तत्र गच्छाम देवेश एवमाह पुनः पुनः
"देवांच्या अधिपती, आपण तिथे जाऊ," असे त्यांनी पुन्हा पुन्हा सांगितले.
आजग्मतुस्तमुद्देशं यत्र लिङ्गं भवस्य तत्
ते त्या ठिकाणी पोहोचले जिथे भवाचे लिंग होते.
पातालं प्रविवेशाथ विस्मयान्तरितो विभुः
मग प्रभू आश्चर्यचकित होऊन पाताळात गेला.
नैवान्तमलभद् ब्रह्मन् विस्मितः पुनरागतः
ब्रह्मन्, त्याला त्याचा शेवट सापडला नाही आणि तो आश्चर्याने परत आला.
चक्रपाणिर्विनिष्क्रान्तो लेभे ऽन्तं न महामुने
चक्रधारी देव बाहेर गेला, पण महर्षे, त्याला शेवट सापडला नाही.
कृताञ्जलिपुटौ भूत्वा स्तोतुं देवं प्रचक्रतुः
दोन्ही हात जोडून त्यांनी देवाची स्तुती सुरू केली.
जीमूतवाहन कवे शर्व त्र्यम्बक शङ्कर
मेघवाहक, कवी, शर्व, त्र्यंबक, शंकर, हे सर्व तुझ्या नावाने.
दक्षयज्ञक्षयकर कालरूप नमो ऽस्तु ते
दक्षाच्या यज्ञाचा संहार करणारा, काळस्वरूप, तुला माझा नमस्कार.
भवानन्तश्च भगवान् सर्वगस्त्वं नमो ऽस्तु ते
तू अनंत आहेस, भगवंत आहेस, सर्वत्र व्यापलेला आहेस, तुला नमस्कार.
स्वरूपी ताविदं वाक्यमुवाच वदतां वरः
स्वरूपात प्रकट झालेला प्रभू, वाक्पटूंत श्रेष्ठ, अशी वाणी बोलला.
मां स्तुवाते भृशास्वस्थं कामतापितविग्रहम्
माझी स्तुती करणारे, जरी इच्छेने व दुःखाने त्रस्त असले, तरी खऱ्या अर्थाने शांत होतात.
एतत् प्रगृह्यतां भूय अतो देव स्तुवावहे
हे स्वीकारा, आणि पुन्हा आपण देवाची स्तुती करू या.
तदेतत्प्रतिगृह्णीयां नान्यथेति कथञ्चन
हेच मी स्वीकारतो; यापेक्षा वेगळे कधीच होऊ नये.
ब्रह्म स्वयं च जग्राह लिङ्गं कनकपिङ्गलम्
ब्रह्मदेवाने स्वतःच सोनेरी पिंगट लिंग उचलले.
तृतीयं कालवदनं चतुर्थं च कपालिनम्
तिसरा काळवदन आणि चौथा कपाली होता.
तस्य शिष्यो बभूवाथ गोपायन इति श्रुतः
त्याचा शिष्य नंतर गोपायन म्हणून प्रसिद्ध झाला.
तस्य शिष्यो ऽप्यभूद्राजा ऋषभः सोमकेश्वरः
त्याचा शिष्य राजा ऋषभ, ज्याला सोमकेश्वर म्हणतात, असा होता.
तस्य शिष्योभवद्वैश्यो नाम्ना क्राथेश्वरो मुने
त्याचा शिष्य वैश्य होता, नाव क्राथेश्वर, हे मुनी.
कर्णोदर इति ख्यातो जात्या शूद्रो महातपाः
तो कर्णोदर म्हणून ओळखला गेला, जन्माने शूद्र पण मोठा तपस्वी.
कृत्वा तु चातुराश्रम्यं स्वमेव भवनं गतः
चारही आश्रम पूर्ण करून तो आपल्या घरी गेला.
आरात्स्थित्वाग्रतो धन्वी संतापयितुमुद्यतः
दूर उभा राहून, धनुर्धारी त्याला त्रास द्यायला सज्ज झाला.
स्मरमालोकयामास शिखाग्राच्चरणान्तिकम्
त्याने स्मराला शिखेच्या टोकापासून पायापर्यंत पाहिले.
प्रादह्यत तदा ब्रह्मन् पादादारभ्य कक्षवत्
त्या वेळी, ब्राह्मण, ते पायापासून जळू लागले, जणू काही एखाद्या जंगलाला आग लागावी.
उत्ससर्ज धनुः श्रेष्ठं तज्जगामाथ पञ्चधा
त्याने ते उत्तम धनुष्य सोडून दिले आणि ते पाच तुकड्यांत तुटले.
स चम्पकतरुर्जातः सुगन्धाढ्यो गुणाकृतिः
त्यातून एक सुंदर सुवासिक चंपकवृक्ष उत्पन्न झाला.
तज्जातं केसरारण्यं बकुलं नामतो मुने
त्यातून केसरी फुलांनी बहरलेले, बकुळ नावाचे जंगल निर्माण झाले, हे मुनी.
जाता सा पाटला रम्या भृङ्गराजिविभूषिता
तेथे सुंदर पाटलाची फुललेली झाडे उगवली, ज्यांना भृंगराज फुलांनी शोभा आली.
पञ्चगुल्माभवज्जाती शशाङ्ककिरणोज्ज्वला
पाच गडद गडद गुच्छांसारखी, चंद्रकिरणांनी उजळलेली जातीची झाडे निर्माण झाली.
तस्माद्भुपुटा मल्ली संजाता विविधा मुने
त्या मातीच्या ढिगाऱ्यातून, हे मुनी, विविध प्रकारच्या मल्लिका फुलांच्या वेलींनी अंकुर घेतला.
जातियुक्तानि देवेन स्वयमाचरितानि च
ज्यात जातीची फुले होती, आणि जी देवाने स्वतः घडवली होती, अशी झाडेही तेथे आली.