असीदन्त यथा मग्नाः पङ्के वृन्दारका इव
ते मुलांच्या टोळीप्रमाणे चिखलात बुडाल्यासारखे उभे राहिले.
प्रोवाच मुञ्च तेजस्त्वं प्रतीच्छाम्येष शङ्कर
तो म्हणाला, "तुझं तेज सोड, मी शंकर ते स्वीकारतो."
जलं तृषानते वै यद्वत् तैलपानं पिपासितः
जसं तहानलेला माणूस पाणीऐवजी तेल प्यावं असं इच्छितो.
स्वस्थाः सुराः समामन्त्र्य हरं जग्मुस्त्रिविष्टपम्
हराला निरोप देऊन, देवता पूर्ववत शांत होऊन स्वर्गात गेल्या.
समभ्येत्य महादेवीमिदं वचनमब्रवीत्
महादेवीजवळ जाऊन त्यांनी हे शब्द सांगितले.
नीतः प्रोक्तो निषिद्धस्तु पुत्रोत्पत्तिं तवोदरात्
"त्याला नेलं गेलं आहे, तुझ्या पोटी पुत्र होऊ नये असं सांगितलं आहे."
शशाप दैवतान् सर्वान् नष्टपुत्रोद्भवा शिवा
शिवेने सर्व देवांना शाप दिला, "तुम्हाला संतती होणार नाही."
तस्मात् ते न जनष्यन्तिस्वासुयोषित्सु पुत्रकान्
म्हणूनच, तुमच्या स्त्रियांना मुलगे होणार नाहीत.
आहूय मालिनीं स्वनातुं मतिं चक्रे तपोधना
मालिनीला बोलावून, त्या तपस्विनीने तिला दाई बनवायचं ठरवलं.
तत्स्वेदं पार्वती चैव मेने कीदृग्गुणेन हि
पार्वती त्या घामात काय गुण आहेत हे विचार करू लागली.
तस्यां गतायां शैलेयी मलाच्चक्रे गजाननम्
ती निघून गेल्यावर, शैलपुत्रीने त्या मलातून गजमुख तयार केला.
कृत्वोत्ससर्ज भूम्यां च स्थिता भद्रासने पुनः
तीने तो तयार करून पृथ्वीवर ठेवला आणि पुन्हा आपल्या शुभ आसनावर बसली.
ईषद्धासामुमा दृष्ट्वा मालिनीं प्राह नारद
उमेला हलक्याच हास्य पाहून, हारांनी सजलेली तिला पाहून, नारदांनी बोलायला सुरुवात केली.
साथोवाच हसाम्येवं भवत्यास्तनयः किल
तो म्हणाला, 'मी हसतोय कारण असं म्हणतात की, तुझ्या पोटी पुत्र होईल.'
तच्छुत्वा मम हासो ऽयं संजातो ऽद्य कृशोदरि
हे ऐकून, बारीक कंबर असलेल्या सखी, आज माझं हे हास्य उमटलं.
एतच्छ्रुत्वा वचो देवी सस्नौ तत्र विधानतः
ही वचने ऐकून, देवीने तिथे विधिप्रमाणे स्नान केलं.
ततः शंभुः समागत्य तस्मिन् भद्रासने त्वपि
मग शंभू तिथे आले आणि त्या शुभ आसनावर बसले.
उमास्वेदं भवस्वेदं जलभूतिसमन्वितम्
उमेचं आणि भवाचं घाम, पाण्याबरोबर एकत्र झालं.
अपत्यं हि विदित्वा च प्रीतिमान् भुवनेश्वरः
हे अपत्यासाठी आहे हे समजून, जगाचा स्वामी आनंदित झाला.
रुद्रः स्नात्वर्च्य देवादीन् वाग्भिरद्भिः पितृनपि
रुद्राने स्नान करून, देवांना आणि पितरांना पाण्याने आणि शब्दांनी पूजन केलं.
समेत्य देवीं विहसन् शङ्करः शूलधृग् वः
त्रिशूळधारी शंकर, हसत-हसत देवीजवळ आले.
इत्युक्ता पर्वतसुता समेत्यापस्यदद्भुतम्
असं सांगितल्यावर, पर्वतराजकन्या पुढे गेली आणि तिने एक अद्भुत गोष्ट पाहिली.
ततः प्रीति गिरिसुता तं पुत्रं परिषष्वजे
मग, पर्वतराजकन्या आनंदाने त्या पुत्राला मिठी मारली.
नायकेन विना देवि तव भूतो ऽपि पुत्रकः
देवी, तो जरी तुझा पुत्र असला तरी त्याच्याजवळ नायक नाही.
एष विघ्नसहस्राणि सुरादीनां करिष्यति
तो देवांना आणि इतरांना हजारो अडथळे निर्माण करील.
इत्येवमुक्त्वा देव्यास्तु दत्तवांस्तनयाय हि
असं म्हणून, त्याने तो पुत्र देवीला दिला.
तथा मातृगणा घोरा भूता विघ्नकराश्च ये
तसेच, भयंकर मातृगण आणि अडथळे आणणारे भूतगणही होते.
देवी च स्वसुतं दृष्ट्वा परां मुदमवाप च
आणि देवीने स्वतःचा पुत्र पाहून अत्यंत आनंद अनुभवला.
या जघान महादैत्यै पुरा शुम्भनिशुम्भकौ
तीच पूर्वी शुंभ-निशुंभ या मोठ्या दैत्यांचा वध करणारी आहे.
स्वर्ग्यं यशस्यं च तथाघहारि आख्यनमूर्जस्करमद्रिपुत्र्याः
पर्वतराजकन्येची ही कथा स्वर्ग, कीर्ती आणि पापांचा नाश करते; ती सामर्थ्याने परिपूर्ण आहे.