अहं समागता द्रष्टुं त्वां तत्र गमनोत्सुका
मी तुला पाहायला आणि तिकडे जायला उत्सुक होऊन इथे आले आहे.
नामन्त्रितासि तातेन उताहोस्विद् व्रजिष्यसि
तुला वडिलांनी बोलावलं नव्हतं का, की तू तरीही जाणार आहेस?
मातृष्वसः शशाङ्कश्च सपत्नीको गतः क्रतुम्
माझे मामे शशांकही पत्नीसमवेत यज्ञाला गेले.
निमन्त्रिताः क्रतौ सर्वे किं नासि त्वं निमन्त्रिता
सर्वांना यज्ञासाठी बोलावलं होतं, मग तुला का बोलावलं नाही?
मन्युनाभिप्लुता ब्रह्मन् पञ्चत्वमगमत् ततः
त्या वेळी क्रोधाने भरून ती ब्राह्मणाला, आपला अंत गाठला.
मुञ्चती वारि नेत्राभ्यां सस्वरं विललाप ह
तिच्या डोळ्यांतून पाणी वाहू लागले आणि ती मोठ्याने रडू लागली.
आः किमेतदितीत्युक्त्वा जयाभ्याशमुपागतः
'अरे, हे काय?' असे म्हणून तो जयाजवळ गेला.
कृत्तां परशुना भूमौ श्लथाङ्गीं पतितां सतीम्
त्याने पाहिले, ती सती कुऱ्हाडीने फाडलेली, अंगात त्राण नसलेली, जमिनीवर पडली आहे.
किमियं पतिता भूमौ निकृत्तेव लता सती
ही सती वेल कापल्यासारखी जमिनीवर का पडली आहे?
श्रत्वा मखस्था दक्षस्य भगिन्यः पतिभिः सह
हे कळताच, दक्षाच्या बहिणी आणि त्यांचे पती यज्ञस्थळी गोळा झाले.
मातृष्वसा विपन्नेयमन्तर्दुःखेन दह्यती
तिच्या मावशीला हे पाहून आतून दुःखाने जळू लागले.
क्रुद्धस्य सर्वगात्रेभ्यो निश्चेरुः सहसार्चिषः
त्याच्या संपूर्ण शरीरातून संतापाने ज्वाळा बाहेर पडल्या.
गणाः सिंहमुखा जाता वीरभद्रपुरोगमाः
वीरभद्राच्या पुढेमागे सिंहमुख असलेले गण निर्माण झाले.
गतः कनखलं तस्माद् यत्र दक्षो ऽयजत् क्रतुम्
तो कनखळ या ठिकाणी गेला, जिथे दक्ष यज्ञ करत होता.
दिशि प्रतीच्युत्तरायां तस्थौ शूलधरो मुने
मुनिवर, उत्तर-पश्चिम दिशेला त्रिशूळधारी उभा राहिला.
मध्ये त्रिरशूलधृक् शर्वस्तस्थौ क्रोधान्महामुने
महा-मुने, मध्येच शर्वाने त्रिशूळ हातात धरून, रागाने उभा राहिला.
ऋषयो यक्षगन्धर्वाः किमिदं त्वित्यचिन्तयन्
ऋषी, यक्ष आणि गंधर्व विचार करू लागले, 'हे काय घडते आहे?'
द्वारपालस्तदा धर्मो वीरभद्रमुपाद्रवत्
त्या वेळी, द्वारपाल धर्म वीरभद्रावर धावून गेला.
करेणैकेन जग्राह त्रिशुलं वह्निसन्निभम्
त्याने एका हाताने अग्नीसारखा तेजस्वी त्रिशूळ पकडला.
चतुर्थेन गदां गृह्य धर्ममभ्यद्रवद् गणः
चौथ्या हाताने गदा घेऊन, गणाने धर्मावर झडप घातली.
तस्थावष्टभुनजो भूत्वा नानायुधधरो ऽव्ययः
तो आठ हातांचा, अनेक शस्त्रांनी सज्ज, अढळपणे उभा राहिला.
चापमार्गणभृत्तस्थौ हन्तुकामो गणेश्वरम्
त्याने धनुष्य आणि बाण हातात धरले आणि गणेश्वराला मारण्याच्या उद्देशाने उभा राहिला.
ववर्ष मार्गणास्तीक्ष्णान् यथा प्रावृषि तोयदः
त्याने धारदार बाणांचा वर्षाव केला, जसा पावसाळ्यात मेघ पाऊस पाडतो.
रुधिरारुणसिक्ताङ्गौ किंशुकाविव रेजतुः
त्यांचे शरीर रक्ताने ओले व लाल झाले होते, जणू काही किंशुकाच्या झाडासारखे तेजस्वी दिसत होते.
दृष्ट्वा तु सहसा देवा उत्तस्थुः सायुधा मुने
हे घडताच, हे मुनी, देवता अचानक शस्त्र घेऊन उभ्या राहिल्या.
इन्द्राद्या द्वादशादित्या रुद्रास्त्वेकादशैव हि
इंद्रासह बारा आदित्य आणि अकरा रुद्रही तिथे होते.
यक्षाः किंपुरुषाश्चैव खगाश्क्रधरास्तथा
यक्ष, किम्पुरुष, पक्षी आणि पर्वत उचलणारेही तिथे उपस्थित होते.
सोमवंशोद्भवश्चोग्रो भोजकीर्तिर्महाभुजः
सोमवंशात जन्मलेला, भोजांमध्ये प्रसिद्ध आणि बलवान उग्रही तिथे होता.
ते सर्वे ऽभ्यद्रवन् रौद्रं वीरभद्रमुदायुधाः
हे सर्वजण शस्त्र घेऊन रौद्र वीरभद्रावर तुटून पडले.
अभिदुद्राव वेगेन सर्वानेव शरोत्करैः
त्याने वेगाने सर्वांवर बाणांचा मारा करत धाव घेतली.