सप्तगोदावरं तीर्थं सा मयैव विसर्जिता
"सप्तगोदावर हे तीर्थ मीच सोडून दिले होते."
तत्रास्माकं समेष्यन्ति कन्यास्तिस्रस्तथापराः
"तेथे आपल्याला आपली तीन कन्या आणि इतरही मुली भेटतील."
शकुनिं पुरतझ कृत्वा सेन्द्रद्युम्नः सपुत्रकः
त्या पक्षाला पुढे ठेवून, इंद्रद्युम्न आपल्या मुलांसह निघाला.
सप्तगोदावरं तीर्थं यत्र ताः कन्यका गताः
त्या सप्तगोदावर तीर्थाकडे, जिथे त्या कन्या गेल्या होत्या.
विचचारोदयगिरिं विचिन्वन्ती सुतां निजाम्
ती पहाटेच्या वेळी डोंगरावर फिरत, आपल्या मुलीचा शोध घेत होती.
किं बाला न त्वया दृष्टा कपे सत्यं वदस्व मां
"बाळ, तुला ती दिसली नाही का? हे वानरा, मला खरं सांग."
दृष्टा देववती नाम्ना मया न्यस्ता महाश्रमे
"माझ्या पाहण्यात देववती आली होती; मी तिला मोठ्या आश्रमात सोडले."
श्रकण्ठायतनस्याग्रे मया सत्यं तवोदितम्
"श्रकंठाच्या मंदिरासमोर मी तुला खरं सांगितलं आहे."
न हि देववती ख्याता तदाच्छ व्रजावहे
"तेथे देववतीची माहिती नाही; चल, मी तुला दाखवतो."
पृष्ठतो ऽस्याः समागच्छन्नदीमन्वेव कौशिकीम्
तीच्या मागून ते कौशिकी नदीच्या काठी चालू लागले.
द्वितये तापसाभ्यां च रथैः परमवेगिभिः
त्या दोन्ही तपस्व्यांसह, अतिशय वेगवान रथांमध्ये ते गेले.
घृताच्यपि नदीं स्नातं सुपण्यमाजगाम ह
घृताचीने नदीत स्नान करून, उत्तम वस्तू घेऊन आली.
दृष्ट्वैव पितरं पार्थिवं च महाबलम्
आपल्या वडिलांना आणि बलवान राजाला पाहून,
पूर्वं जटास्वेव बलाद्योन बद्धो ऽस्मि पादपे
पूर्वी मी झाडाच्या मुळांमध्ये जबरदस्तीने बांधला होतो,
सशरं धनुरादाय इदं वचनमब्रवीत्
त्याने धनुष्य आणि बाण उचलून असे शब्द म्हटले:
यावदेनं निहन्म्यद्य शरेणैकेन वानरम्
आज मी एका बाणाने या वानराचा वध करीन,
महर्षिः शकुनिं प्राह देतुयुक्तं वचो महत्
महर्षींनी त्या पक्षाला योग्य आणि गंभीर शब्दांनी सांगितले:
वधबन्धौ पूर्वकर्मवश्यौ नृपतिनन्दन
राजकुमार, मृत्यू आणि बंधन हे पूर्वीच्या कर्मावर अवलंबून असतात,
एह्येहि वानरास्माकं साहाय्यं कर्तुमर्हसि
ये, ये वानरा, आमची मदत करायला हवीस.
ममाज्ञा दीयतां ब्रह्मन् शाधि किं करवाण्यहम्
ब्राह्मण, मला आज्ञा द्या; सांगा, मी काय करावे?
मम पुत्रस्त्वयोद्बद्धो जटासु वटपादपे
तुमच्यामुळे माझा मुलगा वडाच्या झाडाच्या मुळांमध्ये बांधला गेला.
तदनेन नरेन्द्रेण त्रिधा कृत्वा तु शाखिनः
यानंतर या राजाने त्या झाडाच्या फांद्या तीन भाग केल्या.
दशवर्षशतान्यस्य शाखां वै वहतो ऽगमन्
शंभर वर्षे त्याने ती फांदी वाहिली, पण हलला नाही.
स ऋषेर्वाक्यमाकर्ण्य कपिर्जाबालिनो जटाः
महर्षींचे शब्द ऐकून वानराने जाबालिंच्या मुलाच्या जटांना सोडले.
ततः प्रीतो मुनिश्रेष्ठो वरदोभूदृतध्जः
मग ऋतध्वज नावाचा आनंदी आणि श्रेष्ठ ऋषी वर देणारा झाला.
ऋतध्वजवचः श्रुत्वा इमं वरमयाचत
ऋतध्वजाचे शब्द ऐकून त्याने हा वर मागितला:
ब्रह्मन् भवान्वरं मह्यं यदि दातुमिहेच्छति
ब्राह्मण, तुम्हाला मला वर द्यायची इच्छा असेल,
चित्राङ्गदायाः पितरं मां त्वष्टारं तपोधन
तपस्व्या, मला त्वष्टाचा मुलगा म्हणून चित्रांगदाचा वडील बनवा.
सुबहूनि च पापानि मया यानि कृतानि हि
मी खूप पापे केली आहेत.
ततो ऋथध्वजः प्राह शापस्यान्तो भविष्यति
मग ऋतध्वज म्हणाले: शापाचा अंत होईल.