स च वव्रे वरं दैत्यो वरमेनं पितामहात्
त्या दैत्याने पितामहाकडे एक वर मागितला.
स स मद्धस्तसंस्पृष्टस्त्वमरो ऽपि मरत्वतः
माझ्या हाताचा स्पर्श झाला की, अमर असला तरी कोणीही मरण पावेल.
ततो ऽभ्यागान्महातेजा मुरः सुरगिरिं बली
मग प्रचंड तेज असलेला, बलवान मुरा देवांच्या पर्वतावर गेला.
न कश्चिद् युयुधे तेन समं दैत्येन नारद
नारद, त्या दैत्याशी समोरासमोर लढायला कोणीही तयार झालं नाही.
न चास्य सह योद्धुं वै मतिं चक्रे पुरन्दरः
आणि पुरंदरालाही त्याच्याशी युद्ध करायचं धाडस झालं नाही.
प्रविशन्तं न तं कश्चिन्निवारयितुमुत्सहेत्
तो आत जात असताना त्याला थांबवण्याचं कोणाच्याही हातून जमलं नाही.
देहि युद्धं सहस्राक्ष नो चेत् स्वर्गं परित्यज
'हे सहस्त्रदृष्टी, माझ्याशी युद्ध कर, नाहीतर स्वर्ग सोडून दे.'
स्वर्गराज्यं परित्यज्य भूचरः समजायत
स्वर्गाचं राज्य सोडून, तो पृथ्वीवर भटकणारा झाला.
सकलत्रो महातेजाः सह देवैः सुतेन च
महातेजस्वी तो आपल्या सर्व नातेवाईकांसह, देवतांबरोबर आणि आपल्या पुत्रासह, एकत्र होता.
मुरुश्चापि महाभोगान् बुभुजे स्वर्गसंस्थितः
मुर देखील स्वर्गात राहून मोठ्या सुखांचा उपभोग घेत होता.
मुरमासाद्य मोदन्ते स्वर्गे सुकुतिनो यथा
ज्याप्रमाणे पुण्यवान लोकांना स्वर्गात आनंद मिळतो, त्याचप्रमाणे मुराला भेटल्यावर ते तिथे आनंदी होतात.
एकाकी कुञ्जरारूढं सरयूं निम्नगां प्रति
तो एकटाच हत्तीवर बसून सरयू या नदीकडे गेला.
ददृशो रघुनामानं दीक्षितं यज्ञकर्मणि
त्याने तिथे यज्ञासाठी दीक्षित झालेला रघु नावाचा पुरुष पाहिला.
नो चेन्निवर्ततां यज्ञो नेष्टव्या देवतास्त्वया
जर यज्ञ थांबवला नाही, तर देवतांची पूजा तू करू नकोस.
प्रोवाच बुद्धिमान् ब्रह्मन् वसिष्ठस्तपतां वरः
तेव्हा बुद्धिमान आणि तपस्वी वसिष्ठ ब्राह्मणाने असे सांगितले.
प्रहर्तुमिच्छसि यदि तं निवारय चान्तकम्
तुला त्याच्यावर प्रहार करायचा असेल, तर आधी मृत्यूला देखील थांबव.
तस्मिञ्जिते हि विजितं सर्वं मन्यस्व भूतलम्
तो जिंकला की, समज सर्व पृथ्वी जिंकली गेली.
जगाम धर्मराजानं विजेतुं दण्डपाणिनम्
तो धर्मराज, म्हणजेच दंडपाणि, याला जिंकण्यासाठी गेला.
स समारुह्य महिषं केशवान्तिकमागमत्
तो आपल्या म्हशीवर बसून केशवाजवळ गेला.
स चाह गच्छ मामद्य प्रेपयस्व महासुरम्
त्याने सांगितले, 'आता जा आणि तो महान असुर माझ्याकडे पाठव.'
एतस्मिन्नन्तरे दैत्यः संप्राप्तो नगरीं मुरः
इतक्यात, मुर नावाचा दैत्य त्या नगरीत पोहोचला.
वदस्व वचनं कर्त्ता त्वदीयं दानवेश्वर
दनवांचा स्वामी, तू काय करणार आहेस ते स्पष्टपणे सांग.
नो चेत् तवाद्य छित्त्वाहं मूर्धानं पातये भुवि
नाहीतर, आज मी तुझे डोके छाटून जमिनीवर टाकीन.
अहमेन पराजित्य वारयामि न संशयः
मी त्याला हरवून रोखून धरतो, यात काहीच शंका नाही.
श्वेतद्वीपनिवासी यः स मां संयमते ऽव्ययः
जो श्वेतद्वीपात राहतो, तो अविनाशी मला रोखतो.
स्वयं तत्र गमिष्यामि तस्य संयमनोद्यतः
मी स्वतः तिथे जाईन आणि त्याला रोखण्यासाठी तयार आहे.
तत्रास्ते भगवान् विष्णुर्लोकनाथो जगन्मयः
तेथे भगवंत विष्णू, सर्व लोकांचे स्वामी आणि सर्व विश्वाचा आधार, वास करतात.
किं तु त्वया न तावद्धि संयम्या धर्म मानवाः
पण, जे धर्माचे पालन करणारे माणसं आहेत, त्यांना अजून थांबवू नकोस.
संयन्तुर्वा यथा स्याद्धि ततो युद्धं समाचर
जेव्हा थांबवणं योग्य वाटेल, तेव्हा युद्ध कर.
यत्रास्ते शेषपर्यङ्के चतुर्मूर्तिर्जनार्दनः
जिथे जनार्दन, चार रूपांचा, शेषाच्या पलंगावर विसावलेला आहे—