ततः प्रीतेन मनसा सस्मार सुरवर्द्धकिः
मग सुरवर्धकीने आनंदाने त्याची आठवण काढली.
त्वष्ट्राथ संस्मृतः शक्रो मरुद्गणवृतस्तदा
मग त्वष्ट्याच्या स्मरणाने, शक्र मरुतांसह आला.
समायातेषु देवेषु गन्धर्वेष्वप्सरस्सु च
देव, गंधर्व आणि अप्सरा एकत्र आले तेव्हा,
जाबालेर्दीयतां ब्रह्मन् सुताकन्दरमालिनः
'ब्रह्मण, जाबाळेच्या कन्येचं गुंफा हारधारीला द्या.'
नन्दयन्तीं च शकुनिः परिणेतुं स्वरूपवान्
ती कन्या आनंदाने हसत असताना, पक्ष्याने आपले खरे रूप धारण करून तिच्याशी विवाह करण्याचा प्रयत्न केला.
बाढमित्यब्रवीद्धृष्टो मुनिर्मनुसुतं नृपम्
मुनिने धाडसाने 'ठीक आहे' असे म्हणून मनुपुत्र राजाला संमती दिली.
ऋत्विजो ऽभूद् गालवस्तु हुत्वा हव्यं विधनतः
गालव हा ऋत्विज झाला आणि त्याने विधीपूर्वक होम केला.
आदौ जाबालिनः पाणिर्गृहीतो दैत्यकन्यया
सर्वप्रथम दैत्यकन्येने जाबालिचा हात धरला.
ततः शकुनिना पाणिर्गृहीतो यक्षकन्यया
नंतर यक्षकन्येने त्या पक्ष्याचा हात धरला.
एवं क्रमाद् विवाहस्तु निर्वृत्तस्तनुमध्यमे
अशा प्रकारे, या क्रमाने त्या कण्यांचा विवाह संपन्न झाला.
अस्मिस्तीर्थे भवद्भिस्तु सप्तगोदावरे सदा
या पवित्र तीरावर, तुम्ही सर्वांनी सात गोदावरीवर नेहमी स्नान करावे.
बाढमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा दिवं क्रमात्
'ठीक आहे' असे म्हणून सर्व देव आनंदाने एकामागून एक स्वर्गात गेले.
भार्याश्चादाय राजानः स्वं स्वं नगरमागताः
राजांनी आपल्या पत्नींसह आपापल्या नगरात परत गेले.
तन्मां कमलपत्राक्षि भजस्व ललनोत्तमे
कमलासारख्या डोळ्यांची आणि श्रेष्ठ स्त्री, म्हणून तू मला स्वीकार.
स्तुवन्मृगाक्षीं मृदुना क्रमेण सा चापि वाक्यं नृपतिं बभाषे
राजाने हरणासारख्या डोळ्यांची स्त्रीचे सौम्य शब्दांनी कौतुक केले, तेव्हा तिनेही राजाला असे उत्तर दिले.
रक्षन्ती भवतः शापादात्मानं च मही पते
हे पृथ्वीपती, तिने तुझ्या शापापासून स्वतःचे रक्षण केले.
कामोपहतचित्तात्मा व्यध्वंसयत मन्दधीः
कामाने तिचे मन जिंकले गेले आणि ती मूर्खपणाने विनाश घडवून आणली.
निश्चक्रामाश्रमात् तस्माद् गतश्च नगरं निजम्
तो त्या आश्रमातून बाहेर पडला आणि आपल्या नगरात गेला.
आश्रमादथ निरगत्य बहिस्तस्थावधोसुखी
मग ती आश्रमातून बाहेर पडून दुःखी मनाने बाहेर उभी राहिली.
महाग्रहोपतप्तेव रोहिणी शशिनः प्रिया
जणू मोठ्या ग्रहणाने तापलेली चंद्राची प्रिया रोहिणी.
पातालादागमच्छुक्रः खमाश्रमपदं मुनिः
शुक्र ऋषी पाताळातून वर येऊन आकाशातील आपल्या आश्रमात पोहोचला.
मेघलेखामिवाकाशे संध्यारागेण रञ्जिताम्
जणू आकाशात संध्याकाळच्या रंगाने रंगलेली मेघरेषा.
कः क्रीडति सरोषेण सममाशीविषेण हि
कोण रागाच्या विषारी सापासारखा खेळ करतो?
यस्त्वां सुद्धसमाचारां विध्वंसयति पापकृत्
जो तुझ्यासारख्या शुद्ध वर्तन असलेल्या व्यक्तीला नष्ट करतो, तो खरंच पापी असतो.
रुदन्ती व्रीडयोपेता मन्दं मन्दमुवाच ह
ती रडत होती, लाजेने भरलेली, आणि हळूहळू, मंद आवाजात बोलली.
बलादनाथा रुदती नीताहं वचनीयताम्
मी बळजबरीने, असहाय्यपणे रडत रडत, बोलावं म्हणून नेली जातेय.
उपस्पृश्य शुचिर्भूत्वा इदं वचनमब्रवीत्
त्याने पाणी स्पर्श करून स्वतःला शुद्ध केलं आणि मग हे शब्द बोलला.
गौरवं च तिरस्कृत्य च्युतधर्मारजा कृता
मान सन्मान बाजूला ठेवून, तिला धर्मच्युत राणी केलं गेलं.
सप्तरात्रान्तराद् भस्म ग्राववृष्ट्या भविष्यति
सात रात्रींनंतर दगडांच्या पावसाने सगळं राख होईल.
त्वं पापमोक्षार्थमिहैव पुत्रि तिष्ठस्व कल्याणि तपश्चरन्ती
मुली, पापातून मुक्त होण्यासाठी इथेच राहा आणि तपस्या कर, हे कल्याणी.