स चापि ददृशे गच्छन् पथि गोमातरं हरिः
आणि हरि वाटेवर जात असताना त्याला एक गाईची आई दिसली.
ददृशे दानवान् सर्वान् संहृष्टान् भोगसंयुतान्
त्याने सर्व दानवांना आनंदी आणि सुखात रमलेले पाहिले.
ते चाप्याययुरव्यग्रा विकिरन्तः शेरोत्करान्
तेही निर्धास्तपणे, बाणांचे ढीग उधळीत पुढे आले.
छादयामास विप्रर्षे गिरीन् वृष्ट्या यथा घनः
द्विजश्रेष्ठा, जसा मेघ डोंगरांवर पाऊस पाडतो, तसा त्याने डोंगर झाकून टाकले.
पाकं जघान तीक्ष्णाग्रैर्मार्गणैः कङ्गवाससैः
त्याने पाका याच्यावर टोकदार, पिसांनी मढवलेले बाण सोडून प्रहार केला.
पाकशासनतां शक्रः सर्वामरपतिर्विभुः
सर्व देवतांचा अधिपती, शक्तिमान शक्र पाका याचा दंडक झाला.
सुपुङ्खैर्दारयामास ततो ऽभूत् स पुरन्दरः
सुंदर पिसांचे बाण सोडून त्याने त्याला फाडून टाकले; म्हणून तो पुरंदर झाला.
तच्चापि विजितं ब्रह्मन् रसातलमुपागमत्
हे ब्राह्मण, ज्या गोष्टीवर विजय मिळवला, ती रसातळात गेली.
त्र्यम्बकेन मुनिश्रेष्ठ किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि
मुनीश्रेष्ठा, त्र्यंबकाने सांगितलेले अजून काय ऐकायचे आहे, ते सांगा.
एष मे संशयो ब्रह्मन् हृदि संपरिवर्तते
हे ब्राह्मण, माझ्या मनात हा शंका पुन्हा पुन्हा येतो.
हते हिरण्यकशिपौ यच्चकारारिमर्दनः
हिरण्यकशिपू मारला गेल्यावर, शत्रूंचा संहार करणाऱ्याने काय केले?
विभो नाथो ऽसि मे देहि शक्रहन्तारमात्मजम्
हे प्रभो, तुम्ही माझे स्वामी आहात; मला असा पुत्र द्या जो शक्राचा वध करील.
शौचाचारसमायुक्ता स्थास्यसे दशतीर्दश
पवित्रता आणि चांगली वर्तणूक अंगीकारून, तू शंभर वर्षे राहशील.
जनयिष्यसि पुत्रं त्वं शत्रुघ्नं नान्यथा प्रिये
प्रिये, तू असा पुत्र जन्माला घालशील जो शत्रूंचा नाश करील; दुसरे काही होणार नाही.
गर्भाधानं ऋषिः कृत्वा जगामोदयपर्वतम्
गर्भाधान विधी करून, ऋषी उदय पर्वतावर गेला.
तमाश्रममुपागम्य दितिं वचनमब्रवीत्
त्या आश्रमात पोहोचून, त्याने दितीला बोलावले.
बाञमित्यब्रवीद् देवी भाविकर्मप्रचोदिता
भविष्याच्या कर्माने प्रेरित होऊन, देवी म्हणाली, 'बाण.'
विनीतात्मा च कार्यार्था छिद्रान्वेषी भुजङ्गवत्
शांत आणि संयमी मनाने, आपले कार्य साधण्यासाठी, तो सर्पासारखा दोष शोधू लागला.
दशवर्षशतान्ते तु शिरःस्नाता तपस्विनी
शंभर वर्षे पूर्ण झाल्यावर, त्या तपस्विनीने डोके धुऊन शुद्धता मिळवली.
सुष्वाप केशप्रान्तैस्तु संश्लिष्टचरणाभवत्
तिने केसांच्या टोकाशी पाय गुंफून गाढ झोप घेतली.
विवेश मातुरुदरं नासारन्ध्रेण नारद
नारद, तो आपल्या आईच्या उदरात तिच्या नाकाच्या छिद्रातून प्रवेशला.
ददर्शोर्ध्वमुकं बालं कटिन्यस्तकरं महत्
त्याने वरती तोंड करून पडलेले, हात घट्ट ठेवलेले एक मोठे बाळ पाहिले.
शुद्धस्फटिकसंकाशां कराभ्यां जगृहे ऽथ ताम्
मग, पारदर्शक स्फटिकासारख्या तेजस्वी हातांनी त्याने तिला पकडले.
कराभ्यं मर्दयामास ततः सा कठिनाभवत्
त्याने हातांनी तिला दाबायला सुरुवात केली, आणि मग ती कठीण झाली.
शतपर्वाथ कुलिशः संजातो मांसपेशितः
नारद, मग मांसाने बनलेला, शंभर सांध्यांचा वज्र तयार झाला.
चिच्छेद सप्तधा ब्रह्मन् स रुरोद च विस्वरम्
ब्राह्मण, त्याने त्या वज्राने तिला सात भागांत विभागले आणि ती मोठ्याने ओरडली.
शुश्राव वाचं पुत्रस्य रुदमानस्य नारद
नारद, रडणाऱ्या आपल्या मुलाचा आवाज त्याने ऐकला.
इत्येवमुक्त्वा चैकैकं भूयश्चिच्छेद सप्तधा
असं म्हणून, त्याने पुन्हा प्रत्येक भागाला सात तुकड्यांत विभागले.
दितिं कृताञ्जलिपुटः प्राह भीतस्तु शापतः
शापामुळे घाबरून, त्याने हात जोडून दितीला विनंती केली.
तवैवापनयाच्छस्तस्तन्मे न क्रोद्धमर्हसि
हे सर्व तुझ्याच मागणीमुळे घडलं, म्हणून माझ्यावर राग करू नकोस.