मन्मुष्टिपिष्टशिथिलाङ्गमुपात्तभस्म संद्रक्ष्यते सुरजनो भयकातराक्षः
माझ्या मुठीने त्याचे अंग चिरडून सैल झालेले, राखेने माखलेले, देवांना भीतीने डोळे भरून पाहायला मिळेल.
गदां खगेन्द्रोपरि जातकोपो मुमोच शैले कुलिशं यथेन्द्रः
रागाने भरून, त्याने आपली गदा गरुडावर फेकली, जशी इंद्राने पर्वतावर वज्र फेकावा.
चक्रेण चिच्छेद सुदुर्गतस्य मनोरथं पूर्वकृतेन कर्म
विष्णूंनी आपल्या चक्राने त्या दुर्दैवी माणसाच्या आशा, पूर्वीच्या कर्मामुळे, छाटून टाकल्या.
भुजाभ्यां कृत्ताभ्यां दग्धशैलप्रकाशः संदृश्येताप्यपरः कालनेमि
दोन्ही हात छाटलेले, जळलेल्या डोंगरासारखा तेजस्वी, कालनेमि त्यांच्या समोर दिसला.
छित्त्वा निपातयामास पक्वं तालफलं यथा
त्याला फेकून दिल्यावर, तो पिकलेल्या ताडफळासारखा खाली पडला.
तस्थौ मेरुरिवाकम्प्यः कबन्धः क्ष्माधरेश्वरः
कबंध, पृथ्वीचा स्वामी, डोके नसतानाही मेरू पर्वतासारखा हलत नव्हता.
यथाम्बराद् बाहुशिरः प्रणष्टबलं महेन्द्रः कुलिशेन भूम्याम्
जसा इंद्र वज्राने, ज्याची ताकद संपली त्याचे हात आणि डोके आकाशातून पृथ्वीवर फेकतो, तसा.
विमुक्तशस्त्रालकचर्मवस्त्राः संप्राद्रवन् बाणमृते ऽसुरेन्द्राः
शस्त्र, कवच आणि वस्त्रे गमावलेले असुरांचे सर्व राजे, बाण सोडून, पळून गेले.
निवृत्ता देवतानां च सशस्त्रा युद्धलालसाः
देवता, शस्त्रांनी सज्ज आणि युद्धाची इच्छा असलेले, लढाईतून मागे हटले.
प्राहामन्त्र्य सुरान् सर्वान् युध्यध्वं विगतज्वराः
त्याने सर्व देवांना सांगितले, 'कसलाही त्रास न बाळगता लढा!'
युयुधुर्दानवैः सार्धं विष्णुस्त्वन्तरधीयत
ते दानवांसोबत लढले, पण विष्णू अदृश्य झाला.
गदामादाय देजस्वी देवसैन्यमभिद्रुतः
गदा उचलून, तेजस्वी तो देवांच्या सैन्यावर तुटून पडला.
देवसैन्यमभिद्रुत्य निजघान सहस्रशः
देवांच्या सैन्यावर तुटून पडून, त्याने हजारो सैनिकांना ठार केले.
योधयामास बलावान् सुराणां च वरूछिनीम्
बलवान तो, देवांच्या श्रेष्ठ योद्ध्यांशी युद्ध करू लागला.
विपाको विक्षरः सैन्यं ते ऽपि देवानुपाद्रवन्
त्याचा परिणाम म्हणजे सर्व काही खराब होऊ लागले; तुझ्या सैन्यानेही देवांवर हल्ला केला.
गते जनार्दने देवे प्रायशो विमुख्याभवन्
जनार्दन देव निघून गेल्यावर बहुतेकजण निराश झाले.
पृष्ठतश्चाद्रवन् सर्वे त्रैलोक्यविजिगीषवः
तीनही लोक जिंकण्याची इच्छा असलेले सर्व मागे पळाले.
त्रिविष्टपं परित्यज्य ब्रह्मलोकमुपागताः
स्वर्ग सोडून ते ब्रह्मलोकात पोहोचले.
स्वर्गभोक्ता बलिर्जातः सपुत्रभ्रातृबान्धवः
बली आपल्या मुलांसह, भावांसह आणि नातेवाईकांसह स्वर्गाचा उपभोग घेऊ लागला.
वरुणो ऽभून्मयः सोमो राहुर्ह्लोदो हुताशनः
वरुण मय झाला, सोम राहू झाला, ह्लाद हुताशन झाला.
ये ऽन्ये ऽप्यधिकृता देवास्तेषु जाताः सुरारयः
इतर नेमलेले देव, त्यांच्यातच देवांचे शत्रू जन्माला आले.
देवासुरो ऽभूत् संग्रामो यत्र शक्रो ऽप्यभूद् बलिः
देव आणि दैत्यांचा युद्ध झाला, जिथे बलीने शक्रालाही हरवले.
भूर्भुवःस्वरिति ख्यातं दशलोकाधिपो बलिः
दहा लोकांचा अधिपती बली, भूः, भुवः आणि स्वः म्हणून प्रसिद्ध झाला.
तत्रोपासन्त गन्धर्वा विश्वावसुपुरोगमाः
तेथे विश्वावसु यांच्या पुढाकाराने गंधर्वांनी पूजा केली.
वादयन्ति च वाद्यानि यक्षविद्याधरादयः
यक्ष, विद्याधर आणि इतरांनी वाद्ये वाजवली.
सस्मार मनसा ब्रह्मन् प्रह्लादं स्वपितामहम्
ब्रह्मन्, त्याने आपल्या मनात प्रह्लाद या आजोबांना आठवले.
समभ्यागात् त्वरायुक्तः पातालात् स्वर्गमव्ययम्
तो जलदपणे पाताळातून अमर स्वर्गात आला.
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ववन्दे चरणावुभौ
हात जोडून त्याने दोन्ही पायांना वंदन केले.
समुत्थाप्य परिष्यवज्य विवेश परमासने
त्याला उचलून, मिठी मारून, तो श्रेष्ठ आसनावर बसला.
निर्जिताः शक्रराज्यं च हृतं वीर्यबलान्मया
देव पराभूत झाले आणि माझ्या बळावर शक्राचे राज्य मी जिंकले.