यतिष्यामि तथा शक्र भावि श्रेयो यता तव
हे शक्र, भविष्यात तुझ्या इच्छेप्रमाणे कल्याण व्हावे म्हणून मी प्रयत्न करीन.
स्नातस्य देवस्य तदैनसो नरास्तं प्रोचुरस्माननुसासयस्व
देवाने स्नान केल्यावर, त्या पुरुषांनी त्याला म्हटले: 'हे प्रभो, या पापाबद्दल आम्हाला शिकवा.'
वसध्वमेवान्तरमद्रिसुख्ययोर्हिमाद्रिकालिञ्जरयोः पुलिन्दाः
हे पुलिंदांनो, हिमालय आणि कालींजर या दोन आनंददायक पर्वतांच्या मधल्या प्रदेशातच राहा.
संपूज्यमानो ऽनुजगाम चमं मातुस्तदा धर्मनिवासमीड्यम्
पूजा होत असताना, तो आपल्या आईकडे गेला, जी धर्माचे निवासस्थान आणि स्तुतीस पात्र होती.
प्रणम्य पादौ कमलोदराभौ निवेदयामास तपस्तदात्मनः
कमळाच्या आतल्या भागासारख्या तिच्या पायांना वंदन करून, त्याने आपले तप तिला सांगितले.
स चाचचक्षे बलिना रणे जयं तदात्मनो देवगणैश्च सार्धम्
त्याने आपल्या बळावर आणि देवगणांसह मिळवलेल्या रणातील विजयाचीही हकिगत सांगितली.
दुःखान्विता देवमनाद्यमीड्यं जगाम विष्णुं शरणं वरेण्यम्
दुःखाने ग्रासलेली ती, आद्य आणि स्तुत्य विष्णूला शरण गेली.
चराचरस्य प्रभवं पुराणमाराधयामास शुभे वद त्वम्
ती चराचर जगाचा पुरातन स्रोत असलेल्या त्याची पूजा करू लागली. हे शुभे, तू मला सांग.
निराशना संयतवाक् सुचिता तदोपतस्थे शरणं सुरेन्द्रम्
कोणतीही अपेक्षा न ठेवता, वाणी संयमित ठेवून आणि शुद्ध आचरणाने, ती देवेंद्राच्या शरण गेली.
जयस्व पापेन्धनजातवेदस्तमौघसंरोध नमो नमस्ते
पापरूपी इंधनातून जन्मलेल्या अग्निदेव, जो अंधकाराचा समूह थांबवतो, तू विजय मिळव. तुला नमस्कार, नमस्कार.
त्वं कारणं सर्वचराचरस्य नाथो ऽसि मां पालय विश्वमूर्ते
तू सर्व चराचर जगाचा कारण आहेस, सर्वांचा स्वामी आहेस. हे विश्वरूपा, मला रक्षण कर.
अवाप्तावान् शत्रुपराभवं च ततो भवन्तं शरणं प्रपन्ना
शत्रूंचा पराभव करून मी तुझ्या आश्रयाला आलो आहे.
संपूजयित्वा करवीरपुष्यैः संधूप्य धूपैः कणमर्कभोज्यम्
करवीर फुलांनी तुझी पूजा केली, धूप अर्पण केला आणि सूर्याला योग्य असा नैवेद्य दिला.
स्तवेन पुण्येन च संस्तुवन्ती स्थिता निराहारमथोपवासम्
पुण्यश्लोक स्तोत्राने तुझी स्तुती करत उपवास करत ती उपासनेत मग्न राहिली.
दत्त्वा द्विजेभ्यः कणकं तिलाज्यं ततो ऽग्रतः सा प्रयता बभूव
द्विजांना सोनं आणि तिळाचं तूप दिलं, त्यानंतर ती तुझ्यासमोर शुद्ध मनाने उभी राहिली.
विनिःसृत्ययाग्रतः स्थित्वा इदं वचनमब्रवीत्
तो तिच्यासमोर येऊन उभा राहिला आणि असे शब्द बोलला:
प्राप्स्यसे दुर्लभं कामं मत्प्रसादान्न संशयः
माझ्या कृपेने तुला दुर्मिळ इच्छा नक्कीच पूर्ण होईल—यात शंका नाही.
दानवान् ध्वंसयिष्यामि संभूयैवोदरे तव
मी तुझ्या उदरामधून जन्म घेऊन दानवांचा नाश करीन.
प्रोवाच जगतां योनिं वेपमाना पुनः पुनः
ती थरथरत पुन्हा पुन्हा जगाचा आधार असलेल्या त्याला म्हणू लागली:
यस्योदरे जगत्सर्वं वसते स्थाणुजङ्गमम्
ज्याच्या उदरामध्ये सर्व स्थावर-जंगम जग वास करते,
यस्य सप्तार्णवाः कुक्षौ निवसन्ति सहाद्रिभिः
ज्याच्या पोटात सातही समुद्र आणि पर्वत राहतात,
यथा च न मम क्लेशस्तथा कुरु जनार्दन
जसा मला काहीही त्रास होत नाही, तसंच होऊ दे, हे जनार्दना.
तथापि संभविष्यामि अहं देव्युदरे तव
तरीसुद्धा, हे देवी, मी तुझ्या उदरामध्ये जन्म घेईन.
धारयिष्यामि योगेन मा विषादं कुथाम्बिके
मी योगाच्या बळावर स्वतःला धारण करीन—कुठेही चिंता करू नकोस, हे अंबिके.
तदा निस्तेजसो दैत्याः सभविष्यन्त्यसंशयम्
तेव्हा दैत्य नक्कीच शक्तिहीन होतील.
स्वतेजसोंऽशेन विवेश देव्याः तदोदरे शक्रहिताय विप्र
स्वतःच्या तेजाचा अंश घेऊन त्याने इंद्राच्या भल्यासाठी देवीच्या उदरामध्ये प्रवेश केला, हे ब्राह्मण.
निस्तेजसो ऽसुरा जाता यथोक्तं विश्वयोनिना
विश्वाचा आधार ज्याने सांगितलं तसंच, असुर शक्तिहीन झाले.
बलिर्दानवशार्दूल इदं वचनमब्रवीत्
दानवांमध्ये वाघासारखा असलेला बळी असे म्हणाला:
कथ्यतां परमज्ञो ऽसि शुभाशुभविशारद
तू अत्यंत जाणकार आहेस आणि शुभ-अशुभ ओळखण्यात पटाईत आहेस, म्हणून सांग.
किमर्थं तेजसो हानिरिति कस्मादतीव च
तुझ्या तेजात घट का झाली आहे आणि ती इतकी मोठी का आहे हे सांग.