सापराधां यता दासीं कृत्वा शीघ्रमिहानय
ती काहीही दोष नसली तरी तिला दासी बनव आणि तिला लवकर इथे घेऊन ये.
स हन्तव्यो ऽविचार्यैव यदि हि स्यात् पितामहः
तो जरी पितामह असला तरीही, विचार न करता त्याचा वध करावा.
वृतः षड्भिर्महातेजा विन्ध्यं किरिमुपाद्रवत्
सहा बलवानांसह वेढलेला तो महातेजस्वी विंध्य पर्वताकडे गेला.
न चेद् बलान्नयिष्यामि केशाकर्षणविह्वलाम्
ती जर बळजबरीने येत नसेल, तर मी तिचे केस ओढत ओढत घेऊन येईन.
तत्र किं ह्यबला कुर्याद् यथेच्छसि तथा कुरु
तिथे शक्तिहीन स्त्री काय करणार? तुला हवे तसे कर.
सम्भ्यधावत् त्वरितो गदामादाय वीर्यवान्
तो वीर गदा घेऊन वेगाने धावला.
सबलं भस्मसाच्चक्रे शुष्कमग्निरिवेन्धनम्
त्याच्यासकट त्याच्या सैन्याला कोरड्या लाकडासारखे अग्नीने जाळून टाकले.
सबलं भस्मसान्नीतं कौशिक्या वीक्ष्य दानवम्
कौशिकीने त्या दानवाला आणि त्याच्या सैन्याला राख केलेले पाहून,
अथादिदेश बलिनौ चण्डमुण्डौ महासुरौ
मग त्याने बलवान चंड आणि मुंड या महादानवांना आज्ञा दिली.
तेषां च सैन्यमतुलं गजाश्वरथसंकुलम्
त्यांच्या सैन्यात हत्ती, घोडे आणि रथांची गर्दी होती; ते सैन्य अतुलनीय होते.
तदायान्तं रिपुबलं दृष्ट्वा कोटिशतावरम्
शत्रूचे कोटी कोटी सैन्य येताना पाहून,
कांश्चित् करप्रहारेण कांश्चिदास्येन लीलया
काहींना तिने हाताने, काहींना सहजपणे तोंडाने मारले.
ते वध्यमानाः सिंहेन गिरिकन्दरवासिना
डोंगराच्या गुहेत राहणाऱ्या सिंहाने त्यांना ठार केले.
तावार्त्तं स्वबलं दृष्ट्वा कोपप्रस्फुरिताधरौ
आपले सैन्य संकटात सापडलेले पाहून, त्यांचे ओठ रागाने थरथरले.
तावापतन्तौ रौद्रौ वै दृष्ट्वा क्रोधपरिप्लुता
त्या दोघांना प्रचंड रागाने भरलेले खाली पडताना पाहून,
काली करालवदना निःसृता योगिनी शुबा
काळी, भयंकर चेहरा असलेली आणि मंगल योगिनी, तेथे प्रकट झाली.
संशुष्कगात्रा रुधिराप्लुताङ्गीनरेन्द्रमूर्ध्ना स्रजमुद्वहन्ती
तिचे अंग सुकलेले होते, शरीर रक्ताने माखलेले होते आणि तिने राजांच्या शिरांची माळ घातली होती.
न्यषूदयद् भृशं क्रुद्धा सरताश्वगजान् रिपून्
ती अत्यंत संतापली आणि शत्रूंच्या घोड्यांना, रथांना आणि हत्तींना ती जोरात ठार करू लागली.
कुञ्जरं सह यन्त्रेण प्रतिक्षेप मुके ऽम्बिका
अंबिकेने एक हत्ती आणि त्याचा सारथी दोघांनाही आपल्या तोंडात फेकले.
समं योधेन वदने क्षिप्य चर्वयते ऽम्बिका
एक योद्धा पकडून अंबिकेने त्याला तोंडात टाकले आणि चघळून टाकले.
पादेनाक्रम्य चैवान्यं प्रेषयामास मृत्यवे
तिने दुसऱ्याला पायाने तुडवून मृत्यूकडे धाडले.
रुरुर्दृष्ट्वा प्रदुद्राव तं चण्डि ददृशे स्वयम्
हे पाहून रुरु घाबरून पळून गेला, पण चंडीने स्वतः त्याच्याकडे पाहिले.
स पपात हतो भूम्यां छिन्नमूल इव द्रुमः
तो मारला जाऊन जमिनीवर पडला, जणू मुळापासून तोडलेले झाड.
कोशमुत्कर्तयामास कर्णादिचरणान्तिकम्
तिने त्याचे कवच फाडून कानापासून पायापर्यंत फेकून दिले.
एका न बन्धमगमत् तामुत्पाट्याक्षिपद् भुवि
फक्त एकच बांधली गेली नव्हती; तिला पकडून तिने जमिनीवर आपटले.
कुष्णार्धमर्धशुक्लं च धारयन्ती स्वकं वपुः
तिच्या स्वतःच्या देहाचा रंग अर्धा काळा, अर्धा फिकट असा होता.
तस्या नाम तदा चक्रे चण्डमारीति विश्रुतम्
त्या वेळी तिला प्रसिद्ध असे 'चंडमारी' हे नाव दिले गेले.
स्वयं हि मारयिष्यामि तावानेतुं त्वमर्हसि
"मीच त्यांना ठार मारीन; तू त्यांना इथे आणावं."
प्रदुद्रुवतुर्भयार्त्तौ दिशमाश्रित्य दक्षिणाम्
भीतीने ग्रासून ते दोघे दक्षिण दिशेला पळून गेले.
साधिरुह्य महावेगं रासभं गरुडोपमम्
ती गरुडासारख्या वेगवान गाढवावर बसली.