गणेशो ऽपि वरास्त्रैस्तान् प्रचिच्छेद बिभेद च
गणेशानेही दिव्य अस्त्रांनी त्यांना छेदले आणि जखमी केले.
वीरभद्रेण देवाद्या अवहारमर्कुत
वीरभद्राने देवता आणि इतर सर्वांना गोंधळात टाकले.
जुह्वाना ऋषयो यत्र हवींषि प्रवितन्वते
तेथे ऋषी यज्ञ करत होते आणि आहुती देत होते.
भीता होत्रं परित्यज्य जग्मुः शरणमच्युतम्
भीतीने त्यांनी यज्ञाग्नी सोडून अच्युताकडे आश्रय घेतला.
न भेतव्यमितीत्युक्त्वा समुत्तस्थौ वरायुधः
'भीती बाळगू नका' असे सांगून तो महान शस्त्रधारी उभा राहिला.
मुमोच वीरभद्राय कायावरणदारणान्
त्याने वीरभद्रावर शरीराचे कवच फाडणारी अस्त्रे सोडली.
निपेतुर्भुवि भग्नाशा नास्तिकादिव याचकाः
ती तुटून जमिनीवर पडली, जणू आशा संपलेल्या भिकाऱ्यांसारखी.
दिव्यैरस्त्रैर्वीरभद्रं प्रच्छादयितुमुद्यतः
त्याने वीरभद्राला दिव्य अस्त्रांनी झाकण्याचा प्रयत्न केला.
वारयामास शूलेन गदया मार्गणैस्तथा
त्याने त्रिशूळ, गदा आणि बाणांनी त्यांना थोपवले.
त्रिशुलेन समाहत्य पातयामास भूतले
त्याने त्रिशूळाने प्रहार करून त्यांना जमिनीवर पाडले.
लाङ्गलं च गणेशो ऽपि गदया प्रत्यवारयत्
गणेशाने आपल्या गदेद्वारे नांगर अडवला.
वीरभद्राय चिक्षेप चक्रं क्रोधात् खगध्वजः
खगध्वजाने रागाने वीरभद्रावर आपले चक्र फेकले.
शूलं परित्यज्य जगार चक्रं यथा मधुं मीनवपुः सुरेन्द्रः
स्वतःचे शूल सोडून, मत्स्यरूप असलेला देवेंद्र चक्राकडे जणू मधु आहे असे समजून धावला.
मुरारिरभ्येत्य गणाधिपेन्द्रमुत्क्षिप्य वेगाद् भुवि निष्पिपपेष
मुरारीने गणाधिपतीजवळ जाऊन त्याला जोरात उचलून जमिनीवर आपटले.
सहितं रुधिरोद्गारैर्मुकाच्चक्रं विनिगतम्
तोंडातून रक्त वाहत असताना, चक्र थांबले.
समादाय हृषीकेशो वीरभद्रो मुमोच ह
हृषीकेशाने चक्र उचलून ते वीरभद्रावर फेकले.
गत्वा निवेदयामास वासुदेवात्पराजयम्
तो जाऊन वासुदेवाला पराभवाची बातमी दिली.
निश्वसन्तं यथा नागं क्रोधं चक्रे तदाव्ययः
अक्षयाने त्या वेळी नागासारखा फुसफुसत राग केला.
पूर्वोद्दिष्टे तदा स्थाने सायुधस्तु निवेशितः
पूर्वी ठरलेल्या जागी तो शस्त्रांसह उभा राहिला.
विवेश क्रोधताम्राक्षो यज्ञवाटं त्रिशूलभृत्
त्रिशूलधारी, रागाने डोळे लाल करून, यज्ञवाटात शिरला.
दक्षस्य यज्ञं विशति क्षयङ्करे जातो ऋषीणां प्रवरो हि साध्वसः
विनाश करणारा तो दक्षाच्या यज्ञात गेला आणि ऋषींच्या प्रमुखाला भीती वाटली.
तस्मात् स्थानादपाक्रम्य कुब्जाम्रे ऽन्तर्हितः स्थितः
त्या जागेतून निघून तो वाकड्या आंब्याच्या झाडात लपून राहिला.
सा तु जाता सरिच्छ्रेष्ठा सीता नाम सरस्वती
ती उत्तम नदी झाली, तिचे नाव सीता सरस्वती पडले.
कान्दिशीका लयं जग्मुः समभ्येत्यैव शङ्करम्
कांदिशिकांनी शंकराजवळ जाऊन आपला विलय साधला.
समासाद्य पुरोडाशं भक्ष्याश्च महामुने
महामुने, पुरोडाश आणि इतर खाद्य मिळवून,
उत्पत्यरुह्य गगनं स्वमधिष्ठानमास्थितः
तो उडी मारून आकाशात गेला आणि आपल्या स्थानावर पोहोचला.
पुष्पाञ्जलिपुटा भूत्वा प्रणताः संस्थिता मुने
फुलांचा अंजली करून, ते नम्रपणे उभे राहिले, हे मुनी.
शक्रादीनां सुरेशानां कृपणं विललाप ह
ती इंद्र आणि इतर देवांच्या राजांसाठी हळहळून रडली.
तलप्रहारैरमरा बहवो विनिपातिताः
त्याच्या तळहाताच्या फटक्यांनी अनेक देव खाली कोसळले.
दृष्ट्यग्निना तथैवान्ये देवाद्याः प्रलयीकृताः
त्याच्या दृष्टीच्या ज्वाळांनी इतर देव आणि त्यांच्यासारखे सगळे नष्ट झाले.