे तसा शंभर तुकड्यांत विभागला गेला.
आदाय कार्मुकं वीरस्तूणद् बाणं समाददे
त्या वीराने आपले धनुष्य घेतले आणि तुण्यातून एक बाण काढला.
मुमोच साध्याय तदा क्रोधन्धकारिताननः
तेव्हा, रागाने चेहरा काळवंडलेला, त्याने तो बाण साध्याकडे सोडला.
चिच्छेद बाणैरपरैर्निर्बिभेद च दानवम्
इतर बाणांनी त्याने त्या दैत्याला कापले आणि भेदले.
आविध्येतां तदान्योन्यं मर्मभिद्भिरजिह्यगैः
तेव्हा त्यांनी एकमेकांना सर्पासारख्या बाणांनी, जे मर्मस्थळी घुसतात, भोसकले.
दिदृक्षूणां तदा युद्धं लघु चित्रं च सुष्ठु च
तेव्हा जे युद्ध पाहण्यास उत्सुक होते, त्यांनी ते युद्ध पाहिले—ते जलद, अद्भुत आणि खरोखरच विस्मयकारक होते.
पुष्पवर्षमनौपम्यं मुमुचुः साध्यदैत्ययौः
साध्य आणि दैत्य वीरांनी एकमेकांवर अनुपम फुलांची वृष्टी केली.
अयुध्येतां महेष्वासौ प्रेक्षकप्रीतिवर्द्धनम्
ते महान धनुर्धारी असे लढले की पाहणाऱ्यांचा आनंद अधिकच वाढला.
दिशश्च विदिशश्चैव छादयेतां शरोत्करैः
त्यांनी बाणांच्या वर्षावाने सर्व दिशा आणि कोपरे झाकून टाकले.
बिभेद मार्गणैस्तीक्ष्णैः प्रह्लादं सर्वमर्मसु
त्याने तीक्ष्ण बाणांनी प्रह्लादाच्या सर्व मर्मस्थळी भोसकले.
बिभेद हृदये बाह्वोर्वदने च नरोत्तमम्
त्याने त्या श्रेष्ठ पुरुषाच्या हृदयात, बाहूंमध्ये आणि चेहऱ्यात बाण घुसवले.
चिच्छेदैकेन बाणेन चन्द्रार्धाकारवर्चसा
एका चंद्रकोरीसारख्या तेजस्वी बाणाने त्याने ते तुकडे केले.
अधिज्यं लाघवात् कृत्वा ववर्ष निशिताञ्शरान्
त्याने चपळतेने धनुष्याला दोरी लावली आणि तीक्ष्ण बाणांचा वर्षाव केला.
कार्मुकं च क्षुरप्रेण चिच्छेद पुरुषोत्तमः
श्रेष्ठ पुरुषाने कापणाऱ्या धारदार बाणाने ते धनुष्य तोडले.
समादत्तं तदा साध्यो मुने चिच्छेद लाघवात्
त्या वेळी, ऋषी, त्याने झटपट उचललेली वस्तू तुटली.
परिघं दारुणां दीर्घं सर्वलोहमयं दृढम्
एक भयंकर, लांब आणि मजबूत, पूर्णपणे लोखंडाची गदा,
भ्राम्यमाणं स चिच्छेद नाराचेन महामुनिः
ती फिरवत असताना, महान ऋषीने रुंद टोकाच्या बाणाने ती तुकडे केली.
मुद्गरं भ्राम्य वेगेन प्रचिक्षेप नराग्रजे
श्रेष्ठ पुरुषाने मोठ्या वेगाने गदा फिरवून फेकली.
चिच्छेद दशधा साध्यः स छिन्नो न्यपतद् भुवि
त्या कुशलाने ती दहा भागांत कापली आणि तुटून ती जमिनीवर पडली.