एक एव रणे रौद्रः कालनेमिर्महासुरः
एकटाच रौद्र आणि प्रचंड असुर कालनेमी रणभूमीत तुफान घालू लागला.
योधयामास तेजस्वी विद्युन्माली महासुरः
तेजस्वी आणि महान असुर विद्युत्माळी युद्धात उतरला.
साध्यान् मरुद्गणांश्चैव निवातकवचादयः
साध्य, मरुतगण आणि निवातकवच यांनीही युद्धात भाग घेतला.
कृतानि च सुराब्दानां दशतीः षट् महामुने
महामुने, त्या वेळी देवांच्या समुद्रांची सहा दहाच्या गटात निर्मिती झाली.
तदा मायं समाश्रित्य ग्रसन्तः क्रमशो ऽव्ययान्
मग मायेमुळे त्यांनी हळूहळू अविनाशी लोकांना गिळू लागले.
आवृतं वर्जितं सर्वैः प्रमथैरमरैरपि
प्रमथ आणि अमरांनी सर्वांना वेढून आणि बाजूला काढले.
क्रोधादुत्पादयामास रुद्रो जृम्भायिकां वशी
रुद्राने, रागाने, जृंभायिका निर्माण केली.
वदनं विकृतं कृत्वा मुक्तशस्त्रं विजृम्भिरे
विकृत तोंड करून त्याने जृंभायिका अस्त्र सोडले.
सुराश्च निर्ययुस्तूर्णं दैत्यदेहेभ्य आकुला
देवता घाईने, दैत्यांच्या शरीरातून त्रस्त होऊन बाहेर पडल्या.
शोभन्ते पद्मपत्राक्षा मेघेभ्य इव विद्युतः
त्यांचे कमळाच्या पानासारखे डोळे चमकत होते, जणू मेघातून विजा चमकतात.
अयुध्यन्त महात्मानो भूय एवातिकोपिताः
महात्मे पुन्हा अत्यंत रागाने युद्ध करू लागले.
पराजीयन्त संग्रामे भूयो भूयस्त्वहर्निशम्
त्यांना पुन्हा पुन्हा युद्धात, दिवस-रात्र, पराभव पत्करावा लागला.
काले ऽभ्युपासत तदा सो ऽष्टादशभुजो ऽव्ययः
योग्य वेळी, अठरा भुजांचा अविनाशी तो पूजिला गेला.
कृतार्थो भक्तिमान् मूर्ध्ना पुष्पाञ्जलिमुपाक्षिपत्
आपला हेतू साध्य झाल्यावर, भक्ताने डोक्यावर फुलांची अंजली अर्पण केली.
हिरण्यगर्भेत्यादित्यमुपतस्थे जजाप ह
त्याने हिरण्यगर्भ म्हणून सूर्याची भक्ती केली आणि प्रार्थना म्हटल्या.
ननर्त भावगम्भीरं दोर्दण्डं भ्रामयन् बलात्
तो खोल भावनेने नाचला, जोरात आपले बलवान हात फिरवत.
नृत्यन्ते भावसंयुक्ता हरस्यानुविलासिनः
नृत्याच्या भावात रंगलेले, हराचे अनुकरण करणारे इतरही नाचू लागले.
युद्धाय दानवैः सर्वैस्त्रिनेत्रभुजपालितैः
तीन डोळे आणि तीन हात असणाऱ्याच्या रक्षणाखाली सर्व दैत्य युद्धासाठी सज्ज झाले.
दानवा निर्जिताः सर्वे बलिभिर्भयवर्जितैः
भीती न बाळगणारे, बलवान असे सर्व दैत्य पराभूत झाले.
अन्धकः सुन्दमाहूय इदं वचनमब्रीत्
अंधकाने सुंदाला बोलावून असे शब्द सांगितले.
तद्वदाम्यद्य यद्वाक्यं तच्छ्रुत्वा यत्क्षमं कुरु
आता मी जे सांगणार आहे ते नीट ऐक आणि योग्य ते कर.
समासते हि हृदये पद्माक्षी शैलनन्दिनी
कमळासारखी डोळे असलेली, पर्वतराजाची कन्या पार्वती माझ्या हृदयात वास करते.
तत्रैनां मोहयिष्यामि हररूपेण दानव
तेथे मी हराचे रूप घेऊन तिला मोहात पाडीन, हे दानवा.
ततो गत्वाथ भुक्त्वा तां जेष्यामि प्रमथान् सुरान्
मग तिथे जाऊन तिच्या सहवासाचा आनंद घेऊन, मी प्रमथ आणि देवांना जिंकून दाखवीन.
समजायत शैलादिरन्धकः शङ्करो ऽप्यभूत्
त्या वेळी पर्वतराजाचा पुत्र अंधक जन्माला आला आणि शंकरही प्रकट झाला.
संप्राप्तौ मन्दरगिरिं प्रहारैः क्षतविग्रहौ
दोघेही मारहाणीने जखमी होऊन मंदार पर्वतावर पोहोचले.
विवेश निर्विशङ्केन चित्तेनासुरसत्तमः
तो असुरश्रेष्ठ मनात कुठलीही भीती न ठेवता आत गेला.
महेश्वरवपुश्छ्न्नं प्रहारैर्जर्जरच्छविम्
त्याने मारहाणीने जर्जर झालेलं महेश्वराचं रूप पाहिलं.
तं दृष्ट्वा मालिनीं प्राह सुयशां विजयां जयाम्
त्याला पाहून मालिनीने सुयशा, विजय आणि जया यांना सांगितले.
शत्रुभिर्दानववरैस्तदुत्तिष्ठस्व सत्वरम्
शत्रूंनी वेढले असले तरी, दैत्यांमधील वीरांनो, पटकन उठा.