लप्स्यसे भूमिशय्याढ्यं कदन्नाशनभोजनम्
तुला जमिनीवर झोपायला आणि जंगली धान्याचे अन्न मिळेल.
विचरामि महीपृष्ठं गच्छन् स्नातुं हिरण्वतीम्
मी पृथ्वीवर फिरतो, हिरण्वती नदीत स्नान करायला जातो.
इमां देववतीं गृह्यं मूढ न्यस्तां महाश्रमे
ही देववती, जी अज्ञानाने या मोठ्या आश्रमात ठेवली आहे, तिला घेऊन,
वटाग्रे ऽस्मिन्नुद्ब्बन्ध जटाभिरपि सुन्दरि
या वडाच्या टोकावर, जटा असूनही, सुंदर आहेस म्हणून बांधले आहे.
लतापाशैर्महायन्त्रमधस्ताद् दुष्टबुद्धिना
वाईट बुद्धीने, वेलांच्या दोऱ्यांनी आणि मोठ्या यंत्राने खाली बांधले आहे.
दिशां मुकेषु सर्वेषु कृतं यन्त्रं लतामयम्
सर्व दिशांच्या तोंडाशी वेलांनी बनवलेले यंत्र ठेवले आहे.
यथेच्छया मया दृष्टमेतत् ते गदितं शुभे
हे शुभे, मी जसं पाहिलं तसं तुला सांगितलं आहे.
समायाता सुचार्वङ्गी केन सार्थेन मां वद
सुंदर अंगांची स्त्री, तू इथे कोणत्या कारणासाठी आली आहेस ते मला सांग.
नन्दयन्तीति मे नाम प्रम्लोचागर्भसंभवा
माझं नाव नंदयंती आहे, मी प्रम्लोचा यांच्या पोटी जन्मले आहे.
इयं नरेन्द्रमहिषी भविष्यति न संशयः
ही स्त्री राजाची राणी होईल, यात काहीच शंका नाही.
शिवा चाशिवनिर्घोषा ततो भूयो ऽब्रवीनमुनिः
शिवा आणि अशिवनिर्घोषा—यानंतर त्या ऋषींनी पुन्हा बोलायला सुरुवात केली.
ततो जगाम स ऋषिरेवमुक्त्वा वचो ऽद्भुतम्
मग त्या ऋषींनी हे अद्भुत शब्द बोलून तिथून प्रस्थान केलं.
तीर्थं ततो हिरण्वत्यास्तीरात् कपिरथोत्पतत्
हिरण्वतीच्या काठीवरून माकडरथ पवित्र स्थळी उडून गेला.
तयास्मि देशमानीता इमं मानुषवर्जितम्
तीने मला या माणसांनी रिकाम्या प्रदेशात आणलं.
प्राह सुन्दरि गच्छस्व श्रीकण्ठं यमुनातटे
ती सुंदर स्त्री मला म्हणाली, 'यमुनेच्या काठी श्रीकंठाकडे जा.'
तस्मै निवेदयात्मानं तत्र श्रेयो ऽधिलप्स्यसे
त्यांच्यासमोर स्वतःला सादर कर; तिथे तुला श्रेष्ठ कल्याण मिळेल.
परित्राणार्थमगमद्धिमाद्रेर्यमुनां नदीम्
रक्षणासाठी ती पर्वतावरून यमुना नदीकडे आली.
संप्राप्ता शङ्करस्थानं यत्रागच्छति तापसः
ती शंकराच्या स्थळी पोहोचली, जिथे तो तपस्वी येतो.
प्रतिवन्द्य ततो ऽपश्यक्षरांस्तान्महामुने
नमस्कार करून तिने त्या अविनाशी, महान ऋषींना पाहिलं.
तज्जाबाल्युदितं श्लोकमलिखच्चान्यमात्मनः
बालपणी उच्चारलेला एक श्लोक तिने स्वतः लिहून ठेवला.
सा चावस्थामिमां प्राप्ता कश्चिन्मां त्रातुमीश्वरः
ही अवस्था आल्यावर तिने मनात विचार केला, 'कोणीतरी प्रभू मला वाचवो.'
ददृसे चाश्रमवरं मत्तकोकिलनादितम्
तीने मधुर कोकिळांच्या गाण्याने गूंजणारा सुंदर आश्रम पाहिला.
इत्येवं चिन्तयन्ती सा संप्रविष्टा महाश्रमम्
अशा विचारात असताना ती त्या महान आश्रमात शिरली.
संशुष्कास्यां चलन्नेत्रां परिम्लानामिवाब्जिनीम्
तिचं तोंड कोरडं, डोळे हलणारे, आणि ती जणू कोमेजलेल्या कमळासारखी दिसत होती.
केयमित्येव संचिन्त्य समुत्थाय स्थिताभवत्
'ही कोण आहे?' असे मनात विचार करून ती उठून उभी राहिली.
पप्रच्छतुस्तथान्यो ऽयं कथयामासतुस्तदा
मग त्या दोघींनी एकमेकींना विचारले आणि बोलू लागल्या.
समासीने कथाभिस्ते नानारूपाभिरादरात्
त्या दोघी बसल्या आणि मन लावून वेगवेगळ्या गोष्टींमध्ये गप्पा मारू लागल्या.
स तत्त्वज्ञो मुनिश्रेष्ठो अक्षराण्यवलोकयन्
तो सत्य जाणणारा श्रेष्ठ ऋषी अक्षरे पाहू लागला.
मुहूर्तं ध्यानमास्थाय व्यजानाच्च तपोनिधिः
क्षणभर ध्यान लावून त्या तपस्व्याने सर्व समजून घेतले.
अयोध्यामगमत् क्षिप्रं द्रष्टुमिक्ष्वाकुमीश्वरम्
तो झपाट्याने अयोध्येला गेला आणि इक्ष्वाकुवंशीय राजाला भेटला.