इत्येवमुक्ता शक्रेण पूतना रूपशालिनी
शक्राने असे सांगितल्यावर, रूपवान पुतना
आश्रमस्याविदूरे तु नदी मन्दोदवाहिनी
आश्रमाजवळच मंद वाहणारी एक नदी होती.
सापि स्नातुं सुचार्वङ्गी त्ववतीर्णा महानदीम्
तीही सुंदर अंगाची पुतना स्नानासाठी त्या मोठ्या नदीत उतरली.
तेषां च प्राच्यवच्छुक्रं तत्पपौ जलचारिणी
आणि तिथे, जलचर पुतनेने त्यांच्या वीर्याचे पाणी प्याले.
ते ऽपि विभ्रष्टतपसो जग्मू राज्यं तु षैतृकम्
त्यांची तपश्चर्या नष्ट झाल्यावर, ते सहा राजांच्या राज्यात गेले.
ततो बहुतिथे काले सा ग्राही शङ्खरूपिणी
खूप काळानंतर, ती ग्राही शंखाच्या रूपात प्रकट झाली.
स तां दृष्ट्वा महाशङ्खी स्थलास्थां मत्स्यजीविकः
मग एक मासेमारी करणारा त्या जमिनीवरच्या मोठ्या शंखाजवळ गेला.
तथाभ्येत्य महात्मानो योगिनो योगधारिणः
तेव्हा, मोठ्या मनाचे योगी आणि योगधारी तिथे आले.
ततः प्रमाच्छङ्खिनी सी सुषुवे सप्त वै शिशून्
नंतर त्या शंखमातेने सात मुलांना जन्म दिला.
अमातृपितृका बाला जलमध्यविहारिणः
ती मुले आईवडिलांशिवाय पाण्यात खेळत होती.
मा रुदध्वमितीत्याह मरुतो नाम पुत्रकाः
"रडू नका," असे त्यांना सांगितले गेले; ती मुले मरुत नावाने ओळखली गेली.
इत्येवमुक्त्वाथादाय सर्वास्तान् दैवतान् प्रति
असे सांगून, त्याने सर्वांना देवांकडे नेले.
एवमासंश्च मरुतो मनोः स्वारोचिषे ऽन्तरे
मनुच्या स्वारोचिष मन्वंतरात मरुत असे होते.
उत्तमस्यान्ववाये तु राजासीन्निषधाधिपः
उत्तमाच्या वंशात, निषधाचा राजा होता.
तस्य पुत्रो गुणश्रेष्ठो ज्योतिष्मान् धार्मिको ऽभवत्
त्याचा मुलगा गुणांनी श्रेष्ठ, ज्योतिष्मान् नावाचा, अत्यंत धर्मशील होता.
तस्य भार्या च सुश्रोणी देवाचार्यासुता शुभा
त्याची पत्नी, सुडौल कंबरेची आणि शुभ, देवांच्या गुरूची कन्या होती.
सा स्वयं फलपुष्पाम्बुसमित्कुशं समाहरत्
ती स्वतः फळं, फुलं, पाणी, समिधा आणि कुशा गोळा करायची.
पतिं शुश्रूषमाणा सा कृशा धमनिसंतता
पतीची सेवा करताना ती इतकी कृश झाली की तिच्या नसाही दिसू लागल्या.
तां तथा चारुसर्वाङ्गीं दृष्ट्वाथ तपसा कृसाम्
ती सर्वांगाने सुंदर असूनही तपामुळे कृश झालेली पाहून,
साब्रवीत् तनयार्थाय आवाभ्यां वै तपःक्रिया
ती म्हणाली, 'आपल्याला मुलासाठी दोघांनीही तप करायला हवं.'
व्रजध्वं तनयाः सप्त भविष्यन्ति न सशं यः
‘जा, सात मुलं जन्माला येतील, पण त्यात एकही शुभ नसेल.’
इत्येवमुक्त्वा जग्मुस्ते सर्व एव महर्षयः
असं सांगून सर्व महर्षी तिथून निघून गेले.
ततो बहुतिथे काले सा राज्ञो महिषी प्रिया
बराच काळ गेला, त्या राजाची प्रिय राणी,
गुर्विण्यामथ भार्यायां ममारासौ नराधिपः
पत्नी गरोदर असताना तो नराधिप मृत्यू पावला.
निवारिता तदामात्यैर्न तथापि व्यतिष्ठता
त्या वेळी मंत्र्यांनी रोखलं तरीही त्याने थांबणं मान्य केलं नाही.
ततो ऽग्निमध्यात् सलिले मांसपेश्यपतन्मुने
मग, मुनी, अग्नीच्या मध्यातून मांसाचा तुकडा पाण्यात पडला.
ते ऽजायन्ताथ मरुत उत्तमस्यान्तरे मनोः
तेव्हा, मरुत, उत्तम आणि मनु यांच्या मध्ये ते जन्माला आले.
तानहं कीर्तयिष्यामि गीतनृत्यकलिप्रिय
ते गाणं, नृत्य आणि खेळ यात रमणारे होते, त्यांची मी कथा सांगतो.
स पुत्रर्थो जुहावाग्नौ स्वमांसं रुधिरं तथा
मुलासाठी त्याने स्वतःचे मांस आणि रक्त अग्नीत अर्पण केले.
शुक्रं च चित्रगौ राजा सुतार्थो इति नः श्रुतम्
आणि राजा, मुलासाठी, वीर्य आणि रंगीबेरंगी गायी अर्पण करीत होता, असं आपण ऐकलं आहे.