समेत्य देवीं विहसन् शङ्करः शूलधृग् वः
त्रिशूळधारी शंकर, हसत-हसत देवीजवळ आले.
इत्युक्ता पर्वतसुता समेत्यापस्यदद्भुतम्
असं सांगितल्यावर, पर्वतराजकन्या पुढे गेली आणि तिने एक अद्भुत गोष्ट पाहिली.
ततः प्रीति गिरिसुता तं पुत्रं परिषष्वजे
मग, पर्वतराजकन्या आनंदाने त्या पुत्राला मिठी मारली.
नायकेन विना देवि तव भूतो ऽपि पुत्रकः
देवी, तो जरी तुझा पुत्र असला तरी त्याच्याजवळ नायक नाही.
एष विघ्नसहस्राणि सुरादीनां करिष्यति
तो देवांना आणि इतरांना हजारो अडथळे निर्माण करील.
इत्येवमुक्त्वा देव्यास्तु दत्तवांस्तनयाय हि
असं म्हणून, त्याने तो पुत्र देवीला दिला.
तथा मातृगणा घोरा भूता विघ्नकराश्च ये
तसेच, भयंकर मातृगण आणि अडथळे आणणारे भूतगणही होते.
देवी च स्वसुतं दृष्ट्वा परां मुदमवाप च
आणि देवीने स्वतःचा पुत्र पाहून अत्यंत आनंद अनुभवला.
या जघान महादैत्यै पुरा शुम्भनिशुम्भकौ
तीच पूर्वी शुंभ-निशुंभ या मोठ्या दैत्यांचा वध करणारी आहे.
स्वर्ग्यं यशस्यं च तथाघहारि आख्यनमूर्जस्करमद्रिपुत्र्याः
पर्वतराजकन्येची ही कथा स्वर्ग, कीर्ती आणि पापांचा नाश करते; ती सामर्थ्याने परिपूर्ण आहे.
तस्याः पुत्रत्रयं चासीत् सहस्राक्षाद् बलाधिकम्
तिच्या तिघा मुलांमध्ये प्रत्येकजण सहस्रदृष्टीपेक्षा जास्त बलवान होता.
तृतीयो नमुचिर्नाम महाबलसमन्वितः
त्यातील तिसऱ्याचे नाव नमुचि होते, तो अपार शक्तिमान होता.
तं हन्तुमिच्छति हरिः प्रगृह्य कुलिशं करे
हरीने हातात वज्र घेतला आणि त्याला मारण्याची इच्छा केली.
प्रविवेश रथं भानोस्ततो नाशकदच्युतः
तो सूर्याच्या रथात गेला, पण अच्युत त्याला तिथे मारू शकला नाही.
अवध्यत्वं वरं प्रादाच्छस्त्रैरस्त्रैश्च नारद
नारद, त्याला शस्त्रांनी व अस्त्रांनी मारता येणार नाही असा वर मिळाला होता.
संत्यज्य भास्कररथं पातालमुपयादथ
सूर्याचा रथ सोडून तो पाताळात गेला.
ददृशे दानवपतिस्तं प्रगृह्येदमब्रवीत्
दानवांचा राजा त्याला पाहून पकडतो आणि म्हणतो,
अयं स्पृशतु मां फेनः पराभ्यां गृह्य दानवः
दानवाने दोन्ही हातांनी फेस धरून, 'हा फेस मला स्पर्श करू दे,' असे सांगितले.
तस्मिञ्छक्रो ऽजद् वज्रमन्तर्हितमपीश्वरः
तेव्हा इंद्राने वज्राने वार केला, जरी प्रभू आत लपलेला होता.
समये च तथा नष्टे ब्रह्महत्यास्पृशद्धरिम्
आणि तो नष्ट झाल्यावर ब्रह्महत्येचा दोष हरिला लागला.
ततो ऽस्य भ्रातरौ वीरौ क्रुद्धौ सुम्भनिशुम्भकौ
मग त्याचे दोन्ही शूर भाऊ, शुम्भ आणि निशुम्भ, रागावले.
सुरास्ते ऽपि सहस्राक्षं पुरस्कृत्य विनिर्ययुः
देवही सहस्रदृष्टीला पुढे करून युद्धासाठी निघाले.
शक्रस्याहृत्य च गजं याम्यं च महिषं बलात्
त्यांनी बलपूर्वक इंद्राचा हत्ती आणि यमाचा महिष पकडला.
निधनः पद्मशङ्खाद्या हृतास्त्वाक्रम्य दानवैः
दानवांनी कमळ, शंख यांसारखी रत्ने जिंकून नेली.
तदाजग्मुर्महीपृष्ठं ददृशुस्ते महासुरम्
तेव्हा ते पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर आले आणि त्यांनी तो महान असुर पाहिला.
स चाह दैत्यो ऽस्मि विभो सचिवो महिषस्य तु
तो म्हणाला, 'मी दैत्य आहे प्रभो, महिषाचा मंत्री आहे.'
अमात्यौ रुचिरौ वीरौ चण्डमुण्डाविति श्रुतौ
चंड आणि मुंड हे दोन मंत्री, शूर आणि तेजस्वी, अशी त्यांची ख्याती होती.
यस्त्वासीत् प्रभूरस्माकं महिषो नाम दानवः
आमचा स्वामी महिष नावाचा दानव होता.
किंवीर्यौ किंप्रभावौ च एतच्छंसितुमर्हथः
तुमचं शौर्य आणि सामर्थ्य काय आहे, हे आम्हाला सांगावं.
निशुम्भो ऽयं मम भ्राता कनीयान् शत्रुपूगहा
हा माझा लहान भाऊ निशुंभ, शत्रूंच्या सैन्याचा संहार करणारा आहे.