शिवा चाशिवनिर्घोषा ततो भूयो ऽब्रवीनमुनिः
शिवा आणि अशिवनिर्घोषा—यानंतर त्या ऋषींनी पुन्हा बोलायला सुरुवात केली.
ततो जगाम स ऋषिरेवमुक्त्वा वचो ऽद्भुतम्
मग त्या ऋषींनी हे अद्भुत शब्द बोलून तिथून प्रस्थान केलं.
तीर्थं ततो हिरण्वत्यास्तीरात् कपिरथोत्पतत्
हिरण्वतीच्या काठीवरून माकडरथ पवित्र स्थळी उडून गेला.
तयास्मि देशमानीता इमं मानुषवर्जितम्
तीने मला या माणसांनी रिकाम्या प्रदेशात आणलं.
प्राह सुन्दरि गच्छस्व श्रीकण्ठं यमुनातटे
ती सुंदर स्त्री मला म्हणाली, 'यमुनेच्या काठी श्रीकंठाकडे जा.'
तस्मै निवेदयात्मानं तत्र श्रेयो ऽधिलप्स्यसे
त्यांच्यासमोर स्वतःला सादर कर; तिथे तुला श्रेष्ठ कल्याण मिळेल.
परित्राणार्थमगमद्धिमाद्रेर्यमुनां नदीम्
रक्षणासाठी ती पर्वतावरून यमुना नदीकडे आली.
संप्राप्ता शङ्करस्थानं यत्रागच्छति तापसः
ती शंकराच्या स्थळी पोहोचली, जिथे तो तपस्वी येतो.
प्रतिवन्द्य ततो ऽपश्यक्षरांस्तान्महामुने
नमस्कार करून तिने त्या अविनाशी, महान ऋषींना पाहिलं.
तज्जाबाल्युदितं श्लोकमलिखच्चान्यमात्मनः
बालपणी उच्चारलेला एक श्लोक तिने स्वतः लिहून ठेवला.
सा चावस्थामिमां प्राप्ता कश्चिन्मां त्रातुमीश्वरः
ही अवस्था आल्यावर तिने मनात विचार केला, 'कोणीतरी प्रभू मला वाचवो.'
ददृसे चाश्रमवरं मत्तकोकिलनादितम्
तीने मधुर कोकिळांच्या गाण्याने गूंजणारा सुंदर आश्रम पाहिला.
इत्येवं चिन्तयन्ती सा संप्रविष्टा महाश्रमम्
अशा विचारात असताना ती त्या महान आश्रमात शिरली.
संशुष्कास्यां चलन्नेत्रां परिम्लानामिवाब्जिनीम्
तिचं तोंड कोरडं, डोळे हलणारे, आणि ती जणू कोमेजलेल्या कमळासारखी दिसत होती.
केयमित्येव संचिन्त्य समुत्थाय स्थिताभवत्
'ही कोण आहे?' असे मनात विचार करून ती उठून उभी राहिली.
पप्रच्छतुस्तथान्यो ऽयं कथयामासतुस्तदा
मग त्या दोघींनी एकमेकींना विचारले आणि बोलू लागल्या.
समासीने कथाभिस्ते नानारूपाभिरादरात्
त्या दोघी बसल्या आणि मन लावून वेगवेगळ्या गोष्टींमध्ये गप्पा मारू लागल्या.
स तत्त्वज्ञो मुनिश्रेष्ठो अक्षराण्यवलोकयन्
तो सत्य जाणणारा श्रेष्ठ ऋषी अक्षरे पाहू लागला.
मुहूर्तं ध्यानमास्थाय व्यजानाच्च तपोनिधिः
क्षणभर ध्यान लावून त्या तपस्व्याने सर्व समजून घेतले.
अयोध्यामगमत् क्षिप्रं द्रष्टुमिक्ष्वाकुमीश्वरम्
तो झपाट्याने अयोध्येला गेला आणि इक्ष्वाकुवंशीय राजाला भेटला.
श्रूयतां नरसार्दूल विज्ञप्तिर्मम पार्थिव
हे नरसिंह राजन, माझी विनंती ऐका.
उद्ब्द्धः कपिना राजन् विषयानते तवैव हि
राजा, तुझ्या राज्यात एक माकड उत्पन्न झाले आहे.
शकुनिर्नाम राजेन्द्र स ह्यस्त्रविधिपारगः
राजाधिराज, शकुनि नावाचा एक आहे, तो अस्त्रविद्येत पारंगत आहे.
आदिदेश प्रियं पुत्रं शकुनिं तापसान्वये
त्याने आपल्या प्रिय पुत्राला, तपस्व्यांच्या वंशातील शकुनिला आज्ञा दिली.
संप्राप्तो बन्धनोद्देशं समं हि परमर्षिणा
तो परम ऋषीसोबत बंदीस्थानात पोहोचला.
ददर्श वृक्षशिखरे उद्बद्धमृषिपुत्रकम्
त्याने झाडाच्या शेंड्यावर बांधलेला ऋषिपुत्र पाहिला.
दृष्ट्वा स मुनिपुत्रं तं स्वजटासंयतं वटे
त्या वटवृक्षाजवळ, जटांनी बांधलेला ऋषिपुत्र पाहून,
लाघवादृषिपुत्रं तं रक्षंश्चिच्छेदमार्गणैः
त्या रक्षकाने चपळतेने बाणांनी ऋषिपुत्राचे दोर कापले.
पञ्चवर्षशते काले गते शक्तस्तदा शरैः
पाचशे वर्षे गेल्यावर मग तो बाणांनी ते करू शकला.
प्राप्तं स्वपितरं दृष्ट्वा जाबालिः संयतो ऽपि सन्
स्वतःचे वडील आलेले पाहून, संयमी जबालि पुढे गेला.