फलोपगानि वृक्षाणि संभूतानि सहस्रशः
अनेक फळझाडे हजारोंनी निर्माण झाली.
हरप्रसादाज्जातानि भोज्यान्यपि सुरोत्तमैः
हराच्या कृपेने, देवांना योग्य असे विविध स्वादिष्ट अन्न तयार झाले.
पुष्यार्था शिशिराद्रिं स जगाम तपसे ऽव्ययः
फुलांसाठी, तो अविनाशी शिशिर पर्वतावर तप करण्यासाठी गेला.
ततस्त्वनङ्गेति महाधनुर्द्धरो देवैस्तु गीतः सुरपूर्वपूजितः
मग, देवांनी स्तुती केली आणि श्रेष्ठ देवांनी पूजन केले, तेव्हा त्याने अनंग नावाचे मोठे धनुष्य उचलले.
प्रहस्यैवं वचः प्राह कन्दर्व इह आस्यताम्
हसत हसत, गंधर्व म्हणाला, 'इथे बसा.'
वसन्तो ऽपि महाचिन्तां जगामाशु महामुने
महोन्मुनी, वसंतालाही लगेच मोठी चिंता वाटू लागली.
वसन्तमाह भगवानेह्येहि स्थीयतामिति
भगवंताने वसंताला सांगितले, 'इथे ये, थांब.'
आदाय प्राक्सुवर्णाङ्गीमूर्वोर्बालां विनिर्ममे
त्याने आपल्या मांडीतून सुवर्णांग असलेली एक कन्या घेतली आणि तिला निर्माण केले.
अमन्यत तदानङ्गः किमियं सा प्रिया रतिः
त्या वेळी अनंगाने विचार केला, 'ही कोण आहे? हीच माझी प्रिया रती आहे का?'
सुनासावंशाधरोष्ठमालोकनपरायणम्
तिची नाक सुंदर, ओठांची रेषा मोहक, आणि ती नेहमी पाहण्यात मग्न होती.
राजेते ऽस्यः कुचौ पीनौ सज्जनावि संहतौ
तिच्या उन्नत आणि भरदार स्तनांमध्ये जणू सज्जनांची जवळीक आहे, असे भासते.
उदरं राजते श्लक्ष्णं रोमावलिविभूषितम्
तिचे गुळगुळीत पोट सूक्ष्म केसांच्या रेषेने सजलेले असून ते तेजस्वी दिसते.
राजते भृङ्गमालेव पुलिनात् कमलाकरम्
ती जणू मधमाशांचा समूह नदीच्या काठावरून कमळाच्या तलावाकडे जातो तशी उजळून दिसते.
श्रीरोदमथने नद्धूं भूजङ्गेनेव मन्दरम्
जणू लक्ष्मीच्या समुद्रमंथनात मंदार पर्वताला सर्पाने घट्ट बांधले आहे.
विभाति सा सुचार्वङ्गी पद्मकिढ्जल्कसन्निभा
ती सुंदर अंगयष्टी असलेली स्त्री कमळाच्या केसरासारखी तेजस्वी दिसते.
विभातो ऽस्यास्तथा पादावलक्तकसमत्विषौ
तिचे पायही तितकेच तेजस्वी दिसतात, जणू लाल रंगाने रंगवले आहेत.
कामातुरो ऽसौ संजातः किमुतान्यो जनो मुने
तो कामाने व्याकुळ झाला आहे—म्हणून दुसऱ्याचे काय विचारावे, हे मुनी?
किंस्वित् कामनरेन्द्रस्य राजधानी स्वयं स्थिता
हेच का कामदेवाचे राजधानीचे ठिकाण येथे वसले आहे काय?
रविरश्मिप्रतापार्तिभीता शरणमागता
सूर्याच्या किरणांच्या उष्णतेने घाबरून ती आश्रयासाठी आली आहे.
तस्थौ मुनिरिव ध्यानमास्थितः स तु माधवः
मग माधव ध्यानस्थ ऋषीसारखा शांतपणे उभा राहिला.
दृष्ट्वा प्रोवाच वचनं स्मितं कृत्वा शुभव्रतः
हे पाहून, शुभव्रती हसत हसत बोलू लागला.
नीयतां सुरलोकाय दीयतां वासवाय च
तिला देवांच्या लोकात नेले जावे आणि वासवाला दिली जावी.
सहस्राक्षाय तां प्रादाद् रूपयौवनशालिनीम्
त्याने रूप आणि तारुण्याने युक्त अशा तिला सहस्राक्षाला दिले.
देवाराजाय कामाद्यास्ततो ऽभृद् विस्मयः परः
मग देवेंद्रात कामादी भावनांचा उदय झाला आणि तो अत्यंत आश्चर्यचकित झाला.
पातालेषु तथा मर्त्यै दिक्ष्वष्टासु जगाम च
ती पाताळात, माणसांत आणि आठही दिशांना गेली.
अभिषिक्तस्तदा राज्ये प्रह्लादौ नाम दानवः
त्या वेळी प्रह्लाद नावाचा दानव राजा म्हणून अभिषिक्त झाला.
मखानि भुवि राजानो यजन्ते विधिवत्तदा
त्या काळी पृथ्वीवरील राजे विधिपूर्वक यज्ञ करीत होते.
वैश्याश्च पशुवृत्तिस्थाः शूद्राः शुश्रूषणे रताः
वैश्य गायी-मेंढ्या राखण्यात मग्न होते आणि शूद्र सेवा करण्यात आनंद मानत होते.
आवर्त्तत ततो देवा वृत्त्या युक्ताभवान् मुने
मुनिवर, मग देवता आपापल्या कर्तव्यांमध्ये पुन्हा गुंतल्या.
जगाम नर्मदां स्नातुं तीर्थं चैवाकुलीश्वरम्
तो नर्मदा नदीवर स्नानासाठी आणि अकुलीश्वर या पवित्र स्थळी गेला.