तद्वदाम्यद्य यद्वाक्यं तच्छ्रुत्वा यत्क्षमं कुरु
आता मी जे सांगणार आहे ते नीट ऐक आणि योग्य ते कर.
समासते हि हृदये पद्माक्षी शैलनन्दिनी
कमळासारखी डोळे असलेली, पर्वतराजाची कन्या पार्वती माझ्या हृदयात वास करते.
तत्रैनां मोहयिष्यामि हररूपेण दानव
तेथे मी हराचे रूप घेऊन तिला मोहात पाडीन, हे दानवा.
ततो गत्वाथ भुक्त्वा तां जेष्यामि प्रमथान् सुरान्
मग तिथे जाऊन तिच्या सहवासाचा आनंद घेऊन, मी प्रमथ आणि देवांना जिंकून दाखवीन.
समजायत शैलादिरन्धकः शङ्करो ऽप्यभूत्
त्या वेळी पर्वतराजाचा पुत्र अंधक जन्माला आला आणि शंकरही प्रकट झाला.
संप्राप्तौ मन्दरगिरिं प्रहारैः क्षतविग्रहौ
दोघेही मारहाणीने जखमी होऊन मंदार पर्वतावर पोहोचले.
विवेश निर्विशङ्केन चित्तेनासुरसत्तमः
तो असुरश्रेष्ठ मनात कुठलीही भीती न ठेवता आत गेला.
महेश्वरवपुश्छ्न्नं प्रहारैर्जर्जरच्छविम्
त्याने मारहाणीने जर्जर झालेलं महेश्वराचं रूप पाहिलं.
तं दृष्ट्वा मालिनीं प्राह सुयशां विजयां जयाम्
त्याला पाहून मालिनीने सुयशा, विजय आणि जया यांना सांगितले.
शत्रुभिर्दानववरैस्तदुत्तिष्ठस्व सत्वरम्
शत्रूंनी वेढले असले तरी, दैत्यांमधील वीरांनो, पटकन उठा.
व्रणभङ्गं करिष्यामि स्वयमेव पिनाकिनः
मी स्वतः पिनाकधारीच्या जखमा भरून काढीन.
इत्येवमुक्त्वा वचनं समत्थाय वरासनात्
अशी प्रतिज्ञा करून तिने आपले शब्द खरे ठरवले आणि श्रेष्ठ आसनावरून उठली.
शूलपाणेस्ततः स्थित्वा रूपं चिह्नानि यत्नतः
ती शूलधारीच्या समोर उभी राहून, त्याचं रूप आणि चिन्हं काळजीपूर्वक पाहू लागली.
सा ज्ञात्वा दानवं रौद्रं मायाच्छादितविग्रह्म्
तिने त्या रौद्र दानवाला ओळखलं, ज्याचं शरीर मायेनं झाकलं होतं.
देव्याश्चिन्तितमाज्ञाय सुन्दं त्यक्त्वान्धको ऽसुरः
देवीचं मन जाणून, अंधकासुराने सुंदराला सोडून दिलं.
समाद्रवत दैतेयो येन मार्गेण सागमत्
त्या मार्गानं, ज्या वाटेने ती गेली होती, तो दैत्य वेगानं धावत गेला.
तमापतन्तं दृष्ट्वैव गिरिजा प्राद्रवद् भयात्
तो धावत येताना पाहून, गिरिजा घाबरून पळाली.
तत्राप्यनुजगामासौ मदान्धो मुनिपुङ्गव
मुनिश्रेष्ठा, तो मदाने अंध झालेला दैत्य तिथेही तिच्या मागे गेला.
तद्भयादाविशद् गौरी श्वेतार्ककुसुमं शुचि
त्या भीतीने गौरी शुद्ध पांढऱ्या अर्काच्या फुलात शिरली.
नष्टायामाथ पार्वत्यां भूयो हैरण्यलोचनिः
पार्वती हरवली तेव्हा, हिरण्यलोचनी पुन्हा...
अन्धके पुरायाते स्वबलं मुनिसत्तम
मुनिश्रेष्ठा, अंधक आपल्या सैन्यासह नगरात गेला तेव्हा...
ततो ऽमरगणश्रेष्ठो विष्णुश्चक्रगदाधरः
मग अमरगणांमध्ये श्रेष्ठ, चक्र आणि गदा धारण करणारा विष्णू,
शार्ङ्गचापच्युतैर्बाणैः संस्यूता दानवर्षभाः
शार्ङ्ग धनुष्यातून सोडलेल्या बाणांनी त्याने दानवश्रेष्ठांना भेदलं.
गदया कांश्चिदवधीत् चक्रेणान्यान् जनार्दनः
गदेनं काहींना ठार मारलं, तर चक्रानं जनार्दनाने इतरांना संपवलं.
हलेनाकृष्य चैवान्यान् मु सलेन व्यचूर्णयत्
हलाने काहींना ओढून घेतलं आणि मुसळाने इतरांना चिरडून टाकलं.
स चादिपुरुषो धाता पुराणाः प्रपितामहः
तो आदिपुरुष, सृष्टीकर्ता, प्राचीन पितामह,
संस्पृष्टा ब्रह्मतोयेन सर्वतीर्थमयेन हि
सर्व तीर्थांचं स्वरूप असलेल्या ब्रह्माच्या पाण्याने स्पर्श केला गेला,
दानवास्तेन तोयेन संस्पृष्टाश्चाघहारिणा
त्या पाप नष्ट करणाऱ्या पाण्याने स्पर्श झाल्यावर दानव,
दृष्ट्वा ब्रह्महरी युद्धे घातयन्तौ महासुरान्
युद्धात ब्रह्महारीने महाअसुरांचा संहार करताना पाहून,
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य बलो दानवसत्तमः
तो धावत येताना पाहून, दानवांमध्ये श्रेष्ठ असलेला बळा,