ततः प्रोवाच वचनं तावुभौ पुरुषोत्तमौ
तेव्हा त्याने त्या दोन्ही श्रेष्ठ पुरुषांना असे बोलले.
क्व तपः क्व जटाभारः क्व चेमौ प्रवरायुधौ
तप कुठे, जटांचा भार कुठे, आणि हे दोन उत्तम शस्त्र कुठे?
सामर्थ्ये सति यः कुर्यात् तत्संपद्येत तस्य हि
ज्याच्यात क्षमता आहे, तो जे काही करतो तेच त्याच्या हातून पूर्ण होते.
मयि तिष्ठति दैत्येन्द्रे धर्मसेतुप्रवर्तके
दैत्यराजा, मी इथे धर्माचा सेतू उभा करणारा उभा आहे.
न कश्चिच्छक्नुयाद् योद्धुं नरनारायणौ युधि
नर आणि नारायण यांच्याशी युद्धात कोणीही लढू शकत नाही.
यथा कथञ्चिज्जेष्यामि नरनारायणौ रणे
कसेही करून मी नर आणि नारायण यांना युद्धात हरवीन.
वितत्य चापं गुणमाविकृष्य तलध्वनिं घोरतरं चकार
त्याने धनुष्य वाकवून, दोरी ओढून, तळहाताने भीषण असा आवाज केला.
मुमोच तानप्रतिमैः पृषत्कैश्चिच्छेद दैत्यस्तपनीयपुङ्खैः
त्याने तसल्याच बाणांचा मारा केला, पण दैत्याने सोन्याच्या पिसांनी सजवलेले बाणांनी ते छाटले.
क्रुद्धः समानम्य महाधनुस्ततो मुमोच चान्यान् विविधान् पृषत्कान्
रागाने त्याने मोठे धनुष्य वाकवले आणि मग अनेक प्रकारचे बाण सोडले.
नरस्तु बाणान् प्रमुमोच पञ्च षड् द्रत्यनाथो निशितान् पृषत्कान्
नराने आपल्या धनुष्याच्या आडून पाच, मग सहा तीक्ष्ण बाण सोडले.
षट्त्रीणि चैकं च दितीश्वरेण मुक्तानि बाणानि नराय विप्र
दैत्यराजाने नरावर सहा, तीन आणि एक असे बाण सोडले, हे ऋषी.
षट् सप्त चाष्टौ नव षण्नरेण द्विसप्ततिं दैत्यपतिः ससर्ज्ज
नराने सहा, सात, आठ, नऊ आणि पुन्हा सहा बाण सोडले; दैत्यराजाने बहात्तर बाण सोडले.
ततो ऽप्यसंख्येयतरान् हि बाणान् मुमोचतुस्तौ सुभृशं हि कोपात्
मग दोघांनीही प्रचंड रागाने अनगणित बाण सोडले.
स चापि दैत्यप्रवरः पृषत्कैश्चिच्छेद वेगात् तपनीयपुङ्खैः
आणि त्या श्रेष्ठ दैत्याने सोन्याच्या पिसांनी सजवलेल्या बाणांनी ते झपाट्याने छाटले.
युद्धे वरास्त्रैर्युध्येतां घोररूपैः परस्परम्
युद्धात दोघांनीही भीषण शस्त्रांनी एकमेकांवर जोरदार हल्ला केला.
महेश्वरास्त्रं पुरुषोत्तमेव समं समाहत्य निपेततुस्तौ
महेश्वराचे अस्त्र आणि परमपुरुषाचे अस्त्र एकमेकांना समसमान भिडले आणि दोन्ही खाली पडले.
गदां प्रगृह्य तरसा प्रचस्कन्द रथोत्तमात्
त्याने जोरात गदा उचलली आणि आपल्या उत्तम रथातून झपाट्याने खाली उडी मारली.
दृष्ट्वाथ पृष्ठतश्चक्रे नरं योद्धूमनाः स्वयम्
हे पाहून, स्वतःच युद्धाची इच्छा ठेवून, तो मागून त्या पुरुषाकडे वळला.
ख्यातं पुराणर्षिमुदारविक्रमं नारायणं नारद लोकपालम्
तो प्रसिद्ध प्राचीन ऋषी, उदार पराक्रमी, नारायण नावाने ओळखला जाणारा, नारद, लोकांचा रक्षक—
परिभ्राम्य गदां वेगात् मूर्ध्नि साध्यमताडयत्
त्याने वेगाने गदा फिरवून साध्याच्या डोक्यावर जोरात प्रहार केला.
नेत्राभ्यामपतद् वारि वह्निवर्षनिभं भुवि
त्याच्या डोळ्यांतून पाण्याचे थेंब जमिनीवर पडले, जणू काही अग्नीच्या वर्षेसारखे.
जगाम शतधा ब्रह्मञ्शैलशृङ्गे यथाशनिः
ब्रह्मन्, तो जणू वीज पडल्यावर पर्वतशिखर तुटावे तसा शंभर तुकड्यांत विभागला गेला.
आदाय कार्मुकं वीरस्तूणद् बाणं समाददे
त्या वीराने आपले धनुष्य घेतले आणि तुण्यातून एक बाण काढला.
मुमोच साध्याय तदा क्रोधन्धकारिताननः
तेव्हा, रागाने चेहरा काळवंडलेला, त्याने तो बाण साध्याकडे सोडला.
चिच्छेद बाणैरपरैर्निर्बिभेद च दानवम्
इतर बाणांनी त्याने त्या दैत्याला कापले आणि भेदले.
आविध्येतां तदान्योन्यं मर्मभिद्भिरजिह्यगैः
तेव्हा त्यांनी एकमेकांना सर्पासारख्या बाणांनी, जे मर्मस्थळी घुसतात, भोसकले.
दिदृक्षूणां तदा युद्धं लघु चित्रं च सुष्ठु च
तेव्हा जे युद्ध पाहण्यास उत्सुक होते, त्यांनी ते युद्ध पाहिले—ते जलद, अद्भुत आणि खरोखरच विस्मयकारक होते.
पुष्पवर्षमनौपम्यं मुमुचुः साध्यदैत्ययौः
साध्य आणि दैत्य वीरांनी एकमेकांवर अनुपम फुलांची वृष्टी केली.
अयुध्येतां महेष्वासौ प्रेक्षकप्रीतिवर्द्धनम्
ते महान धनुर्धारी असे लढले की पाहणाऱ्यांचा आनंद अधिकच वाढला.
दिशश्च विदिशश्चैव छादयेतां शरोत्करैः
त्यांनी बाणांच्या वर्षावाने सर्व दिशा आणि कोपरे झाकून टाकले.