मम पुत्रस्त्वयोद्बद्धो जटासु वटपादपे
तुमच्यामुळे माझा मुलगा वडाच्या झाडाच्या मुळांमध्ये बांधला गेला.
तदनेन नरेन्द्रेण त्रिधा कृत्वा तु शाखिनः
यानंतर या राजाने त्या झाडाच्या फांद्या तीन भाग केल्या.
दशवर्षशतान्यस्य शाखां वै वहतो ऽगमन्
शंभर वर्षे त्याने ती फांदी वाहिली, पण हलला नाही.
स ऋषेर्वाक्यमाकर्ण्य कपिर्जाबालिनो जटाः
महर्षींचे शब्द ऐकून वानराने जाबालिंच्या मुलाच्या जटांना सोडले.
ततः प्रीतो मुनिश्रेष्ठो वरदोभूदृतध्जः
मग ऋतध्वज नावाचा आनंदी आणि श्रेष्ठ ऋषी वर देणारा झाला.
ऋतध्वजवचः श्रुत्वा इमं वरमयाचत
ऋतध्वजाचे शब्द ऐकून त्याने हा वर मागितला:
ब्रह्मन् भवान्वरं मह्यं यदि दातुमिहेच्छति
ब्राह्मण, तुम्हाला मला वर द्यायची इच्छा असेल,
चित्राङ्गदायाः पितरं मां त्वष्टारं तपोधन
तपस्व्या, मला त्वष्टाचा मुलगा म्हणून चित्रांगदाचा वडील बनवा.
सुबहूनि च पापानि मया यानि कृतानि हि
मी खूप पापे केली आहेत.
ततो ऋथध्वजः प्राह शापस्यान्तो भविष्यति
मग ऋतध्वज म्हणाले: शापाचा अंत होईल.
इत्येवमुक्ताः संहृष्टः स तदा कपिकुञ्जरः
असं ऐकून तो वानर-हत्ती त्या वेळी अत्यंत आनंदित झाला.
ततस्तु सर्वे क्रमाशः स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः
मग सर्वांनी योग्य क्रमाने स्नान करून पितरांची व देवांची पूजा केली.
तामन्वेव महावेगः स कपिः प्लवतां वरः
तीच्या मागे तो वेगवान वानर, उडणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ, जवळजवळच गेला.
सापि तं बलिनां श्रेष्ठं दृष्ट्वैव कपिकुञ्जरम्
तीने तो बलवानांत श्रेष्ठ वानर-हत्ती पाहताच—
ततो ऽनु पर्वतश्रेष्ठे ख्याते कोलाहले कपिः
मग तो वानर प्रसिद्ध आणि गोंगाटाने भरलेल्या पर्वतशिखरावर गेला.
एवं रमन्तौ सुचिरं संप्राप्तौ विन्ध्यपर्वतम्
अशा प्रकारे, बऱ्याच वेळ रमून, ते दोघे विंध्यपर्वतावर पोहोचले.
मघ्याह्नमये प्रीताः सप्तगोदावरं जलम्
मध्यान्हाच्या वेळी, आनंदाने, त्यांनी सप्तगोडावरीचे पाणी प्याले.
तेषां सारथयश्चाश्वान् स्नात्वा पीतोदकाप्लुतान्
त्यांच्या सारथ्यांनी घोड्यांना, जे पाणी पिऊन बुडाले होते, स्नान घातले.
शाढ्वलाढ्येषु देशेषु मुहुर्त्तादेव वाजिनः
हिरव्या गवताने भरलेल्या प्रदेशात, थोड्याच वेळात ते घोडे—
तुरङ्गखुरनिर्घोषं श्रुत्वा ता योषितां वराः
घोड्यांच्या टापा वाजल्याचा गडगडाट ऐकून त्या उत्तम स्त्रिया—
आरुह्य बलभीं तास्तु समुदैक्षन्त सर्वशः
मजबूत तटावर चढून, त्या सर्वजणी एकत्र बाहेर पाहू लागल्या.
सुरथं हसती प्राह संरोहत्पुलका सखीम्
सुरथा हसत हसत, आनंदाने रोमांचित होऊन, आपल्या सखीला म्हणाली.
स एव नूनं नरदेवसूनुर्वृतो मया पूर्वतरं पतिर्यः
तोच नक्की तो राजपुत्र, ज्याला मी पूर्वी पती म्हणून निवडले होते—
स एष नूनं तपतां वरिष्ठो ऋतध्वजो नात्र विचारमस्ति
तोच हा दुःख सहन करणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ ऋतध्वज आहे; यात काहीच शंका नाही.
एषो ऽपरो ऽस्यैव सुतो जावालिर्नात्र संशयः
हा दुसरा, ह्याचाच मुलगा, जावाळी आहे; याबद्दल काहीच शंका नाही.
समासताग्रतः शंभोर्गायन्त्यो गीतिकां शुभाम्
शंभूंच्या समोर बसून, त्या शुभ गीत गाऊ लागल्या.
द्रष्टुं त्रैलोक्यकर्तारं त्र्यम्बकं हाटकेश्वरम्
त्रैलोक्याचे कर्ते, त्र्यंबक, हाटकेश्वर यांना पाहण्यासाठी—
स्थितास्तु पुरतस्तस्य गायन्त्यो गेयमुत्तमम्
त्यांच्या समोर उभे राहून, त्या उत्तम गीत गाऊ लागल्या.
दृष्ट्वा हृषितचित्तस्तु संरोहत्पुलको बभौ
हे पाहून त्याचे मन आनंदाने भरून आले आणि त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले.
प्रत्यभिज्ञाय योगात्मा बभौ मुदितमानसः
त्याला ओळखून योगी मनाने आनंदित दिसला.