गीर्वाणपतिरव्यग्रो रुद्रः पशुपतिः शिवः
तू देवांचा स्वामी आहेस, स्थिर आहेस, रुद्र आहेस, पशुपती आहेस, शिव आहेस.
जयश्च शूलपाणिस्त्वं त्राहि मां शरणागतम्
तू विजयी आहेस, त्रिशूळधारी आहेस; मी तुझ्या आश्रयाला आलोय, मला वाचव.
प्रीतियुक्तः विङ्गलाक्षो हैरण्याक्षिमुवाच ह
प्रेमाने भरलेल्या तांबड्या डोळ्यांच्या त्या व्यक्तीने सोन्यासारख्या डोळ्यांच्या त्या व्यक्तीला सांगितले.
वरं वरय भद्रं ते यमिच्छसि विनाम्बिकाम्
तू जे हवे ते वर माग, शुभे, फक्त अंबिका सोडून.
वन्दामि चरणौ मातुर्वन्दनीया ममाम्बिका
माझ्या आईच्या, माझ्या अंबिकेच्या, वंदनीय पायांना मी वंदन करतो.
शारीरं मानसं वाग्जं दुष्कृतं दुर्विचिन्तितम्
शरीराने, मनाने, वाणीने केलेले पाप किंवा चुकीचे विचार.
स्थिरास्तु त्वयि भक्तिस्तु वरमेतत् प्रयच्छ मे
माझ्या ठायी तुझ्यावर अढळ भक्ती सदैव राहो, हीच मी तुझ्याकडून मागतो.
मुक्तो ऽसि दैत्यभावाच्च भृङ्गी गणपतिर्भव
तू आता दैत्यभावातून मुक्त झालास; भृंगी, तू गणांचा प्रमुख हो.
निर्मार्ज्य निजहस्तेन चक्रे निर्व्रणमन्धकम्
त्याने स्वतःच्या हाताने अंधकाचे जखमा पुसून त्याला पूर्णपणे बरे केले.
ते निश्चेरुर्महात्मानो नमस्यन्तस्त्रिलोचनम्
ते महान आत्मे त्रिनेत्राला वंदन करून निघून गेले.
भृङ्गिनं दर्शयामास ध्रुवं नैषो ऽन्धकति हि
त्याने भृंगीला दाखवले आणि सांगितले, 'हा नक्कीच अंधक नाही.'
गणाधिपत्यमापन्नं प्रशशंसुर्वृषध्वजम्
गणाधिपतीपद मिळालेल्या वृषध्वजाचे त्यांनी स्तुती केली.
गच्छध्वं स्वानि धिष्ण्यानि भुञ्जध्वं त्रिदिवं सुखम्
तुम्ही सर्वजण आपल्या आपल्या स्थानांना जा आणि स्वर्गातील सुख भोगा.
तत्र स्वकार्यं कृत्वैव पश्चाद् यातु त्रिविष्टपम्
तेथे आपापले कार्य पूर्ण करून मग पुढे सर्वोच्च स्वर्गात जा.
ते विसृष्टा महेशेन सुरा जग्मुस्त्रक्षिविष्टपम्
महेशाने मुक्त केलेल्या देवता आपल्या दिव्य लोकांत गेले.
गतेषु शक्रपाग्र्येषु देवेषु भगवाञ्चिशवः
इंद्रासह श्रेष्ठ देवता निघून गेल्यावर, भगवंत शिव—
गणाश्च शङ्करं दृष्ट्वा स्वं स्वं वाहनमास्थिताः
गणांनी शंकराला पाहून आपापल्या वाहनांवर स्थान घेतले.
यत्र कामदुधा गावः सर्वकामफलद्रुमाः
जिथे इच्छा पूर्ण करणाऱ्या गायी आणि सर्व मनोरथ फळवणारी झाडे आहेत—
स्वां स्वां गतिं प्रयातेषु प्रमथेषु महेश्वरः
प्रमथगण आपापल्या मार्गाने गेल्यावर महेश्वर—
द्वाभ्यां वर्षसहस्राभ्यां पुनरागाद्वरो गृह्म्
दोन हजार वर्षांनंतर वरदानी पुन्हा परत आला.
समायातं निरीक्ष्यैव सर्वलक्षणसंयुतम्
सर्व गुणांनी युक्त असा तो आला आहे हे पाहून—
समाहूताश्च देव्या ता जयाद्यास्तूर्ममागमन्
देवीने बोलावल्यावर जया आणि इतर सर्व त्वरित आले.
ततस्त्रिनेत्रो गिरिजां दृष्ट्वा प्रेक्ष्य च दानवम्
मग त्रिनेत्राने गिरिजेला आणि त्या दैत्यालाही पाहिले.
अथोवाचैष दासस्ते कृतो देवि मयान्धकः
तो म्हणाला: 'देवी, मी या अंधकाला तुझा दास केले आहे.'
इत्युच्चार्यान्धकं चैव पुत्र पह्येहि सत्वरम्
असं म्हणून, "माझ्या मुला, लवकर अंधकाचा नाश कर," असे शब्द उच्चारले.
इत्युक्तो विभुना नन्दी अन्धकश्च गणेश्वरः
म्हणून प्रभूने असे सांगितल्यावर, नंदी आणि अंधक, हे गणांचे प्रमुख,
स्तुतिं चक्रे महापुण्यां पापघ्नीं श्रुतीसंमिताम्
त्यांनी मोठ्या पुण्याची, पाप नष्ट करणारी आणि वेदांनुसार असलेली स्तुती केली.
प्राह पुत्र प्रसन्नास्मि वृणुष्व परमुत्तमम्
त्याने म्हटले, "माझ्या मुला, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे. सर्वोच्च वर माग.
तथेश्वरे च सततं भक्तिरस्तु ममाम्विके
मग, प्रभू आणि तुझ्यावर, अंबिके, माझी भक्ती नेहमीच राहो.
स चास्ते पूजयञ्शर्वं गणानामधिपो ऽभवत्
तो शर्वाची पूजा करत राहिला आणि गणांचा अधिपती झाला.