ते प्राप्ताः शम्बरं तूर्णं प्रेक्ष्यमाणा गणेश्वराः
ते दोघेही ताबडतोब शंबराजवळ पोहोचले, आणि गणेश्वर पाहत होते.
जगाम विलयं तूर्णमाकासादिव भूतलम्
तो क्षणात अदृश्य झाला, जणू पृथ्वी आकाशात विरघळली.
दिशो ऽथ भेजे देवर्षे कुमारः सैन्यमर्दयत्
मग, हे दिव्य ऋषी, त्या तरुणाने चारही दिशांकडे वळून सैन्यावर जोरदार हल्ला केला.
विषण्णारूपा भयविह्वलाङ्गी जगाम सुक्रं शरणं भयार्ता
ती अत्यंत उदास झाली, भीतीने तिचे अंग थरथरू लागले, घाबरून आणि व्याकुळ होऊन तिने शुक्राकडे आश्रय घेतला.
अन्धको ऽभ्येत्य शुक्रं तु इदं वचनमब्रवीत्
आणि अंधकाने शुक्राजवळ जाऊन असे शब्द सांगितले.
अथान्यानपि विप्रर्षे गन्धर्वसुरकिन्नरान्
मग, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, त्याने इतर गांधर्व, असुर आणि किन्नरांनाही बोलावले.
अनाथेन यथा नारी प्रमथैरपि काल्यते
जशी एखादी अनाथ स्त्री दुष्ट लोकांकडून त्रासली जाते,
अक्षयाः प्रमथाश्चामी कुरुक्षेत्रफलं यथा
तसेच हे अमर दुष्टही कुरुक्षेत्रातील फळासारखे आहेत.
जयेम च परान् युद्धे तथा त्वं कुर्तुमर्हसि
आम्ही जसे युद्धात इतरांवर विजय मिळवतो, तसेच तूही करावे.
त्वद्धितार्थ यतिष्यामि करिष्यामि तव प्रियम्
तुझ्या हितासाठी मी प्रयत्न करीन आणि तुला जे आवडेल ते करीन.
आर्वतयामास तदा विधानेन शुचिव्रतः
मग, शुद्ध व्रत धारण करून त्याने विधीपूर्वक ती क्रिया केली.
ये हताः प्रथमं युद्धे दानवास्ते समुत्थिताः
युद्धात जे दानव आधी मारले गेले होते, ते पुन्हा जिवंत झाले.
युद्धायाभ्यागतेष्वेव नन्दी शङ्करमब्रवीत्
युद्धासाठी योद्धे येताच, नंदीने शंकराला सांगितले.
अविचिन्त्यमसह्यं च मृतानां जीवनं पुनः
मृतांना पुन्हा जिवंत करणे हे कल्पनाही करू नये असे आणि सहन न होणारे आहे.
ते समुज्जीविता भूयो भार्गावेणाथ विद्याया
ते पुन्हा भृगुकुळातील शुक्राच्या विद्वतेने जिवंत झाले.
संजातं स्वल्पमेवेश शुक्रविद्याबलाक्षयम्
पण, प्रभो, शुक्राच्या विद्या-बळात थोडीशी कमी झाली आहे.
प्रत्युवाच प्रभुः प्रीत्य स्वार्थसाधनमुत्तमम्
प्रभूंनी प्रेमाने उत्तर दिले आणि आपल्या हेतूसाठी उत्तम उपाय सांगितला.
अहं तं संयमिष्यामि यथायोगं समेत्य हि
मी त्याला योग्य रीतीने आवर घालीन, त्याच्याशी भेटून.
समाजगाम दैत्यानां चमुं शुक्रजिघृक्षया
तो शुक्राला पकडण्याच्या इच्छेने दैत्यांच्या सैन्याकडे गेला.
संरुरोध तदा मार्गं सिहस्येव पशुर्वने
मग त्याने जसा सिंह जंगलात एखाद्या प्राण्याचा रस्ता अडवतो, तसा मार्ग रोखला.
स पपाताथ निःसंज्ञो ययौ नन्दी ततस्त्वरन्
तो बेशुद्ध होऊन खाली पडला आणि नंदी तिथून पटकन निघून गेला.
पञ्च दानवशार्दुला नन्दिनं समुपाद्रवन्
पाच दैत्य वाघासारखे तावातावाने नंदीच्या दिशेने धावले.
नानाप्रहरणा युद्धे गणनाथमभिद्रवन्
लढाईसाठी वेगवेगळ्या शस्त्रांनी सज्ज होऊन, ते सर्व गणांच्या नाथावर तुटून पडले.
समपश्यन्त देवास्तं पितामहपुरोगमाः
ब्रह्मदेवांसह सर्व देवांनी तो प्रसंग पाहिला.
साहाय्यं क्रियतां शंभोरेतदन्तरमुत्तमम्
शंभूला या कठीण वेळी मदत करावी, असे सर्वांनी म्हटले.
समापतन्त वेगेन शिवसैन्यमथाम्बरात्
मग शंकराची सेना आकाशातून वाऱ्याच्या वेगाने खाली आली.
आपगानां महावेगं पतन्तीनां महार्णवे
जणू मोठ्या नद्या महासागरात कोसळतात तशी ती सेना खाली आली.
बलयोर्घोरसंकाशो सुरप्रमथयोरथ
देव आणि दैत्यांच्या सैन्यांचा संघर्ष फारच भयंकर वाटत होता.
रथाद् भार्गवमाक्रामत् सिंहः क्षुद्रमृगं यथा
भृगुवंशीय आपल्या रथातून असा उडी मारून उतरला, जसा सिंह एखाद्या लहान प्राण्यावर झडप घालतो.
निपात्य रक्षिणः सर्वानथ शुक्रं न्यवेदयत्
त्याने सर्व रक्षकांना हरवून मग शुक्रमध्ये जाऊन त्याला कळवले.