तस्थावष्टभुनजो भूत्वा नानायुधधरो ऽव्ययः
तो आठ हातांचा, अनेक शस्त्रांनी सज्ज, अढळपणे उभा राहिला.
चापमार्गणभृत्तस्थौ हन्तुकामो गणेश्वरम्
त्याने धनुष्य आणि बाण हातात धरले आणि गणेश्वराला मारण्याच्या उद्देशाने उभा राहिला.
ववर्ष मार्गणास्तीक्ष्णान् यथा प्रावृषि तोयदः
त्याने धारदार बाणांचा वर्षाव केला, जसा पावसाळ्यात मेघ पाऊस पाडतो.
रुधिरारुणसिक्ताङ्गौ किंशुकाविव रेजतुः
त्यांचे शरीर रक्ताने ओले व लाल झाले होते, जणू काही किंशुकाच्या झाडासारखे तेजस्वी दिसत होते.
दृष्ट्वा तु सहसा देवा उत्तस्थुः सायुधा मुने
हे घडताच, हे मुनी, देवता अचानक शस्त्र घेऊन उभ्या राहिल्या.
इन्द्राद्या द्वादशादित्या रुद्रास्त्वेकादशैव हि
इंद्रासह बारा आदित्य आणि अकरा रुद्रही तिथे होते.
यक्षाः किंपुरुषाश्चैव खगाश्क्रधरास्तथा
यक्ष, किम्पुरुष, पक्षी आणि पर्वत उचलणारेही तिथे उपस्थित होते.
सोमवंशोद्भवश्चोग्रो भोजकीर्तिर्महाभुजः
सोमवंशात जन्मलेला, भोजांमध्ये प्रसिद्ध आणि बलवान उग्रही तिथे होता.
ते सर्वे ऽभ्यद्रवन् रौद्रं वीरभद्रमुदायुधाः
हे सर्वजण शस्त्र घेऊन रौद्र वीरभद्रावर तुटून पडले.
अभिदुद्राव वेगेन सर्वानेव शरोत्करैः
त्याने वेगाने सर्वांवर बाणांचा मारा करत धाव घेतली.
गणेशो ऽपि वरास्त्रैस्तान् प्रचिच्छेद बिभेद च
गणेशानेही दिव्य अस्त्रांनी त्यांना छेदले आणि जखमी केले.
वीरभद्रेण देवाद्या अवहारमर्कुत
वीरभद्राने देवता आणि इतर सर्वांना गोंधळात टाकले.
जुह्वाना ऋषयो यत्र हवींषि प्रवितन्वते
तेथे ऋषी यज्ञ करत होते आणि आहुती देत होते.
भीता होत्रं परित्यज्य जग्मुः शरणमच्युतम्
भीतीने त्यांनी यज्ञाग्नी सोडून अच्युताकडे आश्रय घेतला.
न भेतव्यमितीत्युक्त्वा समुत्तस्थौ वरायुधः
'भीती बाळगू नका' असे सांगून तो महान शस्त्रधारी उभा राहिला.
मुमोच वीरभद्राय कायावरणदारणान्
त्याने वीरभद्रावर शरीराचे कवच फाडणारी अस्त्रे सोडली.
निपेतुर्भुवि भग्नाशा नास्तिकादिव याचकाः
ती तुटून जमिनीवर पडली, जणू आशा संपलेल्या भिकाऱ्यांसारखी.
दिव्यैरस्त्रैर्वीरभद्रं प्रच्छादयितुमुद्यतः
त्याने वीरभद्राला दिव्य अस्त्रांनी झाकण्याचा प्रयत्न केला.
वारयामास शूलेन गदया मार्गणैस्तथा
त्याने त्रिशूळ, गदा आणि बाणांनी त्यांना थोपवले.
त्रिशुलेन समाहत्य पातयामास भूतले
त्याने त्रिशूळाने प्रहार करून त्यांना जमिनीवर पाडले.
लाङ्गलं च गणेशो ऽपि गदया प्रत्यवारयत्
गणेशाने आपल्या गदेद्वारे नांगर अडवला.
वीरभद्राय चिक्षेप चक्रं क्रोधात् खगध्वजः
खगध्वजाने रागाने वीरभद्रावर आपले चक्र फेकले.
शूलं परित्यज्य जगार चक्रं यथा मधुं मीनवपुः सुरेन्द्रः
स्वतःचे शूल सोडून, मत्स्यरूप असलेला देवेंद्र चक्राकडे जणू मधु आहे असे समजून धावला.
मुरारिरभ्येत्य गणाधिपेन्द्रमुत्क्षिप्य वेगाद् भुवि निष्पिपपेष
मुरारीने गणाधिपतीजवळ जाऊन त्याला जोरात उचलून जमिनीवर आपटले.
सहितं रुधिरोद्गारैर्मुकाच्चक्रं विनिगतम्
तोंडातून रक्त वाहत असताना, चक्र थांबले.
समादाय हृषीकेशो वीरभद्रो मुमोच ह
हृषीकेशाने चक्र उचलून ते वीरभद्रावर फेकले.
गत्वा निवेदयामास वासुदेवात्पराजयम्
तो जाऊन वासुदेवाला पराभवाची बातमी दिली.
निश्वसन्तं यथा नागं क्रोधं चक्रे तदाव्ययः
अक्षयाने त्या वेळी नागासारखा फुसफुसत राग केला.
पूर्वोद्दिष्टे तदा स्थाने सायुधस्तु निवेशितः
पूर्वी ठरलेल्या जागी तो शस्त्रांसह उभा राहिला.
विवेश क्रोधताम्राक्षो यज्ञवाटं त्रिशूलभृत्
त्रिशूलधारी, रागाने डोळे लाल करून, यज्ञवाटात शिरला.