व्रजध्वं तनयाः सप्त भविष्यन्ति न सशं यः
‘जा, सात मुलं जन्माला येतील, पण त्यात एकही शुभ नसेल.’
इत्येवमुक्त्वा जग्मुस्ते सर्व एव महर्षयः
असं सांगून सर्व महर्षी तिथून निघून गेले.
ततो बहुतिथे काले सा राज्ञो महिषी प्रिया
बराच काळ गेला, त्या राजाची प्रिय राणी,
गुर्विण्यामथ भार्यायां ममारासौ नराधिपः
पत्नी गरोदर असताना तो नराधिप मृत्यू पावला.
निवारिता तदामात्यैर्न तथापि व्यतिष्ठता
त्या वेळी मंत्र्यांनी रोखलं तरीही त्याने थांबणं मान्य केलं नाही.
ततो ऽग्निमध्यात् सलिले मांसपेश्यपतन्मुने
मग, मुनी, अग्नीच्या मध्यातून मांसाचा तुकडा पाण्यात पडला.
ते ऽजायन्ताथ मरुत उत्तमस्यान्तरे मनोः
तेव्हा, मरुत, उत्तम आणि मनु यांच्या मध्ये ते जन्माला आले.
तानहं कीर्तयिष्यामि गीतनृत्यकलिप्रिय
ते गाणं, नृत्य आणि खेळ यात रमणारे होते, त्यांची मी कथा सांगतो.
स पुत्रर्थो जुहावाग्नौ स्वमांसं रुधिरं तथा
मुलासाठी त्याने स्वतःचे मांस आणि रक्त अग्नीत अर्पण केले.
शुक्रं च चित्रगौ राजा सुतार्थो इति नः श्रुतम्
आणि राजा, मुलासाठी, वीर्य आणि रंगीबेरंगी गायी अर्पण करीत होता, असं आपण ऐकलं आहे.
मा मा क्षिपस्वेत्यभवच्छब्दः सो ऽपि मृतो नृपः
‘मला टाकू नको’ असा आवाज आला, पण तरीही राजा मरण पावला.
शिशवः समजायन्त ते रुदन्तो ऽभवन् मुने
मुलं जन्माला आली, मुनी, आणि ती रडू लागली.
समागम्य निवार्य्याथ स चक्रे मरुतः सुतान्
एकत्र येऊन त्याने मरुतांच्या पुत्रांना थांबवले आणि त्यांच्यावर कृती केली.
ये ऽभवन् रैवते तांश्च शृणुष्व त्वं तपोधनः
हे तपस्वी ऋषी, रैवत युगात कोण जन्माला आले होते ते आता ऐक.
रिपुजिन्नामतः ख्यातो न तस्यासीत् सुतः किल
त्याचे नाव रिपुजित प्रसिद्ध झाले, पण त्याला कुठलाही मुलगा नव्हता.
अवाप कन्यां सुरतिं तां प्रगृह्य गृहं ययौ
त्याने सुरती नावाची कन्या घेतली आणि तिला घेऊन घरी गेला.
सापि दुःखपरीताङ्गीं स्वां तनुं त्यक्तुमुद्यता
ती दुःखाने व्याकुळ होऊन आपले शरीर सोडायचे ठरवू लागली.
तस्यामासक्तचित्तास्तु सर्व एव तपोधनाः
सर्व तपस्वी तिच्याकडे मनाने आकर्षित झाले.
ते चापश्यन्त ऋषयस्तच्चित्ता भावितास्तथा
त्या ऋषींनी, मन तिच्यात गुंतल्यामुळे, तिला पाहिले.
प्रजग्मुर्ज्वलनाच्चापि सप्ताजायन्त दारकाः
ते निघून गेले आणि अग्नीतून सात मुले जन्माला आली.
निवारयित्वा कृतवांल्लोकनाथो मरुद्गणान्
लोकांचा स्वामीने मरुतांच्या गणांना थांबवून त्यांच्यावर कृती केली.
शृणुष्व कीर्तयिष्यामि चाक्षुषस्यान्तरे मनोः
ऐक, मी तुला चाक्षुष मनुच्या काळातील गोष्ट सांगतो.
सप्तसारस्वते तीर्थे सो ऽतप्यत महत् तपः
सप्तसरस्वती या तीर्थस्थळी त्याने मोठे तप केले.
सा चाभ्येत्य नदीतीरे क्षोभयामास भामिनी
तीही नदीच्या काठी आली आणि त्याला व्याकुळ करू लागली, हे सुंदर स्त्री.
तां चैवाप्यशपन्मूढां मुनिर्मङ्कणको वपुम्
मंकणक ऋषीने त्या भ्रमित स्त्रीला शाप दिला.
विध्वंसयिष्यति हयो भवतीं यज्ञसंसदि
यज्ञाच्या सभेत घोडा तुला नष्ट करील.
सरस्वतीभ्यः सप्तभयः सप्त वै मरुतो ऽभवन्
सप्तसरस्वतींपासून सात मरुत जन्मले.
येषां श्रुते जन्मनि पापहानिर्भवेच्च धर्माभ्युदयो महान् वै
ज्यांच्या जन्माची कथा ऐकली की, पाप नाहीसे होते आणि मोठे पुण्य वाढते.
मन्त्रप्रदाता प्रह्लादः शुक्रश्चासीत् पुरोहितः
प्रह्लाद मंत्र देणारा होता आणि शुक्र कुलपुरोहित होता.
दिदृक्षवः समायाताः समयाः सर्व एव हि
सर्व सभा एकत्र आल्या, कारण सर्वांना पाहण्याची इच्छा होती.