विशीर्मचक्राक्षरथो निशुम्भः क्रोधान्मृडानीं समुपाजगाम
चक्राने रथ तुटल्यावर, क्रोधाने भरलेला निशुंभ मृडानीकडे गेला.
संस्तम्भमोहज्वरपीडिते ऽथ चित्रे यथासौ लिखितो बभूव
अंगात जडपणा, भ्रम आणि ताप यामुळे तो एकदम थिजल्यासारखा, चित्रासारखा उभा राहिला.
अनेन वीर्येण सुरास्त्वया जिता अनेन मां प्रार्थयसे बलेन
या शक्तीने तू देवांना जिंकलेस; ह्याच बळावर तू मला मागतेस.
प्रोवाच चिन्तयित्वाथ वचनं वदतां वरः
मग तो विचार करून, बोलणाऱ्यांत श्रेष्ठ असलेला, असे शब्द बोलला.
शतधा यास्यते भीरु आमपात्रमिवाम्भसि
अगं घाबरट, तू पाण्यातील मडक्यासारखी शंभर तुकडे होशील.
करोमि बुद्धि तस्मात् त्वं मां भजस्वायतेक्षणे
म्हणून मी ठरवलं आहे; मोठ्या डोळ्यांची, तू मला स्वीकार.
निवर्त्तय मतिं युद्धाद् भार्या मे भव साम्प्रतम्
युद्धाकडे तुझं मन वळवू नकोस, आत्ता माझी पत्नी हो.
विहस्य भावगम्भीरं निशुम्भं वाक्यमब्रवीत्
निशुंभाने गंभीर भावाने हसून बोलायला सुरुवात केली.
भवान् यदिह भार्यार्थो ततो मां जय संयुगे
इथे तुला जर लग्न करायचं असेल, तर आधी मला युद्धात जिंक.
प्रचिक्षेप तदा वेगात् कौशिकीं प्रति नारद
त्या वेळी नारदाने ती वस्तू वेगाने कौशिकीकडे फेकली.
चिच्छेद चर्मणा सार्द्ध तदद्भुतमिवाभवत्
तीने ते आणि कातडी दोन्ही एकदम कापले; ते पाहून सगळ्यांना आश्चर्य वाटले.
समाद्रवत् कोशभवां वायुवेगसमो जवे
ती खजिनीतून जन्मलेल्या त्या व्यक्तीकडे वाऱ्यासारख्या वेगाने धावत गेली.
गदया सह चिच्छेद क्षुरेप्रेण रणे ऽम्बिका
अंबिकेने रणांगणात कड्याच्या धारदार शस्त्राने गदा आणि ते दोन्ही कापले.
चण्डाद्य मातरो हृष्टाश्चक्रुः किलकिलाध्वनिम्
चंडा आणि इतर मातांनी आनंदाने टाळ्या वाजवत गोंधळ केला.
जयस्व विजयेत्यूचुर्हृष्टाः शत्रौ निपातिते
शत्रू पडल्यानंतर त्या आनंदाने 'जय! विजय!' असा गजर करू लागल्या.
पुष्पवृष्टिं च मुमुचुः सुराः कात्यायनीं प्रति
देवतांनी कात्यायनीवर फुलांचा वर्षाव केला.
वृन्दारकं समारुह्य पाशपाणिः समभ्यगात्
तो वृंदारकावर बसून, हातात फास घेऊन पुढे आला.
जग्रा ह चतुरो वाणांश्चन्द्रार्धाकरवर्चसः
त्याने चंद्रकोरीसारखी तेजस्वी चार बाण उचलले.
द्वाभ्यां कुम्भे जघानाथ हसन्ती लीलयाम्बिका
अंबिकेने हसत-हसत दोन बाणांनी दोन कलशांवर वार केला.
शक्रवज्रसमाक्रान्तं शैलराजशिरो यथा
जसं इंद्राच्या वज्राने पर्वतराजाचं शिर फोडलं जातं, तसं.
शिरश्चिच्छेद बाणेन कुण्डलालङ्कृतं शिवा
शिवेने कानात कुंडले असलेलं शिर बाणाने कापलं.
यथा समहिषः क्रोञ्चो महासेनसमाहतः
जसं महिषाला मारल्यावर क्रौंच पक्षी महासेनाच्या हातून घायाळ होतो, तसं.
आगत्य तं गिरिवरं विनयावनम्रा देव्यास्तदा स्तुतिपदं त्विदमीरयन्तः
ते सर्वजण त्या मोठ्या डोंगरावर पोहोचले, देवीसमोर नम्रपणे वाकून स्तुतीची वचने बोलू लागले.
नमो ऽस्तु ते हरिहरराज्यदायिनि नमो ऽस्तु ते मखभुजकार्यकारिणि
तुला वंदन असो, हरि आणि हर यांना राज्य देणारी; तुला वंदन असो, यज्ञ करणाऱ्यांची कामे पूर्ण करणारी.
नमो ऽस्तु ते महिषविनासकारिणि नमो ऽस्तु ते हरिहरभास्करस्तुते
महिषाचा नाश करणाऱ्या देवी, तुला नमस्कार असो. हरि, हर आणि भास्कर यांनी ज्या देवीचे गुणगान केले, त्या तुला नमस्कार असो.
नमो ऽस्तु लोकार्त्तिहरे त्रिशूलिनि नमो ऽस्तु नारायणि चक्रधारिणि
संपूर्ण जगाचे दुःख दूर करणाऱ्या, त्रिशूल धारण करणाऱ्या देवी, तुला नमस्कार असो. चक्र धारण करणाऱ्या नारायणी देवी, तुला नमस्कार असो.
नमो ऽस्तु ते वज्रधरे गजध्वजे नमो ऽसुत कौमारि मयूरवाहिनि
वज्र धारण करणाऱ्या, हत्तीच्या ध्वजावरील देवी, तुला नमस्कार असो. मयूरावर बसणाऱ्या कौमारी देवी, तुला नमस्कार असो.
नमो ऽस्तु ते रासभपृष्ठवाहिनि नमो ऽस्तु सर्वार्त्तिहरे जगन्मये
गाढवाच्या पाठीवर बसणाऱ्या देवी, तुला नमस्कार असो. सर्व दुःख दूर करणाऱ्या, जगात व्यापलेल्या देवी, तुला नमस्कार असो.
नमो ऽस्तु ते सर्वमयि त्रिनेत्रे नमो नमस्ते वरदे प्रसीद
सर्वत्र व्यापलेल्या, त्रिनेत्री देवी, तुला नमस्कार असो. वर देणाऱ्या देवी, पुन्हा पुन्हा तुला नमस्कार असो, कृपा कर.
दुर्दृश्या नारसिंही घुरघुरितरवा त्वं तथैन्द्री सवज्रा त्वं मारी चर्ममुण्डाशवगमनरता योगिनी योगसिद्धा
दुर्लभ असलेल्या, नरसिंही देवी, घणघणत्या आवाजाने गर्जणाऱ्या, तूच इंद्राणी, वज्र धारण करणारी, तूच मारी, कातडी घालणारी, कवटींच्या मार्गावर रमणारी, योगिनी आणि योगसिद्धा आहेस.