आर्वतयामास तदा विधानेन शुचिव्रतः
मग, शुद्ध व्रत धारण करून त्याने विधीपूर्वक ती क्रिया केली.
ये हताः प्रथमं युद्धे दानवास्ते समुत्थिताः
युद्धात जे दानव आधी मारले गेले होते, ते पुन्हा जिवंत झाले.
युद्धायाभ्यागतेष्वेव नन्दी शङ्करमब्रवीत्
युद्धासाठी योद्धे येताच, नंदीने शंकराला सांगितले.
अविचिन्त्यमसह्यं च मृतानां जीवनं पुनः
मृतांना पुन्हा जिवंत करणे हे कल्पनाही करू नये असे आणि सहन न होणारे आहे.
ते समुज्जीविता भूयो भार्गावेणाथ विद्याया
ते पुन्हा भृगुकुळातील शुक्राच्या विद्वतेने जिवंत झाले.
संजातं स्वल्पमेवेश शुक्रविद्याबलाक्षयम्
पण, प्रभो, शुक्राच्या विद्या-बळात थोडीशी कमी झाली आहे.
प्रत्युवाच प्रभुः प्रीत्य स्वार्थसाधनमुत्तमम्
प्रभूंनी प्रेमाने उत्तर दिले आणि आपल्या हेतूसाठी उत्तम उपाय सांगितला.
अहं तं संयमिष्यामि यथायोगं समेत्य हि
मी त्याला योग्य रीतीने आवर घालीन, त्याच्याशी भेटून.
समाजगाम दैत्यानां चमुं शुक्रजिघृक्षया
तो शुक्राला पकडण्याच्या इच्छेने दैत्यांच्या सैन्याकडे गेला.
संरुरोध तदा मार्गं सिहस्येव पशुर्वने
मग त्याने जसा सिंह जंगलात एखाद्या प्राण्याचा रस्ता अडवतो, तसा मार्ग रोखला.
स पपाताथ निःसंज्ञो ययौ नन्दी ततस्त्वरन्
तो बेशुद्ध होऊन खाली पडला आणि नंदी तिथून पटकन निघून गेला.
पञ्च दानवशार्दुला नन्दिनं समुपाद्रवन्
पाच दैत्य वाघासारखे तावातावाने नंदीच्या दिशेने धावले.
नानाप्रहरणा युद्धे गणनाथमभिद्रवन्
लढाईसाठी वेगवेगळ्या शस्त्रांनी सज्ज होऊन, ते सर्व गणांच्या नाथावर तुटून पडले.
समपश्यन्त देवास्तं पितामहपुरोगमाः
ब्रह्मदेवांसह सर्व देवांनी तो प्रसंग पाहिला.
साहाय्यं क्रियतां शंभोरेतदन्तरमुत्तमम्
शंभूला या कठीण वेळी मदत करावी, असे सर्वांनी म्हटले.
समापतन्त वेगेन शिवसैन्यमथाम्बरात्
मग शंकराची सेना आकाशातून वाऱ्याच्या वेगाने खाली आली.
आपगानां महावेगं पतन्तीनां महार्णवे
जणू मोठ्या नद्या महासागरात कोसळतात तशी ती सेना खाली आली.
बलयोर्घोरसंकाशो सुरप्रमथयोरथ
देव आणि दैत्यांच्या सैन्यांचा संघर्ष फारच भयंकर वाटत होता.
रथाद् भार्गवमाक्रामत् सिंहः क्षुद्रमृगं यथा
भृगुवंशीय आपल्या रथातून असा उडी मारून उतरला, जसा सिंह एखाद्या लहान प्राण्यावर झडप घालतो.
निपात्य रक्षिणः सर्वानथ शुक्रं न्यवेदयत्
त्याने सर्व रक्षकांना हरवून मग शुक्रमध्ये जाऊन त्याला कळवले.
भार्गवं त्वावृततनुं जठरे स न्यवेशयत्
त्याने पूर्णपणे वेढलेला भृगुवंशीय आपल्या पोटात ठेवला.
तुष्टाव भगवान्तं तं मुनिर्वाग्भिरथादरात्
मग त्या ऋषीने त्या भगवंताचे आदरपूर्वक शब्दांनी स्तुती केली.
शङ्कराय महेशाय त्र्यम्बकाय नमो नमः
शंकर, महेश, त्र्यंबक यांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
मदनाग्ने कालशत्रो वामदेवाय ते नमः
कामदाहक, काळाचा शत्रू, वामदेव तुला नमस्कार.
महादेवाय शर्वाय ईश्वराय नमो नमः
महादेव, शर्व, ईश्वर तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
स प्राह देववर देहि वरं ममाद्य यद्वै तवैव जठरात् प्रतिनिर्गमो ऽस्तु
त्याने म्हटले, 'हे देवश्रेष्ठा, आज मला असा वर दे की मी तुझ्या पोटातून पुन्हा बाहेर येऊ शकू.'
इत्युक्तमात्रो विभुना चचार देवोदरे भार्गवपुङ्गवस्तु
भगवंताने हे बोलताच, तो श्रेष्ठ भृगुवंशीय देवाच्या पोटात फिरू लागला.
भुवनार्णवपातालान् वृतान् स्थावरजङ्मैः
त्याने समुद्र, पाताळ आणि सर्व स्थावर-जंगम जीवांनी भरलेली जग पाहिली.
यक्षान् किंपुरुषाद्यादीन् गन्धर्वाप्सरसां गणान्
यक्ष, किम्पुरुष आणि इतर, तसेच गंधर्व आणि अप्सरा यांच्या समूहांना,
वृक्षगुल्मान् गिरीन् वल्ल्यः फलमूलौषधानि च
झाडे, झुडपे, डोंगर, वेलीं, फळे, मुळे आणि औषधी वनस्पती,