द्वितये तापसाभ्यां च रथैः परमवेगिभिः
त्या दोन्ही तपस्व्यांसह, अतिशय वेगवान रथांमध्ये ते गेले.
घृताच्यपि नदीं स्नातं सुपण्यमाजगाम ह
घृताचीने नदीत स्नान करून, उत्तम वस्तू घेऊन आली.
दृष्ट्वैव पितरं पार्थिवं च महाबलम्
आपल्या वडिलांना आणि बलवान राजाला पाहून,
पूर्वं जटास्वेव बलाद्योन बद्धो ऽस्मि पादपे
पूर्वी मी झाडाच्या मुळांमध्ये जबरदस्तीने बांधला होतो,
सशरं धनुरादाय इदं वचनमब्रवीत्
त्याने धनुष्य आणि बाण उचलून असे शब्द म्हटले:
यावदेनं निहन्म्यद्य शरेणैकेन वानरम्
आज मी एका बाणाने या वानराचा वध करीन,
महर्षिः शकुनिं प्राह देतुयुक्तं वचो महत्
महर्षींनी त्या पक्षाला योग्य आणि गंभीर शब्दांनी सांगितले:
वधबन्धौ पूर्वकर्मवश्यौ नृपतिनन्दन
राजकुमार, मृत्यू आणि बंधन हे पूर्वीच्या कर्मावर अवलंबून असतात,
एह्येहि वानरास्माकं साहाय्यं कर्तुमर्हसि
ये, ये वानरा, आमची मदत करायला हवीस.
ममाज्ञा दीयतां ब्रह्मन् शाधि किं करवाण्यहम्
ब्राह्मण, मला आज्ञा द्या; सांगा, मी काय करावे?
मम पुत्रस्त्वयोद्बद्धो जटासु वटपादपे
तुमच्यामुळे माझा मुलगा वडाच्या झाडाच्या मुळांमध्ये बांधला गेला.
तदनेन नरेन्द्रेण त्रिधा कृत्वा तु शाखिनः
यानंतर या राजाने त्या झाडाच्या फांद्या तीन भाग केल्या.
दशवर्षशतान्यस्य शाखां वै वहतो ऽगमन्
शंभर वर्षे त्याने ती फांदी वाहिली, पण हलला नाही.
स ऋषेर्वाक्यमाकर्ण्य कपिर्जाबालिनो जटाः
महर्षींचे शब्द ऐकून वानराने जाबालिंच्या मुलाच्या जटांना सोडले.
ततः प्रीतो मुनिश्रेष्ठो वरदोभूदृतध्जः
मग ऋतध्वज नावाचा आनंदी आणि श्रेष्ठ ऋषी वर देणारा झाला.
ऋतध्वजवचः श्रुत्वा इमं वरमयाचत
ऋतध्वजाचे शब्द ऐकून त्याने हा वर मागितला:
ब्रह्मन् भवान्वरं मह्यं यदि दातुमिहेच्छति
ब्राह्मण, तुम्हाला मला वर द्यायची इच्छा असेल,
चित्राङ्गदायाः पितरं मां त्वष्टारं तपोधन
तपस्व्या, मला त्वष्टाचा मुलगा म्हणून चित्रांगदाचा वडील बनवा.
सुबहूनि च पापानि मया यानि कृतानि हि
मी खूप पापे केली आहेत.
ततो ऋथध्वजः प्राह शापस्यान्तो भविष्यति
मग ऋतध्वज म्हणाले: शापाचा अंत होईल.
इत्येवमुक्ताः संहृष्टः स तदा कपिकुञ्जरः
असं ऐकून तो वानर-हत्ती त्या वेळी अत्यंत आनंदित झाला.
ततस्तु सर्वे क्रमाशः स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः
मग सर्वांनी योग्य क्रमाने स्नान करून पितरांची व देवांची पूजा केली.
तामन्वेव महावेगः स कपिः प्लवतां वरः
तीच्या मागे तो वेगवान वानर, उडणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ, जवळजवळच गेला.
सापि तं बलिनां श्रेष्ठं दृष्ट्वैव कपिकुञ्जरम्
तीने तो बलवानांत श्रेष्ठ वानर-हत्ती पाहताच—
ततो ऽनु पर्वतश्रेष्ठे ख्याते कोलाहले कपिः
मग तो वानर प्रसिद्ध आणि गोंगाटाने भरलेल्या पर्वतशिखरावर गेला.
एवं रमन्तौ सुचिरं संप्राप्तौ विन्ध्यपर्वतम्
अशा प्रकारे, बऱ्याच वेळ रमून, ते दोघे विंध्यपर्वतावर पोहोचले.
मघ्याह्नमये प्रीताः सप्तगोदावरं जलम्
मध्यान्हाच्या वेळी, आनंदाने, त्यांनी सप्तगोडावरीचे पाणी प्याले.
तेषां सारथयश्चाश्वान् स्नात्वा पीतोदकाप्लुतान्
त्यांच्या सारथ्यांनी घोड्यांना, जे पाणी पिऊन बुडाले होते, स्नान घातले.
शाढ्वलाढ्येषु देशेषु मुहुर्त्तादेव वाजिनः
हिरव्या गवताने भरलेल्या प्रदेशात, थोड्याच वेळात ते घोडे—
तुरङ्गखुरनिर्घोषं श्रुत्वा ता योषितां वराः
घोड्यांच्या टापा वाजल्याचा गडगडाट ऐकून त्या उत्तम स्त्रिया—