ततस्तु तत्यजुः सर्वे सदोषास्ताश्च पत्नयः
मग त्या सर्व पत्नी दोषी ठरून, ते सोडून गेल्या.
तेषां रुदितशब्देन सर्वमापूरितं जगत्
त्यांच्या रडण्याच्या आवाजाने संपूर्ण जग भरून गेले.
समभ्येत्याब्रवीद् बालान् मा रुदध्वं महाबलाः
तो त्यांच्या जवळ गेला आणि म्हणाला, 'मुलींनो, रडू नका, तुम्ही सामर्थ्यवान आहात.'
इत्येवमुक्त्वा देवेशो ब्रह्म लोकपितामहः
असे म्हणून, देवांचा स्वामी ब्रह्मा, जगांचा पितामह...
ते त्वासन् मरुतस्त्वाद्या मनोः स्वायंभुवे ऽन्तरे
त्या सर्वजणी मनुच्या स्वायंभुव काळात मरुत झाल्या.
स्वारोचिषस्य पुत्रस्तु श्रीमानासीत् क्रतुध्वजः
स्वारोचिषाचा पुत्र, तेजस्वी क्रतुध्वज, जन्माला आला.
तपोर्ऽथं ते गताः शैलं महामेरुं नरेश्वराः
ते राजे तपश्चर्येसाठी महा मेरू पर्वतावर गेले.
ततो विपश्चिन्नामाथ सहस्राक्षो भयातुरः
नंतर, हजार डोळ्यांचा इंद्र, ज्याचे नाव विपश्चित होते, तो घाबरला.
गच्छस्व पूतने शैलं महामेरुं विशालिनम्
पुतना, तू त्या विशाल आणि तेजस्वी महा मेरू पर्वतावर जा.
यथा हि तपसो विघ्नं तेषां भवति सुन्दरि
सुंदरी, त्यांची तपश्चर्या भंगावी म्हणून तिथे अडथळा निर्माण कर.
इत्येवमुक्ता शक्रेण पूतना रूपशालिनी
शक्राने असे सांगितल्यावर, रूपवान पुतना
आश्रमस्याविदूरे तु नदी मन्दोदवाहिनी
आश्रमाजवळच मंद वाहणारी एक नदी होती.
सापि स्नातुं सुचार्वङ्गी त्ववतीर्णा महानदीम्
तीही सुंदर अंगाची पुतना स्नानासाठी त्या मोठ्या नदीत उतरली.
तेषां च प्राच्यवच्छुक्रं तत्पपौ जलचारिणी
आणि तिथे, जलचर पुतनेने त्यांच्या वीर्याचे पाणी प्याले.
ते ऽपि विभ्रष्टतपसो जग्मू राज्यं तु षैतृकम्
त्यांची तपश्चर्या नष्ट झाल्यावर, ते सहा राजांच्या राज्यात गेले.
ततो बहुतिथे काले सा ग्राही शङ्खरूपिणी
खूप काळानंतर, ती ग्राही शंखाच्या रूपात प्रकट झाली.
स तां दृष्ट्वा महाशङ्खी स्थलास्थां मत्स्यजीविकः
मग एक मासेमारी करणारा त्या जमिनीवरच्या मोठ्या शंखाजवळ गेला.
तथाभ्येत्य महात्मानो योगिनो योगधारिणः
तेव्हा, मोठ्या मनाचे योगी आणि योगधारी तिथे आले.
ततः प्रमाच्छङ्खिनी सी सुषुवे सप्त वै शिशून्
नंतर त्या शंखमातेने सात मुलांना जन्म दिला.
अमातृपितृका बाला जलमध्यविहारिणः
ती मुले आईवडिलांशिवाय पाण्यात खेळत होती.
मा रुदध्वमितीत्याह मरुतो नाम पुत्रकाः
"रडू नका," असे त्यांना सांगितले गेले; ती मुले मरुत नावाने ओळखली गेली.
इत्येवमुक्त्वाथादाय सर्वास्तान् दैवतान् प्रति
असे सांगून, त्याने सर्वांना देवांकडे नेले.
एवमासंश्च मरुतो मनोः स्वारोचिषे ऽन्तरे
मनुच्या स्वारोचिष मन्वंतरात मरुत असे होते.
उत्तमस्यान्ववाये तु राजासीन्निषधाधिपः
उत्तमाच्या वंशात, निषधाचा राजा होता.
तस्य पुत्रो गुणश्रेष्ठो ज्योतिष्मान् धार्मिको ऽभवत्
त्याचा मुलगा गुणांनी श्रेष्ठ, ज्योतिष्मान् नावाचा, अत्यंत धर्मशील होता.
तस्य भार्या च सुश्रोणी देवाचार्यासुता शुभा
त्याची पत्नी, सुडौल कंबरेची आणि शुभ, देवांच्या गुरूची कन्या होती.
सा स्वयं फलपुष्पाम्बुसमित्कुशं समाहरत्
ती स्वतः फळं, फुलं, पाणी, समिधा आणि कुशा गोळा करायची.
पतिं शुश्रूषमाणा सा कृशा धमनिसंतता
पतीची सेवा करताना ती इतकी कृश झाली की तिच्या नसाही दिसू लागल्या.
तां तथा चारुसर्वाङ्गीं दृष्ट्वाथ तपसा कृसाम्
ती सर्वांगाने सुंदर असूनही तपामुळे कृश झालेली पाहून,
साब्रवीत् तनयार्थाय आवाभ्यां वै तपःक्रिया
ती म्हणाली, 'आपल्याला मुलासाठी दोघांनीही तप करायला हवं.'