न तान् विमुञ्चेत हि पण्डितो जनस्तमद्य धर्म वितथं त्वया कृतम्
शहाणा माणूस अशा गोष्टी सोडत नाही; आज तू धर्म आणि सत्य यांना तडा दिलास.
तथा यतिष्ये यथा भवान् कालीति वक्ष्यति
मीही तशीच मेहनत घेईन, की भविष्यात तू मला 'काळी' म्हणशील.
अनुज्ञाता त्रिरिजा दिवमेवोत्पपात ह
परवानगी मिळताच, त्रिजा लगेचच स्वर्गात गेली.
टङ्कच्छिन्नं प्रयत्नेन विधात्रा निर्मितं तथा
सृष्टीकर्त्याने ते अगदी छिन्नीने कोरल्यासारखे काळजीपूर्वक घडवले.
जयन्तीं च महापुण्यां चतुर्थोमपराजिताम्
आणि ती अत्यंत पुण्यवान जयंती, चतुर्थीला कधीही न जिंकता येणारी.
अनुज्ञातास्तथा देव्या शुश्रूषां चक्रिरे शुभाः
देवीने परवानगी दिल्यावर त्या शुभ स्त्रियांनी सेवा केली.
समाजगाम तं देशं व्याघ्रो दंष्ट्रानखायुधः
त्या प्रदेशात दात आणि नखांनी सज्ज असा वाघ आला.
यदा पतिष्यते चेयं तदादास्यामि वै अहम्
ती जेव्हा पडणार असेल, तेव्हा मी तिला नक्की पकडीन.
पश्यमानस्तु वदनमेकदृष्टिरजायत
तो तिच्याकडे पाहतच राहिला आणि त्याचे लक्ष तिच्या चेहऱ्यावर एकवटले.
तपो ऽवर्षशतं देवी गृणन्ती ब्रह्म त्रिभुवनेश्वरः
ती देवी शंभर वर्षे तप करत राहिली आणि त्रिभुवनाधीश ब्रह्माची स्तुती केली.
तपसा धूतपापासि वरं वृणु यथेप्सितम्
तुझ्या तपामुळे तुझे पाप जळून गेले; हवे ते वर माग.
वरदो भव तेनाहं यास्ये प्रीतिमनुत्तमाम्
मी वर देणारा आहे, म्हणून तुला उत्तम समाधान मिळू देतो.
गाणपत्यं विभौ भक्तिमजेयत्वं च धर्मिताम्
मला गणपतीवर भक्ती, विजय आणि धर्मनिष्ठा मिळू दे.
वृणीष्व वरमव्यग्रा वरं दास्ये तवाम्बिके
अंबिके, तू निर्धास्तपणे वर माग; मी तुला वर देईन.
वरः प्रदीयतां मह्यं वर्णं कनकसंनिभम्
माझ्या अंगाचा रंग सोन्यासारखा होईल असा वर मला दे.
कोशं कृष्णं परित्यज्य पद्मकिञ्जल्कसन्निभाः
काळा कवच सोडून, माझे शरीर कमळाच्या केशरसारखे तेजस्वी होऊ दे.
प्रोवाच गिरिजां देवो वाक्यं स्वार्थाय वासवः
इंद्राने आपल्या हेतूसाठी गिरिजेला असे बोलले.
त्वत्कोशसंभवा चेयं कौशिकी कौशिको ऽप्यहम्
ही कौशिकी तुझ्या खजिन्यातून उत्पन्न झाली आहे, आणि मीही कौशिक आहे.
सहस्राक्षो ऽपि तां गृह्य विन्ध्यं वेगाज्जगाम च
सहस्त्रदृष्टी इंद्र तिला घेऊन वेगाने विंध्य पर्वताकडे गेला.
पूज्यमाना सुरैर्नाम्ना ख्याता त्वं विन्ध्यवासिनी
देवतांनी पूजलेली आणि नावाने प्रसिद्ध, तू विंध्यवासिनी म्हणून ओळखली जाते.
भवामरारिहन्त्रीति उक्त्वा स्वर्गमुपागमत्
'तू देवांच्या शत्रूंची संहारक आहेस' असे म्हणून तो स्वर्गात गेला.
प्रणम्य च महेशानं स्थिता सविनयं मुने
महेशानाला वंदन करून ती नम्रपणे उभी राहिली, हे मुनी.
तस्थौ व्रषसहस्रं हि महामोहनके मुने
ती महा-मोहाच्या अवस्थेत हजार वर्षे तशीच राहिली, हे मुनी.
चक्षुभुः सागराः सप्त देवाश् च भयमागमन्
सातही समुद्र अस्वस्थ झाले आणि देवांना भीती वाटू लागली.
प्रणम्योचुर्महेशानं जगत् क्षुब्धं तु किं त्विदम्
वंदन करून त्यांनी महेशानाला विचारले, 'हे जग इतके अस्वस्थ का झाले आहे?'
तेनाक्रान्तास्त्विमे लोका जग्मुः क्षोभं दुरत्ययम्
त्यामुळे हे लोक अत्यंत असह्य अशा गोंधळात सापडले आहेत.
आगच्छ शक्रर् गच्छामो यावत् तन्न समाप्यते
चल, शक्रा, आपण जाऊ या, तोपर्यंत जेव्हा हे संपेल.
स नूनं देवराजस्य पदमैन्दं हरिष्यति
तो नक्कीच देवराज इंद्राचे सिंहासन काबीज करील.
भयाज्ज्ञानं ततो नष्टं भाविकर्मप्रचोदनात्
भीतीमुळे ज्ञान हरवले, आणि भवितव्य कर्मामुळे तसे झाले.
जगाम मन्दरगिरिं तच्छृङ्गे न्यविशत्ततः
तो मंदार पर्वतावर गेला आणि तिथल्या शिखरावर स्थिरावला.