या प्रसंगात, एक भक्त आपल्या अंतःकरणात प्रार्थना करतो की, विष्णूच्या चक्राच्या निनादाने सर्व दुष्ट शक्ती, जसे की भुते, विनायक, क्रूर पुरुष, जमुका, आणि पक्षी—हे सर्व त्याच्या प्रति सौम्य आणि शांत होतील. ज्या शक्ती आणि ऊर्जा चोरणाऱ्या, सावली नष्ट करणाऱ्या कूष्मांडांचा उल्लेख आहे, तेही विष्णूच्या चक्राच्या ध्वनीने नष्ट व्हावेत, अशी त्याची इच्छा आहे. तो वासुदेव, देवांचा देव, याच्या स्तुतीने हे सर्व त्याच्यासाठी घडावे, अशी प्रार्थना करतो. तो म्हणतो की, जो कोणी त्या स्तुत्य, अनंत, अव्यय जनार्दनास वंदन करतो, त्याचा कधीही पतन होत नाही. हे सत्य, आणि अच्युताच्या नामस्मरणाच्या स्तुतीमुळे, त्याचे तिहेरी दुःख नष्ट व्हावे, अशी त्याची कामना आहे. या वेळी, एक बलाढ्य राक्षस, जरी आपल्या जागी स्थित असला तरी, पुढे येतो. त्याची शक्ती अचानक नष्ट होते आणि तो चार महिने तिथेच ठाण मांडून उभा राहतो. ज्या वेळी स्तोत्रपठण पूर्ण होते, तेव्हा त्याने त्या रात्रीच्या अंधारात वावरणाऱ्या प्राण्याला (रात्रचारी) पाहिले. त्याला पाहून, तो करुणेने भरून जातो आणि त्या रात्रचराला धीर देतो. स्वतःच्या स्वभावाचे आकलन करण्यासाठी, तो आपल्या तेजाने पृथ्वीचे रक्षण करतो. मग तो ब्राह्मणाला म्हणतो, "कृपा करावी," कारण आपल्या पूर्वीच्या कृत्यांमुळे तो व्याकुळ झाला आहे. तो कबूल करतो की, निरपराध आणि लहान जीवांचे संहार त्याच्यामुळे घडले आहेत. आता पाप दूर करण्यासाठी, धर्माचा मार्ग सांगावा, अशी तो विनंती करतो. राक्षसाच्या या शब्दांनी, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण अंतर्मुख होतो आणि धर्ममार्ग जाणून घेण्याची उत्कंठा त्याच्या मनात जागी होते. तो म्हणतो, "तुमच्या संगतीने, हे ब्राह्मण, माझ्या मनात अत्युच्च वैराग्य निर्माण झाले आहे. ज्या संगतीने हे वैराग्य मिळते, त्या प्रमाणेच माझ्या पापांचे हरण व्हावे." तेव्हा, तो महात्मा ऋषी बराच वेळ विचार करून उत्तर देतो, "हे योग्यच आहे; पापांचे क्षालन हे अत्यंत हितकारक आहे. हे सौम्य प्राणी, ज्यांना शिकविण्यात आनंद मिळतो, अशा ब्राह्मणांना विचारावे." राक्षस विचारतो, "पापांचे हरण कसे साधता येईल?" त्याचे मन विचारांनी अस्वस्थ होते. राक्षस दर सहाव्या वेळेस एक प्राणी भक्षण करीत असे. एकदा त्याला फळाहार करणारा एक विद्यार्थी दिसतो, जो नुकताच तेथे आला होता. आपल्या जीवनाबद्दल निराश असलेला विद्यार्थी त्या रात्रचराला सौम्य शब्दांत म्हणतो, "माझ्यावर कृपा कर, मी येथे तुझ्या समोर आहे, मला उपदेश कर." "जो अत्यंत दरिद्री, पापी, निर्दय आणि ब्राह्मणद्वेष्टा आहे—" असे सांगून तो विद्यार्थी पुढे म्हणतो, "आज मी माझे फळ गुरूस अर्पण करून लगेच तुझ्याकडे येईन. माझा हेतू हेच फळ गुरूस अर्पण करणे आहे. एकदा मी फळ अर्पण केले, की लगेच परत येईन." रात्रचारी म्हणतो, "अगदी देव देखील या पापयुक्त उपजीविकेतून मुक्त होईल, असे मला वाटते." विद्यार्थी उत्तरतो, "जर तू असेच केलेस, तर मी नक्कीच तुला मुक्त करीन." मग विद्यार्थी म्हणतो, "हे राक्षसा, मी माझ्या व्रताचा भंग न करता जे शक्य आहे तेच करीन." राक्षस कबूल करतो की, "माझ्या विवेकशून्य मनाने मी कायमच दुष्कृत्ये केली आहेत. मला सांग, कोणत्या उपायाने मी त्या पापांचा नाश करून मुक्ती मिळवू शकतो?" तो विचारतो, "हे ब्राह्मणा, या दुर्दैवी जन्मातून मुक्त होण्याचा मार्ग सांग." मग तो म्हणतो, "माझ्या या तडफडत्या उपाशी अवस्थेत, तू नक्कीच मुक्ती मिळवशील." अशा प्रकारे, भक्ती, पश्चात्ताप, धर्म, आणि मुक्तीच्या शोधात घडलेला हा संवाद, विष्णूच्या कृपेने आणि संतांच्या संगतीने, पापमुक्तीच्या मार्गाकडे वाटचाल करतो.