स चापि विप्रतनयो मातलिर्नामविश्रुतः
तो प्रसिद्ध ब्राह्मणपुत्र मातली म्हणून ओळखला जात असे.
रश्मीन् शमीकतनयो मातलिः प्रगृहीतवान्
शमीकाचा मुलगा मातली याने लगाम हातात घेतला.
प्रविशन् ददृशे श्रीमान् पतितं कार्सुकं महत्
आत जाताच, तेजस्वी पुरुषाने एक मोठा पडलेला नांगरवाला पाहिला.
पाण्डुच्छायं सुरश्रेष्ठस्तं जग्राह समार्गणम्
सुरश्रेष्ठाच्या हातातून, पांडुरंग छटा असलेला सरळ बाण त्याने उचलला.
नमस्कृत्य शरं चापे साधिज्ये विनियोजयत्
नमस्कार करून, त्याने बाण धनुष्याला, ज्या ज्या सह, लावला.
ब्रह्मेशथविष्णुनामाङ्काः सूदयन्तो ऽसुरान् रणे
ब्रह्मा, शिव आणि विष्णू यांची नावे असलेले ते बाण युद्धात असुरांचा संहार करीत होते.
सहस्राक्षो ऽतिपटुभिश्छादयामास नारद
नारद, हजार डोळ्यांचा तो इंद्र, अतिशय तीक्ष्ण अस्त्रांनी त्यांना झाकून टाकत होता.
महामात्रो धरां प्राप्तः सद्यः सीदञ्छरातुरः
महाबली तो, बाण लागून, लगेचच जमिनीवर कोसळला, व्याकुळ झाला.
हतप्रधानभूयिष्ठं बलं तदभवद् रिपोः
शत्रूचे सैन्य, आता प्रमुखांशिवाय, मोठ्या प्रमाणात पराभूत झाले.
जम्भासुरश्चापि सुरेशमव्ययं प्रजगमतुर्गृह्य गदे सुघोरे
जंभासुराने आपली भयंकर गदा उचलली आणि अविनाशी देवाधिदेवाच्या दिशेने धाव घेतली.
विष्णुः कुजम्भं निजघान वेगात् स स्यन्दनाद् गामगमद् गतासुः
विष्णूंनी वेगाने कुजंभाला ठार मारले; तो रथातून खाली पडून प्राण सोडून गेला.
क्रोधान्वितः शक्रमुपाद्रवद् रणे सिंहं यतैणो ऽतिविपन्नबुद्धिः
क्रोधाने भरून, तो युद्धात शक्रावर तुटून पडला, जसा सिंह हत्तीवर झडप घालतो, त्याचं भान हरपलं होतं.
जग्राह शक्तिं यमदण्डकल्पां तामग्निदत्तां रिपवे ससर्ज
त्याने अग्नीने दिलेली, यमाच्या दंडासारखी शक्ती उचलली आणि ती शत्रूवर फेकली.
गदां च कृत्वा सहसैव भस्मसाद् बिभेद जम्भं हृदये च तूर्णम्
त्याने गदा क्षणात राख केली आणि लगेच जंभाच्या हृदयात भोसकली.
तं वीक्ष्य भूमौ पतितं विसंज्ञं दैत्यास्तु भीता विमुखा बभूवुः
त्याला बेशुद्ध अवस्थेत जमिनीवर पडलेला पाहून, दैत्य घाबरले आणि मागे वळले.
वीर्यं प्रशंसन्ति शतक्रतोश्च स गोत्रभिच्छर्वमुपेत्य तस्थौ
त्यांनी इंद्राच्या सामर्थ्याची स्तुती केली आणि गोत्रभिताचा पुत्र शंकराजवळ उभा राहिला.
एह्येहि वीराद्य गृहं महासुर योत्स्याम भूयो हरमेत्य शैलम्
ये, ये वीर, घराकडे ये, महादैत्या; आपण पुन्हा पर्वतावर जाऊन लढू या.
रणान्नैवापयास्यामि कुलं व्यपदिशन् स्वयम्
मी स्वतः माझे वंश सांगून रणभूमी सोडणार नाही.
देवदानवगन्धर्वान् जेष्ये सेन्द्रमहेश्वरम्
मी देव, दानव, गंधर्व आणि इंद्र-महेश्वर यांनाही जिंकून दाखवीन.
समाश्वास्याब्रवीच्छंभुं सारिथं सारिथिं मधुराक्षरम्
त्याने शंभू सारथ्य करणाऱ्याला धीर देऊन गोड शब्दांत बोलले.
यावन्निहन्मि बाणैघैः प्रमथामरवाहिनीम्
जोपर्यंत मी बाणांच्या वर्षावाने प्रमथ आणि देवांच्या सैन्याचा नाश करत नाही,
कृष्मवर्णान् महावेगान् कशयाभ्याहनन्मुने
त्याने काळ्या रंगाच्या, वेगवान घोड्यांना चाबकाने फटकावले, हे मुनी.
जघनेष्ववसीदन्तः कृच्छ्रे णोहुश्च तं रथम्
कंबर भागात दबून, कष्टाने, त्यांनी तो रथ ओढला.
संवत्सरेण साग्रेण वायुवेगसमा अपि
वाऱ्याच्या वेगाने जरी गेले तरी, पूर्ण एक वर्ष लागले.
सुरान् संछादयामास सेन्द्रोपेन्द्रमहेश्वरान्
त्याने देव, इंद्र, उपेंद्र आणि महेश्वर यांना झाकून टाकले.
सुरान् प्रोवाच भगवांश्चक्रपिणिर्जनार्दनः
चक्रधारी, भगवंत जनार्दनाने देवांना सांगितले.
तसमान्मद्वचनं शीघ्रं क्रियतां वै जयेप्सवः
म्हणून, विजयाची इच्छा असणाऱ्यांनो, माझे सांगणे लवकर पाळा.
भज्यतां स्यन्दनश्चापि विरथः क्रियतां रिपुः
रथ फोडा आणि शत्रूला रथाविना करा.
नोपेक्ष्यः शत्रुरुद्दिष्टो देवाचार्येण देवताः
देवतांनो, देवगुरूंनी दाखवलेला शत्रू दुर्लक्षित करू नका.
चक्रुर्वेगं सहेन्द्रेण समं चक्रधरेण च
ते इंद्र आणि चक्रधारीसह वेगाने पुढे धावले.