स एव धत्ते भगवान् सर्वपूज्यः सदाशिवः
तोच सर्वांना पूज्य असा, सदा पूजला जाणारा सदाशिव, ही सर्व रूपं धारण करतो.
प्रत्यूचुर्भगवन् ब्रूहि सदाशिवविशेणम्
ते म्हणाले: 'भगवन्, सदाशिवाचं विशेषत्व आम्हाला सांग.'
दर्शयामास तद्रूपं सदाशैवं निरञ्जनम्
त्यांनी तेच निर्मळ, कलंकहीन सदाशिवाचं रूप दाखवलं.
सहस्रवक्त्रचरणं सहस्त्रभुजमीश्वरम्
तो प्रभू हजारो तोंड, पाय आणि हात असलेला दिसला.
दण्डसंस्थास्य दृश्यन्ते देवप्रहरणास्तथा
त्याच्या दंडावर देवांची शस्त्रंही दिसत होती.
रौद्रैश्च वैष्णवैश्चैव वृतं चिह्नैः सहस्रशः
त्याच्यावर हजारो रौद्र आणि वैष्णव चिन्हं शोभत होती.
खगध्वजं वृषारूढं वृषध्वजम्
त्याच्याकडे पक्ष्याचं ध्वज, वृषभावर बसलेला आणि वृषध्वज होता.
तथा तथा त्वजायन्त महापाशुपता गणाः
त्याच्यापासून मोठमोठ्या पाशुपत गणांचा जन्म झाला.
क्षणाच्छ्वेतः क्षणाद् रक्तः पीतो नीलः क्षणादपि
तो क्षणात पांढरा, क्षणात लाल, पिवळा किंवा निळा झाला.
क्षणाद् भवति रुद्रेन्द्रः क्षणाच्छंभुः प्रभाकरः
तो क्षणात रुद्र, इंद्र, शंभू किंवा तेजस्वी सूर्य झाला.
ततस्तदद्भुततमं दृष्ट्वा शैवादयो गणाः
तेव्हा, तो अद्भुत असा प्रसंग पाहून, शंकर आणि इतर सर्व गणांच्या समूहांनी
यदाभिन्नममन्यन्त देवेदेवं सदाशिवम्
जेव्हा त्यांनी देवांचा देव, सदा शिव, यांना अखंड एकच समजले,
तेष्वेवं धूतपापेषु अभिन्नेषु हरीश्वरः
त्या सर्व पापमुक्त आणि एकरूप झालेल्यांमध्ये, हरि प्रभूनी
परितुष्टो ऽस्मि वः सर्वे ज्ञानेनानेन सुव्रताः
‘हे सुशील जनहो, या ज्ञानामुळे मी तुमच्यावर फार प्रसन्न आहे’ असे सांगितले.
भिन्नदृष्ट्युद्भवं पापं यत्तद् भ्रंशं प्रयातु नः
विभाजनाच्या दृष्टीने जो पाप निर्माण होतो, ते आमच्यापासून दूर जावो.
संपरिष्वजताव्यक्तस्तान् सर्वान् गणयूथपान्
अव्यक्त परमेश्वराने सर्व गणनायकांना आपुलकीने मिठी मारली.
श्रुतिगदितानुगमेनेव मन्दरं गिरिमवतत्य समध्यवसन्तम्
जसे शास्त्रात सांगितलेल्या मार्गाने मंदार पर्वत मध्यभागी स्थिरावतो,
नीलाजिनातततनुः शरदभ्रवर्णो यद्वद् विभाति बलवान् वृषभो हरस्य
तसेच, शरद ऋतूतील मेघासारखा रंग आणि काळ्या कातड्याचे आवरण असलेला, हराचा बलवान वृषभ तेजाने उजळून निघतो.
मन्दरं पर्वतश्रेष्ठं प्रमथाश्रितकन्दरम्
मंदार हा पर्वतांचा श्रेष्ठ, ज्याच्या गुंफा प्रमथांनी व्यापलेल्या आहेत,
प्रमथाश्चापि संरब्धा जघ्नुस्तूर्याण्यनेकशः
आणि प्रमथगण उत्साहाने अनेक वाद्ये वाजवू लागले.
शुश्राव वायुमार्गस्थो विघ्नराजो विनायकः
विघ्नांचा राजा विनायक, जो वाऱ्याच्या मार्गाने जात होता, त्याने ते ऐकले.
मन्दरं पर्वतश्रेष्ठं ददृशे पितरं तथा
त्याने मंदार पर्वत आणि आपल्या वडिलांना देखील पाहिले.
किं तिष्ठसि जगन्नाथ समुत्तिष्ठ रणोत्सुकः
तो म्हणाला, 'हे जगन्नाथा, तू का उभा आहेस? उठ, युद्धासाठी सज्ज हो.'
प्राह यास्ये ऽन्धकं हन्तुं स्थेयमेवाप्रमत्तया
त्यांनी उत्तर दिले, 'मी अंधकाचा वध करायला जातो; इथे कुणीतरी दक्षतेने राहिले पाहिजे.'
समीक्ष्य सस्नेहहरं प्राह गच्छ जयान्धकम्
मायेने पाहून, हरांनी सांगितले, 'जा, अंधकावर विजय मिळव.'
प्रतिवन्द्य सुसंप्रीता पादावेवाभ्यवन्दत
मोठ्या आनंदाने, वंदन करून, त्याने पायांवर डोके टेकवले.
जयां च विजयां चैव जयन्तीं चापराजिताम्
जय, विजय, जयंती आणि अपराजिता,
रक्षणीया प्रयत्नेन गिरिपुत्री प्रमादतः
हे गिरिपुत्री, या सर्वांचे काळजीपूर्वक आणि मनापासून रक्षण करावे.
निर्जगाम गृहात् तुष्टो जयेप्सुः शूलधृग् बली
शूल धारण करणारा, बलवान आणि विजयाच्या इच्छेने तृप्त झालेला तो आपल्या घरातून बाहेर पडला.
समन्तात् परिवार्यैव जयशब्दांश्च चक्रिरे
त्याला सर्व बाजूंनी वेढून, सर्वांनी विजयाच्या घोषणा दिल्या.