अन्धके पुरायाते स्वबलं मुनिसत्तम
मुनिश्रेष्ठा, अंधक आपल्या सैन्यासह नगरात गेला तेव्हा...
ततो ऽमरगणश्रेष्ठो विष्णुश्चक्रगदाधरः
मग अमरगणांमध्ये श्रेष्ठ, चक्र आणि गदा धारण करणारा विष्णू,
शार्ङ्गचापच्युतैर्बाणैः संस्यूता दानवर्षभाः
शार्ङ्ग धनुष्यातून सोडलेल्या बाणांनी त्याने दानवश्रेष्ठांना भेदलं.
गदया कांश्चिदवधीत् चक्रेणान्यान् जनार्दनः
गदेनं काहींना ठार मारलं, तर चक्रानं जनार्दनाने इतरांना संपवलं.
हलेनाकृष्य चैवान्यान् मु सलेन व्यचूर्णयत्
हलाने काहींना ओढून घेतलं आणि मुसळाने इतरांना चिरडून टाकलं.
स चादिपुरुषो धाता पुराणाः प्रपितामहः
तो आदिपुरुष, सृष्टीकर्ता, प्राचीन पितामह,
संस्पृष्टा ब्रह्मतोयेन सर्वतीर्थमयेन हि
सर्व तीर्थांचं स्वरूप असलेल्या ब्रह्माच्या पाण्याने स्पर्श केला गेला,
दानवास्तेन तोयेन संस्पृष्टाश्चाघहारिणा
त्या पाप नष्ट करणाऱ्या पाण्याने स्पर्श झाल्यावर दानव,
दृष्ट्वा ब्रह्महरी युद्धे घातयन्तौ महासुरान्
युद्धात ब्रह्महारीने महाअसुरांचा संहार करताना पाहून,
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य बलो दानवसत्तमः
तो धावत येताना पाहून, दानवांमध्ये श्रेष्ठ असलेला बळा,
बलवान् दानवपतिरजेयो देवदानवै
बलवान दानूचा पुत्र देवांना आणि दानवांना दोघांनाही जिंकता येत नव्हता.
वज्रं परिभ्राम्य बलस्य मूर्ध्नि चिक्षेप हे मूढ हतो ऽस्युदीर्य
त्याने वज्र फिरवून बळाच्या डोक्यावर फेकला आणि म्हणाला, 'अरे मूर्ख, आता तुझे मरण आले!' पण तो वज्र तुटून गेला.
बलो ऽद्रवद् देवपतिश्च भीतः पराङ्मुखो ऽभृत् समरान्महर्षे
बळ पळून गेला आणि देवांचा स्वामी घाबरून पाठ फिरवून युद्धातून निघून गेला, हे महर्षे.
तिष्ठस्व राजासि चराचरस्य न राजधर्मे गदितं पलायनम्
'थांब, तू साऱ्या चराचरांचा राजा आहेस. राजाच्या कर्तव्यात पळून जाण्याची गोष्ट नाही.'
उपेत्याह श्रूयतां वाक्यमीश त्वं मे नाथो भूतभव्येश विष्णो
तो जवळ येऊन म्हणाला, 'माझे बोल ऐका प्रभो! तूच माझा आधार आहेस, भूतकाळ आणि भविष्याचा स्वामी विष्णू.'
आयुधं देहि भगवान् त्वामहं शरणं गतः
'मला एखादे शस्त्र दे भगवंत, मी तुझ्या आश्रयाला आलो आहे.'
प्रार्थयस्वायुधं वह्निं स ते दास्यत्यसंशयम्
'अग्नीला शस्त्र माग, तो नक्कीच तुला देईल.'
शरणं पावकमगादिदं चोवाच नारद
तो अग्नीच्या आश्रयाला गेला आणि नारदाने असे सांगितले.
एष चाहूयते जम्भस्तस्माद्देह्यायुधं मम
'आता जंभाला बोलावले जात आहे, म्हणून मला शस्त्र दे.'
यत्त्वं दर्प परित्यज्य मामेव शरणं गतः
'तू अभिमान सोडून फक्त माझ्याच आश्रयाला आलास म्हणून—'
प्रादादिन्द्राय भगवान् रोचमानो दिवं गतः
तेव्हा तेजस्वी भगवंताने इंद्राला शस्त्र दिले आणि स्वर्गात गेला.
प्रत्युद्ययौ तदा जम्भं हन्तुकामो ऽरिमर्दनः
तेव्हा शत्रूंचा संहार करणारा जंभाला मारण्यासाठी पुढे गेला.
क्रोधं चक्रे तदा जम्भ निजघान गजाधिपम्
त्या वेळी जंभाने रागाने हत्तींच्या राजाला मारले.
निपपात यथा शैलः शक्रवज्रहतः पुरा
तो जसा इंद्राच्या वज्राने कधी तरी डोंगर कोसळतो तसा खाली पडला.
त्यक्त्वैव मन्दरगिरिं पपात वसुधातले
मंदारगिरी सोडून तो थेट पृथ्वीवर कोसळला.
मा मा शक्र पतस्वाद्य भूतले तिष्ठ वासव
'नको रे शक्र, आज खाली पडू नकोस, वासव, पृथ्वीवरच थांब.'
प्राह चैतान् कथं योत्स्ये अपत्रः शत्रुभिः सहः
तो म्हणाला, 'पंखांशिवाय मी शत्रूशी कसा लढू?'
युध्यस्व त्वं समारुह्यप्रेषयिष्याम यदा रथम्
'लढत राहा, रथावर बस, रथ तयार झाला की आम्ही तो तुझ्याकडे पाठवू.'
वानरध्वजसंयुक्तं हरिभिर्हरिभिर्युतम्
माकडाच्या ध्वजाने सजवलेली, सर्व बाजूंनी माकडांनी वेढलेली ती सेना होती.
शक्राय प्रेषयामासुर्विश्वावसुपुरोगमाः
विश्वावसु यांच्या पुढाकाराने त्यांनी इंद्राकडे दूत पाठवले.