संभ्रामयंस्तूर्णतरं स वेगात् ससर्ज नन्दिं प्रति जातकोपः
तो प्रचंड वेगाने आणि संतापाने नंदीवर तुटून पडला.
जघान तेनैव कुजम्भमाहवे स प्राणहीनो निपपात भूमौ
त्याच शस्त्राने त्याने युद्धात कुजंभाचा वध केला आणि तो प्राण सोडून जमिनीवर पडला.
ते वध्यमाना गणनायकेन दुर्योधनं वै शरणं प्रपन्नाः
गणनायकाच्या हल्ल्याने मारले जात असताना ते सर्व दुर्योधनाच्या आश्रयाला गेले.
प्रासं समाविध्य तडित्प्रकाशं नन्दिं प्रचिक्षेप हतो ऽसि वै ब्रुवन्
विजेसारखा तेजस्वी भाला फिरवत त्याने तो नंदीवर फेकला आणि म्हणाला, 'तू आता मारला गेलास!'
तत्प्रासमालक्ष्य तदा निकृत्तं संवर्त्त्य मुष्टिं गणमाससाद
तेव्हा ते अस्त्र छाटले गेलेले पाहून, त्याने आपली ताकद गोळा केली आणि त्या सैन्याकडे गेला.
हतो ऽथ भूमौ निपपात वेगाद् दैत्याश्च भीता विगता दिशो दश
तो जोरात खाली पडला, आणि घाबरलेले दैत्य दहा दिशांना पळाले.
प्रगृह्य बाणासनमुग्रवेगं बिभेद बाणैर्यमदण्डकल्पैः
त्याने आपला बलवान धनुष्य उचलून, मृत्यूच्या दंडासारख्या तीक्ष्ण बाणांनी त्यांना भोसकले.
ते छाद्यमानासुरबामजालैर्विनायकाद्या बलिनो ऽपि समन्तान्
शक्तिशाली असूनही, विनायक आणि इतर सर्वत्र असुरांच्या बाणांच्या जाळ्यात अडकले.
तूर्णं सभभ्येत्य रिपुं समीक्ष्य प्रगृह्य शक्त्या हृदये विभेद
तो शत्रूकडे झपाट्याने गेला, त्याच्याकडे पाहिले आणि शूलाने त्याच्या हृदयात घाव घातला.
ममार चारिपृतना जाता भूयः पराङ्मुखी
शत्रू मारला गेला आणि विरोधकांची फौज पुन्हा पळून गेली.
पुरतो नन्दिनं कृत्वा जिघांसन्ति स्म दानवान्
नंदिनाला पुढे करून, त्यांनी दानवांचा संहार करण्याचा प्रयत्न केला.
भूयो निवृत्ता बलिनः कार्त्तस्वरपुरोगमाः
कात्स्वराच्या पुढाकाराने बलाढ्य पुन्हा परतले.
नन्दिषेणो व्याघ्रमुखो निवृत्तश्चापि वेगवान्
नंदीसेण, व्याघ्रमुख आणि वेगवान हे तिघेही मागे हटले.
कार्त्तस्वरो निववृते गदामादाय नारद
नारद, कात्स्वराने गदा हातात घेऊन पुन्हा परतला.
तं पट्टिशं भ्राम्य जघान मूर्ध्नि कार्तस्वरं विस्वरमुन्नदन्तम्
त्याने भाला फिरवून, मोठ्याने गर्जना करणाऱ्या कात्स्वराच्या डोक्यावर घाव घातला.
बबन्ध वीरः सह पट्टिशेन गणेश्वरं चाप्यथ नन्दिषेणम्
मग त्या वीराने भाल्याने गणेश्वर आणि नंदीसेण या दोघांनाही बांधले.
विशाखः कपितो ऽभ्येत्य शक्तिपाणिरवस्थितः
कपीचा पुत्र विशाख भाला हातात घेऊन सज्ज झाला आणि पुढे गेला.
संयोधयामास बली विशाखं कुक्कुटध्वजम्
बलाढ्याने कुक्कुटध्वज असलेल्या विशाखाशी युद्ध सुरू केले.
शाखश्च नैगमेयश्च तूर्णमाद्रवतां रिपुम्
शाख आणि नैगमेय दोघेही झपाट्याने शत्रूकडे धावले.
शाखश्च नैगमेयश्च तूर्णमाद्रवतां रिपुम्
शाख आणि नैगमेय दोघेही झपाट्याने शत्रूकडे धावले.
ते प्राप्ताः शम्बरं तूर्णं प्रेक्ष्यमाणा गणेश्वराः
ते दोघेही ताबडतोब शंबराजवळ पोहोचले, आणि गणेश्वर पाहत होते.
जगाम विलयं तूर्णमाकासादिव भूतलम्
तो क्षणात अदृश्य झाला, जणू पृथ्वी आकाशात विरघळली.
दिशो ऽथ भेजे देवर्षे कुमारः सैन्यमर्दयत्
मग, हे दिव्य ऋषी, त्या तरुणाने चारही दिशांकडे वळून सैन्यावर जोरदार हल्ला केला.
विषण्णारूपा भयविह्वलाङ्गी जगाम सुक्रं शरणं भयार्ता
ती अत्यंत उदास झाली, भीतीने तिचे अंग थरथरू लागले, घाबरून आणि व्याकुळ होऊन तिने शुक्राकडे आश्रय घेतला.
अन्धको ऽभ्येत्य शुक्रं तु इदं वचनमब्रवीत्
आणि अंधकाने शुक्राजवळ जाऊन असे शब्द सांगितले.
अथान्यानपि विप्रर्षे गन्धर्वसुरकिन्नरान्
मग, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, त्याने इतर गांधर्व, असुर आणि किन्नरांनाही बोलावले.
अनाथेन यथा नारी प्रमथैरपि काल्यते
जशी एखादी अनाथ स्त्री दुष्ट लोकांकडून त्रासली जाते,
अक्षयाः प्रमथाश्चामी कुरुक्षेत्रफलं यथा
तसेच हे अमर दुष्टही कुरुक्षेत्रातील फळासारखे आहेत.
जयेम च परान् युद्धे तथा त्वं कुर्तुमर्हसि
आम्ही जसे युद्धात इतरांवर विजय मिळवतो, तसेच तूही करावे.
त्वद्धितार्थ यतिष्यामि करिष्यामि तव प्रियम्
तुझ्या हितासाठी मी प्रयत्न करीन आणि तुला जे आवडेल ते करीन.