शुश्राव वायुमार्गस्थो विघ्नराजो विनायकः
विघ्नांचा राजा विनायक, जो वाऱ्याच्या मार्गाने जात होता, त्याने ते ऐकले.
मन्दरं पर्वतश्रेष्ठं ददृशे पितरं तथा
त्याने मंदार पर्वत आणि आपल्या वडिलांना देखील पाहिले.
किं तिष्ठसि जगन्नाथ समुत्तिष्ठ रणोत्सुकः
तो म्हणाला, 'हे जगन्नाथा, तू का उभा आहेस? उठ, युद्धासाठी सज्ज हो.'
प्राह यास्ये ऽन्धकं हन्तुं स्थेयमेवाप्रमत्तया
त्यांनी उत्तर दिले, 'मी अंधकाचा वध करायला जातो; इथे कुणीतरी दक्षतेने राहिले पाहिजे.'
समीक्ष्य सस्नेहहरं प्राह गच्छ जयान्धकम्
मायेने पाहून, हरांनी सांगितले, 'जा, अंधकावर विजय मिळव.'
प्रतिवन्द्य सुसंप्रीता पादावेवाभ्यवन्दत
मोठ्या आनंदाने, वंदन करून, त्याने पायांवर डोके टेकवले.
जयां च विजयां चैव जयन्तीं चापराजिताम्
जय, विजय, जयंती आणि अपराजिता,
रक्षणीया प्रयत्नेन गिरिपुत्री प्रमादतः
हे गिरिपुत्री, या सर्वांचे काळजीपूर्वक आणि मनापासून रक्षण करावे.
निर्जगाम गृहात् तुष्टो जयेप्सुः शूलधृग् बली
शूल धारण करणारा, बलवान आणि विजयाच्या इच्छेने तृप्त झालेला तो आपल्या घरातून बाहेर पडला.
समन्तात् परिवार्यैव जयशब्दांश्च चक्रिरे
त्याला सर्व बाजूंनी वेढून, सर्वांनी विजयाच्या घोषणा दिल्या.
शुभानि सौम्यानि सुमङ्गलानि जातानी चिह्नानि जयाय शंभोः
शंभूच्या विजयासाठी शुभ, सौम्य आणि मंगल चिन्हे प्रकट झाली.
क्रव्यादसंघाश् च तथामिषैणः प्रयान्ति हृष्टास्तृषितासृगर्थे
मांसभक्षक आणि बलिदानाची इच्छा असणारे, रक्तासाठी उत्सुक आणि आनंदी असे झुंडीने पुढे निघाले.
शकुनिश् चापि हारीतो मौनी याति पराङ्गमुखः
हिरवा पक्षी, शांतपणे, तोंड वळवून निघून गेला.
शैलादिं प्राह वचनं सस्मितं शशिशेखरः
चंद्रकोरी धारण केलेल्या त्या देवाने हसत हसत पर्वत आणि इतरांशी बोलले.
निमित्तानीह दृस्यन्ते संभूतानि गणेश्वर
इथे काही शुभ शकुन दिसत आहेत, हे गणेश्वर.
कः संदेहो महादेव यत् त्वं जयसि शात्रवान्
महादेव, तू शत्रूंना जिंकशील यात काय शंका आहे?
समादिदेश युद्धाय महापशुपतैः सह
त्याने मोठ्या पशुपतींसह युद्धाचा आदेश दिला.
नानाशस्त्रधरा वीरा वृक्षानशनयो यथा
नानाविध शस्त्रे घेऊन वीर असे झाडे उपटल्यासारखे पुढे सरसावले.
प्रवृत्ताः प्रमथान् हन्तुं कूटमुद्गरपाणयः
कुठार आणि गदा हातात घेऊन ते प्रमथांना मारण्यासाठी निघाले.
ससूर्याग्निपुरोगास्तु समायाता दिदृक्षवः
सूर्य आणि अग्नी पुढे असताना, ते सर्व जिज्ञासेने पाहायला आले.
गीतवाद्यादिसंमिश्रो दुन्दुभीनां कलिप्रिय
गाणे, वाद्ये आणि इतर आवाज मिसळून, रणात आनंदाने नगारे वाजू लागले.
गणास्तद्दानवं सैन्यं जिघांसन्ति स्म कोपिताः
त्या दानवांच्या सैन्याचा नाश करण्यासाठी गणांचा कोप उसळला.
क्रोधान्वितस्तुहुण्डस्तु वेगोनाबिससार ह
तूहुंडा रागाने भरून, प्रचंड वेगाने पुढे धावला.
राजतं राजते ऽत्यर्थमिन्द्रध्वजमिवोच्छ्रितम्
ते अत्यंत तेजस्वी चमकत होते, जणू इंद्राचा उंच ध्वज फडकतो आहे.
रुद्राद्याः स्कन्दपर्यन्तास्ते ऽभज्यन्त भयातुराः
रुद्र आणि स्कंदापर्यंतचे सर्वजण भीतीने गांगरले.
समाद्रवत वेगेन तुहुण्डं दनुरुङ्गवम्
सर्वजण वेगाने धावून त्या दानवांचा नायक तूहुंडाकडे गेले.
परिघं पातयामास गुम्भपृष्ठे महाबलः
त्या बलाढ्य योद्ध्याने लोखंडी गदा सैन्याच्या मागच्या बाजूवर फेकली.
शतधा त्वगमद् ब्रह्मन् मेरोः कूट इवाशनिः
हे ब्राह्मण, ती गदा मेरू पर्वताच्या शिखरावर वज्र कोसळल्यासारखी शंभर तुकड्यांत तुटून गेली.
बबन्ध बाहुपाशेन राहू रक्षन् हि मातुलम्
त्याने आपला भुजबंध वापरून राहूला बांधले, कारण तो आपल्या मामााचे रक्षण करत होता.
समाजघान शिरशि कुठारेण महोदरः
महोदराने कुऱ्हाडीने त्याच्या डोक्यावर जोरदार वार केला.