आरात्स्थित्वाग्रतो धन्वी संतापयितुमुद्यतः
दूर उभा राहून, धनुर्धारी त्याला त्रास द्यायला सज्ज झाला.
स्मरमालोकयामास शिखाग्राच्चरणान्तिकम्
त्याने स्मराला शिखेच्या टोकापासून पायापर्यंत पाहिले.
प्रादह्यत तदा ब्रह्मन् पादादारभ्य कक्षवत्
त्या वेळी, ब्राह्मण, ते पायापासून जळू लागले, जणू काही एखाद्या जंगलाला आग लागावी.
उत्ससर्ज धनुः श्रेष्ठं तज्जगामाथ पञ्चधा
त्याने ते उत्तम धनुष्य सोडून दिले आणि ते पाच तुकड्यांत तुटले.
स चम्पकतरुर्जातः सुगन्धाढ्यो गुणाकृतिः
त्यातून एक सुंदर सुवासिक चंपकवृक्ष उत्पन्न झाला.
तज्जातं केसरारण्यं बकुलं नामतो मुने
त्यातून केसरी फुलांनी बहरलेले, बकुळ नावाचे जंगल निर्माण झाले, हे मुनी.
जाता सा पाटला रम्या भृङ्गराजिविभूषिता
तेथे सुंदर पाटलाची फुललेली झाडे उगवली, ज्यांना भृंगराज फुलांनी शोभा आली.
पञ्चगुल्माभवज्जाती शशाङ्ककिरणोज्ज्वला
पाच गडद गडद गुच्छांसारखी, चंद्रकिरणांनी उजळलेली जातीची झाडे निर्माण झाली.
तस्माद्भुपुटा मल्ली संजाता विविधा मुने
त्या मातीच्या ढिगाऱ्यातून, हे मुनी, विविध प्रकारच्या मल्लिका फुलांच्या वेलींनी अंकुर घेतला.
जातियुक्तानि देवेन स्वयमाचरितानि च
ज्यात जातीची फुले होती, आणि जी देवाने स्वतः घडवली होती, अशी झाडेही तेथे आली.
फलोपगानि वृक्षाणि संभूतानि सहस्रशः
अनेक फळझाडे हजारोंनी निर्माण झाली.
हरप्रसादाज्जातानि भोज्यान्यपि सुरोत्तमैः
हराच्या कृपेने, देवांना योग्य असे विविध स्वादिष्ट अन्न तयार झाले.
पुष्यार्था शिशिराद्रिं स जगाम तपसे ऽव्ययः
फुलांसाठी, तो अविनाशी शिशिर पर्वतावर तप करण्यासाठी गेला.
ततस्त्वनङ्गेति महाधनुर्द्धरो देवैस्तु गीतः सुरपूर्वपूजितः
मग, देवांनी स्तुती केली आणि श्रेष्ठ देवांनी पूजन केले, तेव्हा त्याने अनंग नावाचे मोठे धनुष्य उचलले.
प्रहस्यैवं वचः प्राह कन्दर्व इह आस्यताम्
हसत हसत, गंधर्व म्हणाला, 'इथे बसा.'
वसन्तो ऽपि महाचिन्तां जगामाशु महामुने
महोन्मुनी, वसंतालाही लगेच मोठी चिंता वाटू लागली.
वसन्तमाह भगवानेह्येहि स्थीयतामिति
भगवंताने वसंताला सांगितले, 'इथे ये, थांब.'
आदाय प्राक्सुवर्णाङ्गीमूर्वोर्बालां विनिर्ममे
त्याने आपल्या मांडीतून सुवर्णांग असलेली एक कन्या घेतली आणि तिला निर्माण केले.
अमन्यत तदानङ्गः किमियं सा प्रिया रतिः
त्या वेळी अनंगाने विचार केला, 'ही कोण आहे? हीच माझी प्रिया रती आहे का?'
सुनासावंशाधरोष्ठमालोकनपरायणम्
तिची नाक सुंदर, ओठांची रेषा मोहक, आणि ती नेहमी पाहण्यात मग्न होती.
राजेते ऽस्यः कुचौ पीनौ सज्जनावि संहतौ
तिच्या उन्नत आणि भरदार स्तनांमध्ये जणू सज्जनांची जवळीक आहे, असे भासते.
उदरं राजते श्लक्ष्णं रोमावलिविभूषितम्
तिचे गुळगुळीत पोट सूक्ष्म केसांच्या रेषेने सजलेले असून ते तेजस्वी दिसते.
राजते भृङ्गमालेव पुलिनात् कमलाकरम्
ती जणू मधमाशांचा समूह नदीच्या काठावरून कमळाच्या तलावाकडे जातो तशी उजळून दिसते.
श्रीरोदमथने नद्धूं भूजङ्गेनेव मन्दरम्
जणू लक्ष्मीच्या समुद्रमंथनात मंदार पर्वताला सर्पाने घट्ट बांधले आहे.
विभाति सा सुचार्वङ्गी पद्मकिढ्जल्कसन्निभा
ती सुंदर अंगयष्टी असलेली स्त्री कमळाच्या केसरासारखी तेजस्वी दिसते.
विभातो ऽस्यास्तथा पादावलक्तकसमत्विषौ
तिचे पायही तितकेच तेजस्वी दिसतात, जणू लाल रंगाने रंगवले आहेत.
कामातुरो ऽसौ संजातः किमुतान्यो जनो मुने
तो कामाने व्याकुळ झाला आहे—म्हणून दुसऱ्याचे काय विचारावे, हे मुनी?
किंस्वित् कामनरेन्द्रस्य राजधानी स्वयं स्थिता
हेच का कामदेवाचे राजधानीचे ठिकाण येथे वसले आहे काय?
रविरश्मिप्रतापार्तिभीता शरणमागता
सूर्याच्या किरणांच्या उष्णतेने घाबरून ती आश्रयासाठी आली आहे.
तस्थौ मुनिरिव ध्यानमास्थितः स तु माधवः
मग माधव ध्यानस्थ ऋषीसारखा शांतपणे उभा राहिला.