सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला
त्याच झाडासोबत मी घाबरून खाली पडले.
सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला
त्याच झाडासोबत मी घाबरून खाली पडले.
ददृशुः सर्वभूतानि स्तावराणि चराणि च
सर्व स्थावर आणि जंगम प्राणी मला पाहू लागले.
ऊचुश्च सिद्धगन्धर्वाः कष्टं सेयं महात्मनः
सिद्ध आणि गंधर्व म्हणाले, 'अरे बापरे, या महात्म्याला किती मोठं दु:ख!'
मनोः पुत्रस्य वीरस्य सहस्रक्रतुयाजिनः
मनुच्या वीर कन्येसाठी, जी हजार यज्ञ करणारी आहे.
न च जाने स केनापि वृक्षश्छिन्नः सहस्रधा
पण तो झाड कोणाच्या हातून हजार तुकड्यांत तुटला, हे मला माहीत नाही.
समानीतास्मयहमिमं त्वं दृष्टा चाद्य सुन्दरि
सुंदरी, आज मला इथे आणलं गेलं आणि मी तुला पाहिलं.
कन्यके अनुपश्ये हि पुण्करस्योत्तरे तटे
कन्ये, तू या पुंकराच्या उत्तरेकडील काठाकडे पाहा.
जगाम कन्यके द्रष्टुं प्रष्टुं कार्यसमुत्सुका
ती कन्या, काय घडलंय हे पाहण्यासाठी आणि विचारण्यासाठी उत्सुकतेने गेली.
याथातथ्यं तयोस्ताभ्यां स्वमात्मानं निवेदितम्
त्यांनी दोघांनीही खरी गोष्ट सांगून आपली ओळख उघड केली.
संप्राप्य तीर्थे पिष्ठन्ति अर्चन्त्यो हाटकेश्वरम्
तीर्थस्थळी पोहोचल्यावर त्यांनी बसून हाटकेश्वराची पूजा केली.
तासामर्थाय शकुनिर्जाबालिः सऋतध्वजः
त्यांच्या भल्यासाठी शकुनी, जाबालि आणि ऋतध्वज यांनी प्रयत्न केले.
काले जगाम निर्वेदात् समं पित्रा तु शाकलम्
योग्य वेळी, मनात खिन्नता आल्यामुळे तो वडिलांसोबत शाकलाला गेला.
समध्यास्ते स विज्ञाय सार्घपात्रो विनिर्ययौ
तो समजून ध्यानात बसला आणि नंतर अर्घ्यपात्र घेऊन बाहेर गेला.
स चेक्ष्वाकुसुतो धीमान् शकुनिर्भ्रातृजोर्चितः
तो इक्ष्वाकूचा बुद्धिमान पुत्र, शकुनी, भावंडांकडून सन्मानित झाला.
राजन् नष्टऽबलास्माकं नन्दयन्तीति विश्रुता
राजा, आमची प्रिय हरवली आहे हे सर्वत्र प्रसिद्ध आहे.
तस्मादुत्तिष्ठ मार्गस्व साहाय्यं कर्तुमर्हसि
म्हणून, उठ, तिचा शोध घे आणि मदत करायला हवी.
नष्टा कृतश्रमस्यापि कस्याहं कथयामि ताम्
मी खूप प्रयत्न केले तरी ती सापडली नाही; मी तिच्याविषयी कोणाला सांगू?
सिद्धानां वाक्यमाकर्ण्य बाणैश्छिन्नः सहस्रधा
सिद्धांची वचने ऐकल्यावर तो बाणांनी हजार तुकड्यांत विभागला गेला.
न च जानामि सा कुत्र तस्माद् गच्छामि मार्गितुम्
मला ती कुठे आहे हे माहीत नाही; म्हणून मी तिचा शोध घ्यायला निघालो.
स्यन्दनानि द्विजाभ्यां स भ्रातृपुत्राय चार्पयत्
त्याने रथ दोन ब्राह्मणांना आणि भावाच्या मुलाला सोपवले.
बदर्याश्रममासाद्य ददृशुस्तपसां निधिम्
बदरीच्या आश्रमात पोहोचल्यावर त्यांनी तपस्वींचा खजिना पाहिला.
निःश्वासायासपरमं प्रथमे वयसि स्थितम्
तो मोठ्या कष्टात आणि दीर्घ श्वासात, तारुण्यात होता.
तपस्विन् यौवने घोरमास्थितो ऽसि सुदुश्चरम्
तपस्व्या, तू तारुण्यात इतकं कठीण आणि भयंकर तप स्वीकारलं आहेस.
सो ऽब्रवीत् को भवान् ब्रूहि ममात्मानं सुहृत्तया
त्याने विचारले, "तू कोण आहेस? मला आपली ओळख सांग, मित्रभावाने मला स्वतःला उघड."
स प्राह राजास्मि विभो तपस्विन् शाकले पुरे
त्याने उत्तर दिले, "मी राजा आहे, हे महामुनी, शाकल या नगरीत राहतो."
स चास्मै पूर्वचरितं सर्वं कथितवान् नृपः
मग त्या राजाने आपले सगळे पूर्वीचे कृत्य त्याला सांगितले.
आगच्छ यामि तन्वङ्गीं विचेतुं भ्रातृजो ऽसि मे
"चल, मी त्या सडपातळ कणकेस शोधायला जातो; तू माझा भाऊ आहेस."
समारोप्य रथं तूर्णं तापसाभ्यां न्यवेदयत्
रथावर पटकन चढून, त्याने त्या दोन्ही तपस्व्यांना सांगितले.
प्रोवाच राजन्नेह्योहि करिष्यामि तव प्रियम्
त्याने म्हटले, "राजा, इकडे ये, मी तुझे आवडते काम करीन."