पेतुः पृथिव्यां भुवि चापि भूतैस्ते भक्ष्यमाणाः प्रलयं प्रजग्मुः
ते सर्व पृथ्वीवर कोसळले आणि त्या भूतांना खाताच त्यांचा नाश झाला.
विमुक्तकेशास्तरलेक्षणा भयात् ते रक्तबीजं शरणं हि जग्मुः
सैल केस आणि चमकणाऱ्या नजरेने, भीतीने त्या सर्व रक्तबीजाच्या आश्रयाला गेल्या.
विद्रावयन् भूतगणान् समन्ताद् विवेश कोपात् स्फुरिताधरश्च
सर्व बाजूंनी भूतगणांना हाकलून, तो संतापाने ओठ थरथरवत आत शिरला.
यो रक्तबिन्दुर्न्यपतत् पृथिव्यां स तत्प्रमाणस्त्वसुरो ऽपि जज्ञे
त्याच्या रक्ताचा एक थेंब जिथे जिथे पृथ्वीवर पडला, तिथे तिथे तितकाच मोठा असुर जन्माला आला.
पिबस्व चण्डे रुधिरं त्वरातेर्वितत्य वक्त्रं वडवानलाभम्
चंडिके, तोंड मोठं उघडून, वडवानळासारखं, पटकन रक्त प्यावं.
ओष्ठं नभस्पृक् पृथिवीं स्पूशन्तं कृत्वाधरं तिष्ठति चर्ममुण्डा
जिचा वरचा ओठ आकाशाला आणि खालचा ओठ पृथ्वीला स्पर्श करतो, अशी ती कातडी व कवटी घालून उभी आहे.
बिभेद शूलेन तथाप्युरस्तः क्षतोद्भवान्ये न्यपतंश्च वक्त्रे
तीने त्रिशूळाने त्याला भेदलं, पण जखमांतून पडलेले आणखी थेंब तिच्या तोंडात गेले.
तं हीनवीर्यं शतधा चकार चक्रेण चामीकरभूषितेन
तिने त्याला शक्तिहीन करून, सोन्याने मढवलेल्या चक्राने शंभर तुकडे केले.
हा तात ह भ्रातरिति ब्रुवन्तः क्त यासि तिष्ठस्व मुहूर्त्तमेहि
'अरे बाबा! अरे भाऊ!' असं म्हणत ते ओरडले, 'कुठे चाललात? थांबा, एक क्षण थांबा!'
निपातिता धरणितले मृडान्या प्रदुद्रुवुर्गिरिवरमुह्य दैत्याः
मृडानीने पृथ्वीवर पाडल्यावर, दैत्य घाबरून मोठ्या पर्वतात लपले.
विशीर्मचक्राक्षरथो निशुम्भः क्रोधान्मृडानीं समुपाजगाम
चक्राने रथ तुटल्यावर, क्रोधाने भरलेला निशुंभ मृडानीकडे गेला.
संस्तम्भमोहज्वरपीडिते ऽथ चित्रे यथासौ लिखितो बभूव
अंगात जडपणा, भ्रम आणि ताप यामुळे तो एकदम थिजल्यासारखा, चित्रासारखा उभा राहिला.
अनेन वीर्येण सुरास्त्वया जिता अनेन मां प्रार्थयसे बलेन
या शक्तीने तू देवांना जिंकलेस; ह्याच बळावर तू मला मागतेस.
प्रोवाच चिन्तयित्वाथ वचनं वदतां वरः
मग तो विचार करून, बोलणाऱ्यांत श्रेष्ठ असलेला, असे शब्द बोलला.
शतधा यास्यते भीरु आमपात्रमिवाम्भसि
अगं घाबरट, तू पाण्यातील मडक्यासारखी शंभर तुकडे होशील.
करोमि बुद्धि तस्मात् त्वं मां भजस्वायतेक्षणे
म्हणून मी ठरवलं आहे; मोठ्या डोळ्यांची, तू मला स्वीकार.
निवर्त्तय मतिं युद्धाद् भार्या मे भव साम्प्रतम्
युद्धाकडे तुझं मन वळवू नकोस, आत्ता माझी पत्नी हो.
विहस्य भावगम्भीरं निशुम्भं वाक्यमब्रवीत्
निशुंभाने गंभीर भावाने हसून बोलायला सुरुवात केली.
भवान् यदिह भार्यार्थो ततो मां जय संयुगे
इथे तुला जर लग्न करायचं असेल, तर आधी मला युद्धात जिंक.
प्रचिक्षेप तदा वेगात् कौशिकीं प्रति नारद
त्या वेळी नारदाने ती वस्तू वेगाने कौशिकीकडे फेकली.
चिच्छेद चर्मणा सार्द्ध तदद्भुतमिवाभवत्
तीने ते आणि कातडी दोन्ही एकदम कापले; ते पाहून सगळ्यांना आश्चर्य वाटले.
समाद्रवत् कोशभवां वायुवेगसमो जवे
ती खजिनीतून जन्मलेल्या त्या व्यक्तीकडे वाऱ्यासारख्या वेगाने धावत गेली.
गदया सह चिच्छेद क्षुरेप्रेण रणे ऽम्बिका
अंबिकेने रणांगणात कड्याच्या धारदार शस्त्राने गदा आणि ते दोन्ही कापले.
चण्डाद्य मातरो हृष्टाश्चक्रुः किलकिलाध्वनिम्
चंडा आणि इतर मातांनी आनंदाने टाळ्या वाजवत गोंधळ केला.
जयस्व विजयेत्यूचुर्हृष्टाः शत्रौ निपातिते
शत्रू पडल्यानंतर त्या आनंदाने 'जय! विजय!' असा गजर करू लागल्या.
पुष्पवृष्टिं च मुमुचुः सुराः कात्यायनीं प्रति
देवतांनी कात्यायनीवर फुलांचा वर्षाव केला.
वृन्दारकं समारुह्य पाशपाणिः समभ्यगात्
तो वृंदारकावर बसून, हातात फास घेऊन पुढे आला.
जग्रा ह चतुरो वाणांश्चन्द्रार्धाकरवर्चसः
त्याने चंद्रकोरीसारखी तेजस्वी चार बाण उचलले.
द्वाभ्यां कुम्भे जघानाथ हसन्ती लीलयाम्बिका
अंबिकेने हसत-हसत दोन बाणांनी दोन कलशांवर वार केला.
शक्रवज्रसमाक्रान्तं शैलराजशिरो यथा
जसं इंद्राच्या वज्राने पर्वतराजाचं शिर फोडलं जातं, तसं.