एताभ्यां भर्तृपूजासु तच्चिन्तासु स्थितं मनः
त्यांचे मन पतीची सेवा करण्याच्या आणि तशाच विचारांमध्ये गुंतले होते.
तत्र प्रयान्ति कामार्त्ता मदविह्वलितेन्द्रियाः
तेथे, ज्यांना कामाने त्रास दिला आहे आणि ज्यांची इंद्रिये मोहित झाली आहेत, ते तिकडे गेले.
अनुडजग्मुर्यथा मत्तं करिण्य इव कुञ्जरम्
त्या सर्वांनी त्याचा पाठलाग केला, जसे मत्त हत्तीमागे हत्तीण चालतात.
क्रोधान्विताब्रुवन्सर्वे लिङ्गे ऽस्य पततां भुवि
सर्वजण रागाने म्हणाले, "त्याचे लिंग जमिनीवर पडो!"
अन्तर्द्धानं जगामाथ त्रिशूली नीललोहितः
मग त्रिशूळधारी नीललोहित अदृश्य झाला.
रसातलं विवेशाशु ब्रह्मण्डं चोर्ध्वतो ऽभिनत्
तो पटकन पाताळात गेला आणि वरून ब्रह्मांड भेदले.
पातालभुवनाः सर्वे जङ्गमाजङ्गमैर्वृताः
पाताळातील सर्व लोक, हालचाल करणारे आणि स्थिर, यांनी तेथील जागा भरली.
जगाम माधवं द्रष्टुं क्षीरोदं नाम सागरम्
तो माधवाला भेटण्यासाठी क्षीरसागराकडे गेला.
उवाच देव भुवनाः किमर्थ क्षुभिता विभो
त्याने विचारले, "देवा, हे सर्व लोक कशामुळे अस्वस्थ झाले आहेत, प्रभो?"
पातितस्तस्य भारार्ता संचचाल वसुंधरा
ते पडल्यावर, त्याच्या ओझ्याने पृथ्वी थरथरली.
तत्र गच्छाम देवेश एवमाह पुनः पुनः
"देवांच्या अधिपती, आपण तिथे जाऊ," असे त्यांनी पुन्हा पुन्हा सांगितले.
आजग्मतुस्तमुद्देशं यत्र लिङ्गं भवस्य तत्
ते त्या ठिकाणी पोहोचले जिथे भवाचे लिंग होते.
पातालं प्रविवेशाथ विस्मयान्तरितो विभुः
मग प्रभू आश्चर्यचकित होऊन पाताळात गेला.
नैवान्तमलभद् ब्रह्मन् विस्मितः पुनरागतः
ब्रह्मन्, त्याला त्याचा शेवट सापडला नाही आणि तो आश्चर्याने परत आला.
चक्रपाणिर्विनिष्क्रान्तो लेभे ऽन्तं न महामुने
चक्रधारी देव बाहेर गेला, पण महर्षे, त्याला शेवट सापडला नाही.
कृताञ्जलिपुटौ भूत्वा स्तोतुं देवं प्रचक्रतुः
दोन्ही हात जोडून त्यांनी देवाची स्तुती सुरू केली.
जीमूतवाहन कवे शर्व त्र्यम्बक शङ्कर
मेघवाहक, कवी, शर्व, त्र्यंबक, शंकर, हे सर्व तुझ्या नावाने.
दक्षयज्ञक्षयकर कालरूप नमो ऽस्तु ते
दक्षाच्या यज्ञाचा संहार करणारा, काळस्वरूप, तुला माझा नमस्कार.
भवानन्तश्च भगवान् सर्वगस्त्वं नमो ऽस्तु ते
तू अनंत आहेस, भगवंत आहेस, सर्वत्र व्यापलेला आहेस, तुला नमस्कार.
स्वरूपी ताविदं वाक्यमुवाच वदतां वरः
स्वरूपात प्रकट झालेला प्रभू, वाक्पटूंत श्रेष्ठ, अशी वाणी बोलला.
मां स्तुवाते भृशास्वस्थं कामतापितविग्रहम्
माझी स्तुती करणारे, जरी इच्छेने व दुःखाने त्रस्त असले, तरी खऱ्या अर्थाने शांत होतात.
एतत् प्रगृह्यतां भूय अतो देव स्तुवावहे
हे स्वीकारा, आणि पुन्हा आपण देवाची स्तुती करू या.
तदेतत्प्रतिगृह्णीयां नान्यथेति कथञ्चन
हेच मी स्वीकारतो; यापेक्षा वेगळे कधीच होऊ नये.
ब्रह्म स्वयं च जग्राह लिङ्गं कनकपिङ्गलम्
ब्रह्मदेवाने स्वतःच सोनेरी पिंगट लिंग उचलले.
तृतीयं कालवदनं चतुर्थं च कपालिनम्
तिसरा काळवदन आणि चौथा कपाली होता.
तस्य शिष्यो बभूवाथ गोपायन इति श्रुतः
त्याचा शिष्य नंतर गोपायन म्हणून प्रसिद्ध झाला.
तस्य शिष्यो ऽप्यभूद्राजा ऋषभः सोमकेश्वरः
त्याचा शिष्य राजा ऋषभ, ज्याला सोमकेश्वर म्हणतात, असा होता.
तस्य शिष्योभवद्वैश्यो नाम्ना क्राथेश्वरो मुने
त्याचा शिष्य वैश्य होता, नाव क्राथेश्वर, हे मुनी.
कर्णोदर इति ख्यातो जात्या शूद्रो महातपाः
तो कर्णोदर म्हणून ओळखला गेला, जन्माने शूद्र पण मोठा तपस्वी.
कृत्वा तु चातुराश्रम्यं स्वमेव भवनं गतः
चारही आश्रम पूर्ण करून तो आपल्या घरी गेला.