तपसा धूतपापासि वरं वृणु यथेप्सितम्
तुझ्या तपामुळे तुझे पाप जळून गेले; हवे ते वर माग.
वरदो भव तेनाहं यास्ये प्रीतिमनुत्तमाम्
मी वर देणारा आहे, म्हणून तुला उत्तम समाधान मिळू देतो.
गाणपत्यं विभौ भक्तिमजेयत्वं च धर्मिताम्
मला गणपतीवर भक्ती, विजय आणि धर्मनिष्ठा मिळू दे.
वृणीष्व वरमव्यग्रा वरं दास्ये तवाम्बिके
अंबिके, तू निर्धास्तपणे वर माग; मी तुला वर देईन.
वरः प्रदीयतां मह्यं वर्णं कनकसंनिभम्
माझ्या अंगाचा रंग सोन्यासारखा होईल असा वर मला दे.
कोशं कृष्णं परित्यज्य पद्मकिञ्जल्कसन्निभाः
काळा कवच सोडून, माझे शरीर कमळाच्या केशरसारखे तेजस्वी होऊ दे.
प्रोवाच गिरिजां देवो वाक्यं स्वार्थाय वासवः
इंद्राने आपल्या हेतूसाठी गिरिजेला असे बोलले.
त्वत्कोशसंभवा चेयं कौशिकी कौशिको ऽप्यहम्
ही कौशिकी तुझ्या खजिन्यातून उत्पन्न झाली आहे, आणि मीही कौशिक आहे.
सहस्राक्षो ऽपि तां गृह्य विन्ध्यं वेगाज्जगाम च
सहस्त्रदृष्टी इंद्र तिला घेऊन वेगाने विंध्य पर्वताकडे गेला.
पूज्यमाना सुरैर्नाम्ना ख्याता त्वं विन्ध्यवासिनी
देवतांनी पूजलेली आणि नावाने प्रसिद्ध, तू विंध्यवासिनी म्हणून ओळखली जाते.
भवामरारिहन्त्रीति उक्त्वा स्वर्गमुपागमत्
'तू देवांच्या शत्रूंची संहारक आहेस' असे म्हणून तो स्वर्गात गेला.
प्रणम्य च महेशानं स्थिता सविनयं मुने
महेशानाला वंदन करून ती नम्रपणे उभी राहिली, हे मुनी.
तस्थौ व्रषसहस्रं हि महामोहनके मुने
ती महा-मोहाच्या अवस्थेत हजार वर्षे तशीच राहिली, हे मुनी.
चक्षुभुः सागराः सप्त देवाश् च भयमागमन्
सातही समुद्र अस्वस्थ झाले आणि देवांना भीती वाटू लागली.
प्रणम्योचुर्महेशानं जगत् क्षुब्धं तु किं त्विदम्
वंदन करून त्यांनी महेशानाला विचारले, 'हे जग इतके अस्वस्थ का झाले आहे?'
तेनाक्रान्तास्त्विमे लोका जग्मुः क्षोभं दुरत्ययम्
त्यामुळे हे लोक अत्यंत असह्य अशा गोंधळात सापडले आहेत.
आगच्छ शक्रर् गच्छामो यावत् तन्न समाप्यते
चल, शक्रा, आपण जाऊ या, तोपर्यंत जेव्हा हे संपेल.
स नूनं देवराजस्य पदमैन्दं हरिष्यति
तो नक्कीच देवराज इंद्राचे सिंहासन काबीज करील.
भयाज्ज्ञानं ततो नष्टं भाविकर्मप्रचोदनात्
भीतीमुळे ज्ञान हरवले, आणि भवितव्य कर्मामुळे तसे झाले.
जगाम मन्दरगिरिं तच्छृङ्गे न्यविशत्ततः
तो मंदार पर्वतावर गेला आणि तिथल्या शिखरावर स्थिरावला.
चिन्तयित्वा तु सुचिरं पावकं ते व्यसर्जयन्
खूप वेळ विचार करून त्यांनी अग्नीला सोडले.
दुष्प्रवेशं च तं मत्वा चिन्तां वह्निः परां गतः
आत प्रवेश करणे कठीण आहे असे समजून अग्नी मोठ्या चिंतेत पडला.
निष्क्रामनतीं महापङ्क्तिं हंसानां विमलां तथा
त्याने शुद्ध अशा राजहंसांची मोठी रांग बाहेर पडताना पाहिली.
वञ्चयित्वा प्रतीहारं प्रविवेश हराजिरम्
दारपालाला फसवून तो हराचा अंगणात शिरला.
प्राह प्रहस्य गम्भीरं देवा द्वारि स्थिता इति
तो गंभीरपणे हसत म्हणाला, "देवता दारात उभ्या आहेत."
विनिष्क्रन्तो ऽजिराच्छर्वो वह्निना सह नारद
शर्व आणि अग्नी दोघेही लगेच बाहेर आले, हे नारद.
शिरोभिरवनीं जग्मुः सेन्द्रार्कशशिपावकाः
इंद्र, सूर्य, चंद्र आणि अग्नी यांच्यासह त्यांनी आपली मस्तकं भूमीला टेकवली.
प्रणामावनतानां वो दास्ये ऽहं वरमुत्तमम्
"तुम्ही जे नम्रतेने वाकता, त्यांना मी सर्वात मोठं वर देईन."
तदिदं त्यज्यतां तावन्महामैथुनमीश्वर
"म्हणून, हे ईश्वर, हे मोठं मिलन सध्या सोडून द्या."
ममेदं तेज उद्रिक्तं कश्चिद् देवः प्रतीच्छतु
"माझं हे प्रचंड तेज कोणता तरी देव स्वीकारो."