अपश्यन्ती नापतिं तथा स्निग्धं सखीजनम्
राजा किंवा आपुलकीने वागणाऱ्या मैत्रिणी कुठेच दिसल्या नाहीत,
तां वेगात् काञ्चनाक्षी तु महानद्यां नरेश्वर
मग सोन्यासारख्या डोळ्यांची ती वेगाने मोठ्या नदीत शिरली, राजन.
तयापि तस्यास्तद्भाव्यं विदित्वाथ विशां पते
तीनेही, त्याला काय घडणार आहे हे ओळखून, हे लोकांमध्ये श्रेष्ठ, समजून घेतले.
एवं तस्याः स्वतन्त्राया एषावस्था श्रुता मया
अशी तिची स्वतंत्र स्थिती मी ऐकली आहे.
किमर्थमागतासीह निर्मनुष्यमृगे वने
तू या निर्जन, वन्य प्राण्यांनी भरलेल्या जंगलात कशासाठी आली आहेस?
श्रुत्वार्षिः कोपमगमदशपच्छिल्पिनां वपम्
हे ऐकून ऋषीला राग आला आणि त्याने शिल्पकारांना शाप दिला.
योजिता नैव पतिना तस्माच्छाखामृगो ऽस्तु सः
तो तिच्याशी पती म्हणून कधीच एकरूप झाला नाही; म्हणून तो झाडावर राहणारा हरिण होवो.
उपास्य पश्विमां सन्ध्यां पूजयामास शङ्करम्
ती संध्याकाळी पूजा करून शंकराची भक्ती करू लागली.
उवाचागम्यतां सुभ्रूं सुदतीं पतिलालसाम्
त्याने सांगितले, 'सुंदर भुवया आणि मोहक दात असलेली, पतीच्या प्रेमाने व्याकुळ असलेली ती स्त्री येथे येवो.'
तत्रोपास्य महेशानं महान्तं हाटकेश्वरम्
तेथे तिने हाटकेश्वर या महान देवतेची भक्ती केली.
आगमिष्यति दैत्यस्य पुत्री कन्दरमालिनः
कंदरमालिन या दैत्याची कन्या येथे येईल.
तथापरा वेदवती पर्जन्यदुहिता शुभा
त्याचप्रमाणे, परजन्याची शुभ कन्या वेदवतीही येईल.
हाटकाख्ये महादेव तदा संयोगमेष्यसि
हाटका या ठिकाणी, हे महादेव, तुझा तिच्याशी संयोग होईल.
सप्तगोदावरं तीर्थमगमत् त्वरिता ततः
नंतर ती वेगाने सप्तगोदावरी या पवित्र स्थळी पोहोचली.
समध्यास्ते शुचिपरा फलमूलाशनाभवत्
ती ध्यानस्थ बसली, शुद्धतेला महत्त्व देणारी, फळे आणि कंद यावर उपजीविका करणारी झाली.
श्लोकमेकं महाख्यानं तस्याश्च प्रियकाम्यया
प्रियाच्या आठवणीने तिने त्या महान आख्यानातील एक श्लोक म्हटला.
इदं हि दुःखं मृगशावनेत्र्या निर्मार्जयेद् यः स्वपराक्रमेण
जो कोणी आपल्या सामर्थ्याने या मृगनयनीचे दु:ख दूर करील,
नदीं पयोष्णीं मुनिवृन्दवन्द्यां संचिन्तयन्नेव विशालनेत्राम्
मुनींच्या वंदनीय पयोष्णी नदीचे आणि तिच्या विशाल डोळ्यांचे स्मरण करत,
स्मरन्त्याः सुरथं वीरं महान् कालः समभ्यगात्
ती वीर सुरथाचा आठवण काढत असताना, खूप काळ गेला.
न्यपतन्मेरुशिखराद् भूपृष्ठं विधिचोदितः
तो विधीच्या प्रेरणेने मेरूच्या शिखरावरून पृथ्वीवर पडला.
शाक्वेयं पर्वतश्रेष्ठं समावसति सुन्दरि
सुंदरी, शाक्वेय या उत्तम पर्वतावर राहतो.
कालो ऽत्यगाद् वरारोहे बहुवर्षगणो वने
सुंदर कंबरेच्या स्त्री, त्या वनात अनेक वर्षे गेली.
प्रतिगृह्य समभ्यागात् ख्यातां देववतीमिति
तिला स्वीकारून, तो प्रसिद्ध देववतीकडे गेला.
ददर्श वानरश्रेष्ठः प्रजग्राह बालत् करे
वानरांमधील श्रेष्ठाने ते बाळ पाहिले आणि हातात घेतले.
कन्दरो वीक्ष्य संक्रुद्धः ख्ड्गमुद्यम्य चाद्रवत्
त्या गुहेकडे पाहून, तो रागावला, तलवार उगारून पुढे धावला.
तथैव सह चार्वङ्ग्या हिमाचलमुपागतः
त्याच प्रकारे, मोहक अंगाच्या तिच्यासोबत, तो हिमाचलाकडे पोहोचला.
तस्याविदूरे गहनमाश्रमं ऋषिवर्जितम्
तिच्या जवळच, ऋषी सोडून गेलेले दाट आश्रम होते.
न्यमञ्जत स कालिन्द्यां पश्यतो दानवस्य हि
ती कालिंदी नदीत वाकली, आणि दानव पाहत होता.
जगाम च महातेजाः पातालं निलयं निजम्
तो तेजस्वी स्वतःच्या पाताळातील निवासस्थानी गेला.
नीतः शिवीति विख्याते देशं शुभजनावृतम्
त्याला शिवीती नावाच्या, शुभ लोकांनी भरलेल्या प्रदेशात नेण्यात आले.