स्थाने तपो दुश्चरमम्बिकायाश्चीर्णं महानेष सुरस्तु शंभुः
अंबिकेने केलेली कठीण तपश्चर्या योग्यच होती; कारण शंभू हा महान देव तिला मिळाला.
क्रतोः क्षयी दक्षविनाशकर्ता भगाक्षिहा शूलधरः पिनाकी
तो दक्षाच्या यज्ञाचा संहार करणारा, दक्षाचा नाश करणारा, भगाचे डोळे काढणारा, त्रिशूळधारी आणि पिनाकधारी आहे.
महाहिहाराङ्कितकुण्डलाय नमो नमः पार्वतिवल्लभाय
महासर्पाच्या कुंडलांनी शोभलेल्याला, पार्वतीच्या प्रिय पतीस मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो.
अग्रस्थेनाग्रजेन प्रमुदितमनसा विष्णुना चानुगेन वैवाहीं मङ्गलाढ्यां हुतवहमुदितामारुरोहाथ वेदीम्
मग विष्णूने, आपल्या मोठ्या भावासोबत, आनंदी मनाने वधूला मंगलमय विवाहमंडपाकडे नेले, जिथे पवित्र अग्नी तेजाने उजळून निघाला होता.
व्याकुल्यं समुपागताश्च गिरयः पूजादिना देवताः प्रायोव्याकुलिता भवन्ति सुहृदः कन्याविवाहोत्सुकाः
डोंगरांना अस्वस्थता आली आणि देवताही पूजा व इतर विधींमध्ये गुंतून असताना, जणू एखाद्या कन्येच्या लग्नासाठी आतुर असलेल्या मित्रांसारखे, तेही बेचैन झाले.
भ्रात्रा सुनाबेन तदोत्सवे कृते सा शङ्कराभ्याशमथोपपादिता
तिच्या भावाने, सुनाभाने, तो उत्सव भरवला आणि मग तिला शंकराजवळ आणले.
पस्यन्ति देवो ऽपि समं कुशाङ्ग्या लोकानुजुष्टं पदमाससाद
देवताही कुशांगीसोबत, जगात सन्मान मिळालेल्या त्या स्थळी पोहोचला.
मुक्तादामैः प्रकामं हरगिरितनया क्रीडनार्थं तदाघ्यनत् पश्चात्सिन्दूरपुञ्जैरविरतविततैश् चक्रतुः क्ष्मां सुरक्ताम्
मग पर्वतराजेची कन्या आनंदाने मोत्यांच्या माळा खेळण्यासाठी विखरू लागली आणि नंतर सातत्याने सिंदूराचे ढीग पसरवून, त्यांनी पृथ्वीला गडद लाल केली.
आगच्छद् दक्षिणां वेदिमृषिभिः सेवितां दृढाम्
तो मग दक्षिणेकडील, ऋषींनी वेढलेल्या आणि मजबूत अशा वेदीकडे गेला.
पवित्रपाणिरादाय मधुपर्कमथोज्ज्वलम्
त्याने शुद्ध पाणी हातात घेतले आणि नंतर तेजस्वी मधुपर्क अर्पण केला.
सप्तर्षिकांश्च शैलन्द्रः सूपविष्टो ऽवलोकयन्
पर्वतराज आरामात बसून, त्या सात ऋषींकडे पाहू लागला.
प्रोवाच वचनं श्रीमान् धर्मसाधनमात्मनः
त्या तेजस्वी पुरुषाने, आपल्या धर्माची पावती देणारी वचने उच्चारली.
पितॄणामपि दौहित्रीं प्रतीच्छेमां मयोद्यताम्
माझ्या पूर्वजांसाठीसुद्धा, मी जी नात देत आहे, ती तू स्वीकार.
प्रादात् प्रतीच्छ भगवन् इदमुच्चैरुदीरयन्
त्याने मोठ्याने म्हटले, 'भगवना, मी तिला देतो—हे स्वीकारा!'
निराश्रयो ऽहं किरिशृङ्गवासी सुतां प्रतीच्छासि तवाद्रिराज
मी कोणत्याही आधाराशिवाय, पर्वतशिखरांवर राहतो; माझी कन्या स्वीकारा, हे पर्वतराजा.
सा चापि संस्पर्शमवाप्य शंभोः परां मुदं लब्धवती सुरर्षे
आणि ती, शंभूच्या स्पर्शाने, हे देवर्षे, अत्युच्च आनंदाने भरून गेली.
दत्त्वा च लाजान् कलमस्य शुक्लांस्ततो विरिञ्चो गिरिजामुवाच
शुभ्र तांदूळ आणि ज्वारीचे लाह्या अर्पण केल्यावर, ब्रह्मदेवाने पर्वतराजेच्या कन्येला सांगितले.
समदृष्टिः स्थिरा भूत्वा कुरुष्वाग्नेः प्रदक्षिणम्
समत्वाने आणि स्थिर दृष्टीने, अग्नीची प्रदक्षिणा कर.
यथार्करश्मिसंतप्ता प्राप्य वृष्टिमिवावनिः
जसे सूर्याच्या किरणांनी तापलेली पृथ्वी पाऊस मिळवते.
लज्जया सापि दृष्टेति शनैर्ब्रह्माणमब्रवीत्
लाजेखातर, तिने हळूहळू ब्रह्मदेवास सांगितले, 'मी पाहिले आहे.'
कृतो लाजाश्च हविषा समं क्षिप्ता हुताशने
लाह्या आणि हवन एकत्र करून अग्नीत टाकण्यात आले.
किं याचसि च दास्यामि मुञ्चस्वेति हरो ऽब्रवीत्
तू काय मागतोस? मी ते देईन. तिला सोड, असे हरांनी सांगितले.
सौभाग्यं निजगोत्रीयं ततो मोक्षमवाप्स्यसि
तुला आपल्या कुळासाठी सौभाग्य मिळेल आणि नंतर मोक्षही मिळेल.
सौभाग्यं निजगोत्रीयं यो ऽस्यास्तं शृणु वच्मि ते
तिच्या कुळासाठीचे सौभाग्य काय आहे ते मी तुला सांगतो, नीट ऐक.
एतदीयो हि सौभाग्यो दत्तो ऽस्मद्गोत्रमेव हि
हे सौभाग्य तिच्यासाठी आमच्या कुळात दिले गेले आहे.
मालिनी निजगोत्रस्य शुभचारित्रमालिनी
मालिनी आपल्या कुळातील असून तिचे वर्तनही पवित्र आहे.
तदा कालीमुखं ब्रह्म ददर्श शशिनो ऽधिकम्
तेव्हा त्याने कालीचे मुख पाहिले, जे चंद्रापेक्षाही तेजस्वी होते.
तच्छुक्रं बालुकायां च खिलीचक्रे ससाध्वसः
ते वीर्य वाळूत पडले आणि तो फार घाबरला.
अमी महर्षयो धन्या वालखिल्याः पितामह
हे वालखिल्य ऋषी धन्य आहेत, हे पितामह.
अष्टाशीतिसहस्राणि वालखिल्या इति स्मृताः
वालखिल्य नावाने ओळखले जाणारे हे चौर्याऐंशी हजार आहेत.