त्वं कारणं सर्वचराचरस्य नाथो ऽसि मां पालय विश्वमूर्ते
तू सर्व चराचर जगाचा कारण आहेस, सर्वांचा स्वामी आहेस. हे विश्वरूपा, मला रक्षण कर.
अवाप्तावान् शत्रुपराभवं च ततो भवन्तं शरणं प्रपन्ना
शत्रूंचा पराभव करून मी तुझ्या आश्रयाला आलो आहे.
संपूजयित्वा करवीरपुष्यैः संधूप्य धूपैः कणमर्कभोज्यम्
करवीर फुलांनी तुझी पूजा केली, धूप अर्पण केला आणि सूर्याला योग्य असा नैवेद्य दिला.
स्तवेन पुण्येन च संस्तुवन्ती स्थिता निराहारमथोपवासम्
पुण्यश्लोक स्तोत्राने तुझी स्तुती करत उपवास करत ती उपासनेत मग्न राहिली.
दत्त्वा द्विजेभ्यः कणकं तिलाज्यं ततो ऽग्रतः सा प्रयता बभूव
द्विजांना सोनं आणि तिळाचं तूप दिलं, त्यानंतर ती तुझ्यासमोर शुद्ध मनाने उभी राहिली.
विनिःसृत्ययाग्रतः स्थित्वा इदं वचनमब्रवीत्
तो तिच्यासमोर येऊन उभा राहिला आणि असे शब्द बोलला:
प्राप्स्यसे दुर्लभं कामं मत्प्रसादान्न संशयः
माझ्या कृपेने तुला दुर्मिळ इच्छा नक्कीच पूर्ण होईल—यात शंका नाही.
दानवान् ध्वंसयिष्यामि संभूयैवोदरे तव
मी तुझ्या उदरामधून जन्म घेऊन दानवांचा नाश करीन.
प्रोवाच जगतां योनिं वेपमाना पुनः पुनः
ती थरथरत पुन्हा पुन्हा जगाचा आधार असलेल्या त्याला म्हणू लागली:
यस्योदरे जगत्सर्वं वसते स्थाणुजङ्गमम्
ज्याच्या उदरामध्ये सर्व स्थावर-जंगम जग वास करते,
यस्य सप्तार्णवाः कुक्षौ निवसन्ति सहाद्रिभिः
ज्याच्या पोटात सातही समुद्र आणि पर्वत राहतात,
यथा च न मम क्लेशस्तथा कुरु जनार्दन
जसा मला काहीही त्रास होत नाही, तसंच होऊ दे, हे जनार्दना.
तथापि संभविष्यामि अहं देव्युदरे तव
तरीसुद्धा, हे देवी, मी तुझ्या उदरामध्ये जन्म घेईन.
धारयिष्यामि योगेन मा विषादं कुथाम्बिके
मी योगाच्या बळावर स्वतःला धारण करीन—कुठेही चिंता करू नकोस, हे अंबिके.
तदा निस्तेजसो दैत्याः सभविष्यन्त्यसंशयम्
तेव्हा दैत्य नक्कीच शक्तिहीन होतील.
स्वतेजसोंऽशेन विवेश देव्याः तदोदरे शक्रहिताय विप्र
स्वतःच्या तेजाचा अंश घेऊन त्याने इंद्राच्या भल्यासाठी देवीच्या उदरामध्ये प्रवेश केला, हे ब्राह्मण.
निस्तेजसो ऽसुरा जाता यथोक्तं विश्वयोनिना
विश्वाचा आधार ज्याने सांगितलं तसंच, असुर शक्तिहीन झाले.
बलिर्दानवशार्दूल इदं वचनमब्रवीत्
दानवांमध्ये वाघासारखा असलेला बळी असे म्हणाला:
कथ्यतां परमज्ञो ऽसि शुभाशुभविशारद
तू अत्यंत जाणकार आहेस आणि शुभ-अशुभ ओळखण्यात पटाईत आहेस, म्हणून सांग.
किमर्थं तेजसो हानिरिति कस्मादतीव च
तुझ्या तेजात घट का झाली आहे आणि ती इतकी मोठी का आहे हे सांग.
चिन्तयामास योगात्मा क्व विष्णुः सांप्रतं स्थितः
योगयुक्त आत्म्याने विचार केला, विष्णू सध्या कुठे आहे?
नाबेरुपरि भूरादिल्लोकांश्चर्तुमियाद् वशी
स्वतःवर नियंत्रण ठेवत, त्याने नाभीच्या वरचे आणि पृथ्वीखालचे लोक भटकायचे ठरवले.
मेरुं ददर्श शैलेन्द्रं शातकौम्भं महर्द्धिमत्
त्याने मेरू पर्वत, सोन्यासारखा तेजस्वी आणि मोठ्या ऐश्वर्याने युक्त, पाहिला.
तेषामातुः स ददृशे मृगपक्षिगणैर्वृतम्
त्याने त्यांच्या आईला, अनेक पशू आणि पक्ष्यांनी वेढलेली, पाहिले.
देवमातुः स ददृशे मृगपक्षिगणैर्वृतम्
त्याने देवांची आई, पशू आणि पक्ष्यांनी वेढलेली, पाहिली.
विवेश दानवपतिरन्वेष्टुं मधुसूदनम्
दानवांचा राजा मधुसूदनाचा शोध घ्यायला आत गेला.
सर्वभीतवरेण्यं तं देवमातुरथोदरे
देवांची आईच्या गर्भात, सर्वांना वर देणारा आणि सर्वांना भीती वाटणारा तो परमेश्वर त्याला दिसला.
सुरासुरगणैः सर्वैः सर्वतो व्याप्तविग्रहम्
सर्व देव आणि असुर यांच्या समूहांसह, त्याने सर्वत्र व्यापलेले रूप पाहिले.
दैत्यतेजोहरं विष्णुं प्रकृतिस्थो ऽभवत् ततः
मग दैत्यांचे तेज हरवणारा विष्णू आपल्या मूळ अवस्थेत राहिला.
प्रह्लादो मधुरं वाक्यं प्रणम्य मधुसूदनम्
प्रह्लादाने मधुसूदनाला वंदन करून गोड शब्द बोलले.