रागान्धो नापि च भयं विजानाति सुबालिशः
ज्याच्या मनावर कामाचा अंधकार आहे, तो मूर्ख माणूस भीती काय असते हेही ओळखत नाही.
नोत्तत्तार निमग्नो ऽपि तस्थौ स विजितेन्द्रियः
तो पाण्यात बुडालेला असूनही वर आला नाही; त्याने आपल्या इंद्रियांवर विजय मिळवला होता.
ऋषयः पार्थिवाश्चान्ये नाना जानपदस्तदा
त्या वेळी, इतर ऋषी आणि वेगवेगळ्या प्रदेशांतील राजे,
चित्राङ्गदा सुचार्वङ्गी वीक्षन्ती तनुमध्यमे
सुंदर अंगाची चित्रांगदा, त्या कातिल बांध्याकडे पाहत होती.
संस्थिते निर्जने तीर्थे गालवो ऽन्तर्जले तथा
जेव्हा तीर निर्जन झाले, तेव्हा गालवही पाण्याखाली होता.
पर्जन्यतनया साध्वी घृताचीर्गर्भसंभवा
पर्जन्याची सद्गुणी कन्या, जी घृताचीपासून जन्मलेली होती,
ददर्श कन्यात्रितयमुभयोस्तटयोः स्थितम्
तिने दोन्ही काठांवर उभ्या असलेल्या तीन कन्या पाहिल्या.
कासि केन च कार्येण निर्जने स्थितवत्यसि
तू कोण आहेस, आणि या निर्जन ठिकाणी कोणत्या कारणासाठी थांबली आहेस?
चित्राङ्गदेति सुश्रेणि विख्यातां विश्वकर्मणः
सुश्रेणि, विश्वकर्म्याची सुप्रसिद्ध कन्या चित्रांगदा.
नैमिषे काञ्चनाक्षीं तु विख्यातां धर्ममातरम्
नैमिष क्षेत्रात, सोन्यासारख्या डोळ्यांची, धर्माची आई म्हणून प्रसिद्ध.
सुरथेन स कामार्तो मामेव शरणं गतः
सुरथ, कामाने ग्रासलेला, फक्त माझ्याच शरण आला.
ततः शप्तास्मि तातेन वियुक्तास्मि च भूभुजा
मग वडिलांनी मला शाप दिला आणि राजापासून वेगळी केले.
श्रीकण्ठमगमं द्रष्टुं ततो गोदावरं जलम्
त्यानंतर मी श्रीकंठाला भेटायला गेले, मग गोदावरीच्या पाण्याकडे गेले.
न चापि दृष्टः सुरथः स मनोह्लादनः पतिः
पण माझ्या मनाचा आनंद असलेला पती सुरथ मला कुठेच दिसला नाही.
समागता हि तच्छंस मम सत्येन भामिनि
सुंदरी, माझ्यावर जे काही घडलं ते सगळं मी तुला खरं खरं सांगितलं.
यता यात्राफले वृत्ते समायातास्मि पुष्करम्
माझ्या यात्रेचं फळ मिळाल्यावर मी पुष्कर येथे आले.
रममाणा वनेद्देशे दृष्टास्मि कपना सखि
वनात आनंद घेत असताना, सखी, मला एका फकीराने पाहिलं.
आनीतास्यश्रमात् केन भूपृष्ठान्मेरुपर्वतम्
त्या आश्रमातून मला कोण घेऊन गेला पृथ्वीवरच्या मेरू पर्वतावर?
नाम्ना वेदवतीत्येवं मेरोरपि कृताश्रया
तेथे मेरूवर आश्रय घेत मी वेदवती या नावाने ओळखली जाऊ लागले.
समारूढास्मि सहसा बन्दुजीवं नगोत्तमम्
अचानक मी बंधुजीव या श्रेष्ठ पर्वतावर चढले.
सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला
त्याच झाडासोबत मी घाबरून खाली पडले.
सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला
त्याच झाडासोबत मी घाबरून खाली पडले.
ददृशुः सर्वभूतानि स्तावराणि चराणि च
सर्व स्थावर आणि जंगम प्राणी मला पाहू लागले.
ऊचुश्च सिद्धगन्धर्वाः कष्टं सेयं महात्मनः
सिद्ध आणि गंधर्व म्हणाले, 'अरे बापरे, या महात्म्याला किती मोठं दु:ख!'
मनोः पुत्रस्य वीरस्य सहस्रक्रतुयाजिनः
मनुच्या वीर कन्येसाठी, जी हजार यज्ञ करणारी आहे.
न च जाने स केनापि वृक्षश्छिन्नः सहस्रधा
पण तो झाड कोणाच्या हातून हजार तुकड्यांत तुटला, हे मला माहीत नाही.
समानीतास्मयहमिमं त्वं दृष्टा चाद्य सुन्दरि
सुंदरी, आज मला इथे आणलं गेलं आणि मी तुला पाहिलं.
कन्यके अनुपश्ये हि पुण्करस्योत्तरे तटे
कन्ये, तू या पुंकराच्या उत्तरेकडील काठाकडे पाहा.
जगाम कन्यके द्रष्टुं प्रष्टुं कार्यसमुत्सुका
ती कन्या, काय घडलंय हे पाहण्यासाठी आणि विचारण्यासाठी उत्सुकतेने गेली.
याथातथ्यं तयोस्ताभ्यां स्वमात्मानं निवेदितम्
त्यांनी दोघांनीही खरी गोष्ट सांगून आपली ओळख उघड केली.