मृत्यूच्या अत्यंत संकटात सापडलेला तो हत्ती, आपल्या मनात श्रीहरीचे चिंतन करू लागला. संपूर्ण मन, शरीर आणि आत्म्याने त्याने त्या परमेश्वराची शरण घेतली. असंख्य जन्मांतून साधना करत करत, गरुडध्वजधारी भगवंतावर अखंड भक्ती ठेवून, त्याने त्या प्रभूचे साक्षात्कार केले—शंख, चक्र, गदा धारण केलेला, मंथनातून निघालेल्या अमृताच्या फेसासारखा तेजस्वी श्रीविष्णु त्याला दिसला. त्या भीषण संकटातून मुक्त होण्याची तीव्र इच्छा मनात धरून, हत्तीने स्तुती करायला सुरुवात केली—"हे देव, ज्यांना कोणतीच शरण नाही, ज्यांना कोणतीही इच्छा नाही, अशा आपल्याला माझा नमस्कार असो. पुन्हा पुन्हा त्या अंतर्यामी, अद्वितीय, अव्यक्त परमात्म्याला नमस्कार असो. ज्याचे मोजमाप करता येत नाही, ज्याचे आकलन शक्य नाही, ज्याची तुलना नाही, अशा अनंतास मी पुन्हा पुन्हा वंदन करतो. सनातन, आद्य, पुरातन अशा त्या प्रभूला मी पुन्हा पुन्हा नमस्कार करतो. गोविंद, सर्व विश्वाचा आधार, त्याला मी वंदन करतो. विश्वाचे अधिपती, दैवी, शिव आणि हरि, या सर्वांना माझा नमस्कार असो. नारायण, जो हे विश्व आहे, जो देवांचा सर्वोच्च आत्मा आहे, त्याला मी वंदन करतो. धनुष्य, चक्र, खड्ग आणि गदा धारण करणाऱ्या त्या परमपुरुषाला मी वंदन करतो. अच्युत, देवांमध्ये श्रेष्ठ, वरदानी, ब्रह्मा, इंद्र, रुद्र, ऋषी आणि देवांनी ज्याचे स्तवन केले आहे, त्याला मी नमस्कार करतो. वय नसलेला, पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, मधु आणि कैटभाचा संहार करणारा, सुंदर मुकुटधारी विश्वस्वरूप प्रभू, त्याला मी वंदन करतो. विविध अद्भुत मुकुट आणि बाजूबंदांनी सुशोभित, वरदानी, परात्पर प्रभूला मी वंदन करतो. योग्यांचा अधिपती, निर्मळ, नेहमीच देवेंद्राच्या संकटांत मदतीला धावणाऱ्या, अशा वरदानी प्रभूला मी वंदन करतो. स्वार्थासाठी कृती करणाऱ्या, महावराहस्वरूप नारायणाला मी वंदन करतो. देवांचा देव, आदिपुरुष, कल्पांच्या अंतापर्यंत स्थिर असणाऱ्या त्या प्रभूला मी शरण जातो. क्षेत्रज्ञ, आत्म्याचा स्रोत, श्रेष्ठ वासुदेव, त्याला मी शरण जातो. देवांचा गूढ, ज्याला 'सनातन पुरुष' म्हणतात, त्याला मी शरण जातो. सर्वोच्च सद्गुणांनी संतुष्ट, सनातन विष्णु, त्या प्रभूला मी शरण जातो. वेदांचा निधी, देवांचा अधिपती, महान सामर्थ्यशाली विष्णु, जनार्दन, त्याला मी शरण जातो. पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, हारांनी शोभणारा, सुवर्णासारखा तेजस्वी केशव, त्याला मी शरण जातो. स्वतःवर प्रभुत्व असलेला, आदित्य, रुद्र, अश्विन आणि वसु यांच्यासारखी शक्ती असलेला अच्युत, त्याला मी शरण जातो. सूक्ष्म, स्थिर, श्रेष्ठ, अभयदायक, अशा प्रभूला मी शरण जातो. आसक्तिरहित साधूंनी प्राप्त केलेल्या सर्वोच्च अवस्थेला मी शरण जातो. भक्तांचे रक्षण करणारा, शरणागतांना आश्रय देणारा, त्या प्रभूच्या पायाशी मी भक्तीने शरण जातो. योगाचा आत्मा, महात्मा जनार्दन, त्याला मी शरण जातो. सूक्ष्मातीलही सूक्ष्म, ब्राह्मणांना प्रिय नारायण, त्याला मी शरण जातो. देवांचा अधिपती, सूक्ष्मातीलही सूक्ष्म, त्याला मी सदैव शरण जातो. सहस्त्र मस्तक असणाऱ्या, अनंत, महात्मा प्रभूला मी वंदन करतो. ब्रह्मा आणि इतर सर्वांनी ज्याला सर्वोच्च ध्येय मानले आहे, त्या प्रभूचे सर्वजण स्तवन करतात. हे सुब्रह्मण्य, तुम्हाला नमस्कार; मी शरण आलो आहे, माझे रक्षण करा. शंख, चक्र, गदा धारण करणारे विष्णु या स्तुतीने प्रसन्न झाले. विश्वाचे अधिपती, तपश्चर्येने समृद्ध, गरुडावर विराजमान झाले. त्या अमाप आत्म्याने, मधुसूदनाने, अत्यंत वेगाने त्या हत्तीला वर उचलले. शरण आलेल्या नागराजाला त्याने बंधनातून मुक्त केले. कृष्णाने त्या मगराचा वध केला आणि ती मगर स्वर्गास प्राप्त झाली. त्या संकटाच्या क्षणी, हत्ती आणि गंधर्व दोघेही एकत्रितपणे मुक्त झाले.