स्यन्दनानि द्विजाभ्यां स भ्रातृपुत्राय चार्पयत्
त्याने रथ दोन ब्राह्मणांना आणि भावाच्या मुलाला सोपवले.
बदर्याश्रममासाद्य ददृशुस्तपसां निधिम्
बदरीच्या आश्रमात पोहोचल्यावर त्यांनी तपस्वींचा खजिना पाहिला.
निःश्वासायासपरमं प्रथमे वयसि स्थितम्
तो मोठ्या कष्टात आणि दीर्घ श्वासात, तारुण्यात होता.
तपस्विन् यौवने घोरमास्थितो ऽसि सुदुश्चरम्
तपस्व्या, तू तारुण्यात इतकं कठीण आणि भयंकर तप स्वीकारलं आहेस.
सो ऽब्रवीत् को भवान् ब्रूहि ममात्मानं सुहृत्तया
त्याने विचारले, "तू कोण आहेस? मला आपली ओळख सांग, मित्रभावाने मला स्वतःला उघड."
स प्राह राजास्मि विभो तपस्विन् शाकले पुरे
त्याने उत्तर दिले, "मी राजा आहे, हे महामुनी, शाकल या नगरीत राहतो."
स चास्मै पूर्वचरितं सर्वं कथितवान् नृपः
मग त्या राजाने आपले सगळे पूर्वीचे कृत्य त्याला सांगितले.
आगच्छ यामि तन्वङ्गीं विचेतुं भ्रातृजो ऽसि मे
"चल, मी त्या सडपातळ कणकेस शोधायला जातो; तू माझा भाऊ आहेस."
समारोप्य रथं तूर्णं तापसाभ्यां न्यवेदयत्
रथावर पटकन चढून, त्याने त्या दोन्ही तपस्व्यांना सांगितले.
प्रोवाच राजन्नेह्योहि करिष्यामि तव प्रियम्
त्याने म्हटले, "राजा, इकडे ये, मी तुझे आवडते काम करीन."
सप्तगोदावरं तीर्थं सा मयैव विसर्जिता
"सप्तगोदावर हे तीर्थ मीच सोडून दिले होते."
तत्रास्माकं समेष्यन्ति कन्यास्तिस्रस्तथापराः
"तेथे आपल्याला आपली तीन कन्या आणि इतरही मुली भेटतील."
शकुनिं पुरतझ कृत्वा सेन्द्रद्युम्नः सपुत्रकः
त्या पक्षाला पुढे ठेवून, इंद्रद्युम्न आपल्या मुलांसह निघाला.
सप्तगोदावरं तीर्थं यत्र ताः कन्यका गताः
त्या सप्तगोदावर तीर्थाकडे, जिथे त्या कन्या गेल्या होत्या.
विचचारोदयगिरिं विचिन्वन्ती सुतां निजाम्
ती पहाटेच्या वेळी डोंगरावर फिरत, आपल्या मुलीचा शोध घेत होती.
किं बाला न त्वया दृष्टा कपे सत्यं वदस्व मां
"बाळ, तुला ती दिसली नाही का? हे वानरा, मला खरं सांग."
दृष्टा देववती नाम्ना मया न्यस्ता महाश्रमे
"माझ्या पाहण्यात देववती आली होती; मी तिला मोठ्या आश्रमात सोडले."
श्रकण्ठायतनस्याग्रे मया सत्यं तवोदितम्
"श्रकंठाच्या मंदिरासमोर मी तुला खरं सांगितलं आहे."
न हि देववती ख्याता तदाच्छ व्रजावहे
"तेथे देववतीची माहिती नाही; चल, मी तुला दाखवतो."
पृष्ठतो ऽस्याः समागच्छन्नदीमन्वेव कौशिकीम्
तीच्या मागून ते कौशिकी नदीच्या काठी चालू लागले.
द्वितये तापसाभ्यां च रथैः परमवेगिभिः
त्या दोन्ही तपस्व्यांसह, अतिशय वेगवान रथांमध्ये ते गेले.
घृताच्यपि नदीं स्नातं सुपण्यमाजगाम ह
घृताचीने नदीत स्नान करून, उत्तम वस्तू घेऊन आली.
दृष्ट्वैव पितरं पार्थिवं च महाबलम्
आपल्या वडिलांना आणि बलवान राजाला पाहून,
पूर्वं जटास्वेव बलाद्योन बद्धो ऽस्मि पादपे
पूर्वी मी झाडाच्या मुळांमध्ये जबरदस्तीने बांधला होतो,
सशरं धनुरादाय इदं वचनमब्रवीत्
त्याने धनुष्य आणि बाण उचलून असे शब्द म्हटले:
यावदेनं निहन्म्यद्य शरेणैकेन वानरम्
आज मी एका बाणाने या वानराचा वध करीन,
महर्षिः शकुनिं प्राह देतुयुक्तं वचो महत्
महर्षींनी त्या पक्षाला योग्य आणि गंभीर शब्दांनी सांगितले:
वधबन्धौ पूर्वकर्मवश्यौ नृपतिनन्दन
राजकुमार, मृत्यू आणि बंधन हे पूर्वीच्या कर्मावर अवलंबून असतात,
एह्येहि वानरास्माकं साहाय्यं कर्तुमर्हसि
ये, ये वानरा, आमची मदत करायला हवीस.
ममाज्ञा दीयतां ब्रह्मन् शाधि किं करवाण्यहम्
ब्राह्मण, मला आज्ञा द्या; सांगा, मी काय करावे?