आगमिष्यति दैत्यस्य पुत्री कन्दरमालिनः
कंदरमालिन या दैत्याची कन्या येथे येईल.
तथापरा वेदवती पर्जन्यदुहिता शुभा
त्याचप्रमाणे, परजन्याची शुभ कन्या वेदवतीही येईल.
हाटकाख्ये महादेव तदा संयोगमेष्यसि
हाटका या ठिकाणी, हे महादेव, तुझा तिच्याशी संयोग होईल.
सप्तगोदावरं तीर्थमगमत् त्वरिता ततः
नंतर ती वेगाने सप्तगोदावरी या पवित्र स्थळी पोहोचली.
समध्यास्ते शुचिपरा फलमूलाशनाभवत्
ती ध्यानस्थ बसली, शुद्धतेला महत्त्व देणारी, फळे आणि कंद यावर उपजीविका करणारी झाली.
श्लोकमेकं महाख्यानं तस्याश्च प्रियकाम्यया
प्रियाच्या आठवणीने तिने त्या महान आख्यानातील एक श्लोक म्हटला.
इदं हि दुःखं मृगशावनेत्र्या निर्मार्जयेद् यः स्वपराक्रमेण
जो कोणी आपल्या सामर्थ्याने या मृगनयनीचे दु:ख दूर करील,
नदीं पयोष्णीं मुनिवृन्दवन्द्यां संचिन्तयन्नेव विशालनेत्राम्
मुनींच्या वंदनीय पयोष्णी नदीचे आणि तिच्या विशाल डोळ्यांचे स्मरण करत,
स्मरन्त्याः सुरथं वीरं महान् कालः समभ्यगात्
ती वीर सुरथाचा आठवण काढत असताना, खूप काळ गेला.
न्यपतन्मेरुशिखराद् भूपृष्ठं विधिचोदितः
तो विधीच्या प्रेरणेने मेरूच्या शिखरावरून पृथ्वीवर पडला.
शाक्वेयं पर्वतश्रेष्ठं समावसति सुन्दरि
सुंदरी, शाक्वेय या उत्तम पर्वतावर राहतो.
कालो ऽत्यगाद् वरारोहे बहुवर्षगणो वने
सुंदर कंबरेच्या स्त्री, त्या वनात अनेक वर्षे गेली.
प्रतिगृह्य समभ्यागात् ख्यातां देववतीमिति
तिला स्वीकारून, तो प्रसिद्ध देववतीकडे गेला.
ददर्श वानरश्रेष्ठः प्रजग्राह बालत् करे
वानरांमधील श्रेष्ठाने ते बाळ पाहिले आणि हातात घेतले.
कन्दरो वीक्ष्य संक्रुद्धः ख्ड्गमुद्यम्य चाद्रवत्
त्या गुहेकडे पाहून, तो रागावला, तलवार उगारून पुढे धावला.
तथैव सह चार्वङ्ग्या हिमाचलमुपागतः
त्याच प्रकारे, मोहक अंगाच्या तिच्यासोबत, तो हिमाचलाकडे पोहोचला.
तस्याविदूरे गहनमाश्रमं ऋषिवर्जितम्
तिच्या जवळच, ऋषी सोडून गेलेले दाट आश्रम होते.
न्यमञ्जत स कालिन्द्यां पश्यतो दानवस्य हि
ती कालिंदी नदीत वाकली, आणि दानव पाहत होता.
जगाम च महातेजाः पातालं निलयं निजम्
तो तेजस्वी स्वतःच्या पाताळातील निवासस्थानी गेला.
नीतः शिवीति विख्याते देशं शुभजनावृतम्
त्याला शिवीती नावाच्या, शुभ लोकांनी भरलेल्या प्रदेशात नेण्यात आले.
गन्तुकामो महातेजा यत्र न्यस्ता सुलोचना
तो तेजस्वी जिथे सुलोचना ठेवली होती तिथे जायला निघाला.
नन्दयन्त्या समं पुत्र्या गत्वा जिगमिषुः कपिः
आपल्या आनंद देणाऱ्या मुलीसोबत, तो वानर निघून गेला.
तन्मे वृथा श्रमो जातो जलमज्जनसंभवः
माझा सगळा परिश्रम पाण्यात बुडून वाया गेला.
सा तद् भयाच्च न्यपतन्नदीं चैव हिरण्वतीम्
भीतीमुळे ती सरळ हिरण्वती नदीत पडली.
दुःखशोकसमाक्रान्तो जगामाञ्जनपर्वतम्
दुःख आणि शोकाने ग्रासून, तो अंजन पर्वताकडे गेला.
समास्ते वै महातेजाः संवत्सरगणान् बहून्
तो तेजस्वी तिथे अनेक वर्षे राहिला.
नीता देशं महापुण्यं कोशलं साधुभुर्युतम्
तिला पुण्यवान आणि सज्जनांनी भरलेल्या कोशल देशात नेण्यात आले.
प्ररोहप्रावृततनुं जटाधरमिवेश्वरम्
तिच्या अंगावर अंकुर उगवले होते, जणू जटाधारी ईश्वरासारखी दिसत होती.
उपविष्टा शिलवापट्टे ततो वाचं प्रशुश्रवे
ती दगडाच्या पाटावर बसली असता, तिला एक आवाज ऐकू आला.
यथा स तनयस्तुभ्यमुद्बद्धो वटपादपे
जसा तुझा मुलगा वडाच्या झाडाच्या मुळाशी बांधलेला आहे,