मलय पर्वतावर घडलेली विणकराच्या पुत्राची प्राचीन आणि पुण्यशाली कथा ऐकण्याची मला फारच उत्कंठा होती. हे भृगुकुलश्रेष्ठ, ही कथा प्राचीन परंपरेशी जोडलेली आणि सत्य आहे. पूर्वी एक ब्राह्मण होता, जो विणकाम करत असे आणि तपश्चर्येला समर्पित होता. त्याची पत्नी, वात्स्यायनकन्या, सद्गुणी आणि पतीव्रता होती. त्या ब्राह्मणाचे वर्तन असे होते की तो मूकासारखा बोले आणि आंधळ्यासारखा पाहे. अशा स्थितीत, सहाव्या दिवशी, त्याच्या पत्नीनं आपल्या घराच्या दारात त्याला सोडून दिलं. आपला अशक्त, कृश मुलगा घेऊन, ती सूपाक्षी नावाची स्त्री शालोदऱ नावाच्या पर्वतावर भोजनासाठी गेली. तेव्हा, तो दृष्टिहीन ब्राह्मण विचारतो, "प्रिय, तू काय आणलं आहेस?" ती म्हणाली, "सूपकार ब्राह्मणाचा मुलगा आणला आहे, स्वामी." त्यावर ब्राह्मण म्हणाला, "तो श्रेष्ठ ब्राह्मण मोठा ज्ञानी आहे; तो रागावला तर शाप देईल. सुंदरिणी, लवकर दुसऱ्या कुणाचा मुलगा घेऊन ये." तेव्हा ती सूपाक्षी वेगाने आकाशात उडाली. स्पष्ट आवाजात तिने अंगठा चेहऱ्यावर ठेवून हाका मारल्या, "सर्वश्रेष्ठ मुनी, स्वतः पाहा: तुझा पुत्र आवाज करत आहे." त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने त्या मुलाला पाहिले. तेव्हा सूपकार ब्राह्मण हसत आपल्या प्रियेपाशी म्हणाला, "कोणीतरी देखणा पुरुष पृथ्वीवर आम्हाला फसवायला आला आहे." त्याने त्या मुलाला बांधले आणि पवित्र कुशा व आपल्या हाताने जमिनीवर खूण केली. जेव्हा ती स्त्री अदृश्य झाली, तेव्हा त्याने त्या मुलाला घरापासून दूर जमिनीवर फेकले. पण जेव्हा ती राक्षसी आपल्या स्वतःच्या मुलाला पकडायला आली, तेव्हा तिला ते शक्य झाले नाही. तिने ज्या प्रकारे ब्राह्मणाचा मुलगा नेला, ते सर्व सांगितले. तो राक्षसपुत्र, हे ब्राह्मण, त्याच्या पत्नीला सांगितला गेला. त्याला दही, दूध आणि ऊसाचा रस यांच्या मिश्रणात व्यवस्थित मिसळण्यात आले. त्याच्या वडिलांनी त्यांना 'निशाकर' आणि 'दिवाकर' ही नावे दिली. ब्राह्मणाने योग्य विधीनुसार दोघांचे उपनयन संस्कार केले. परंतु निशाकर, त्याच्या मंदबुद्धीमुळे, वेदपठण करू शकला नाही, असे आम्ही ऐकले. त्यामुळे मलय प्रदेशातील लोकांनी त्याची निंदा केली नाही. त्याने एका मोठ्या दगडाने विहिरीचे तोंड झाकून ठेवले. त्याची आई त्या अंधाऱ्या आणि दगडांनी भरलेल्या विहिरीजवळ आली. तिने मोठ्याने विचारले, "ही विहिरीवर दगड कोणी ठेवला?" तो उत्तरला, "हा दगड माझ्या वडिलांनी विहिरीवर ठेवला." त्याने असेही सांगितले, "मी तुझा पुत्र, निशाकर नावाने ओळखला जातो." ती म्हणाली, "निशाकर नावाने माझा काहीही मुलगा नाही." हे ऐकताच, तिने तो तेजस्वी दगड उचलला आणि तिच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले. तिने स्वतःच्या प्रमाणे असलेला आणि आपला मुलगा असलेला पुत्र पाहिला. तिने सर्व काही सांगितले, आपल्या मुलाच्या कृत्यांसह. "तू जे आधी सांगितले नाहीस, त्याने मला मोठी उत्सुकता निर्माण झाली," असे तिने नम्रपणे कबूल केले.